Advertenties

Waarom Iran een soortgelijk besluit als Noord-Korea niet kan nemen

Verzwakt regime in Teheran schuift problemen voor zich uit

De Noord-Koreaanse parlementsvoorzitter Kim Yong-Nam op bezoek bij de Iraanse president Rouhani (7 augustus 2017)

Titelfoto: De Noord-Koreaanse parlementsvoorzitter Kim Jong-Nam op bezoek bij de Iraanse president Rouhani (7 augustus 2017) – foto: screenshot PressTV

De historische ontmoeting tussen de leiders van de Verenigde Staten en Noord-Korea en de daaruit voortvloeiende denuclearisatie van het Koreaanse schiereiland, heeft het potentieel om een ​​decennia-oude internationale crisis op te lossen.

Deze majeure ontwikkeling zal zeker zijn invloed hebben op een andere brandhaard in de wereld van vandaag, namelijk het Midden-Oosten en – het allerbelangrijkste – Iran.

Comprehensive Document

De ontmoeting tussen de Amerikaanse president Donald Trump en de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un is de eerste in haar soort na het einde van de Koreaanse oorlog in 1953. Het ondertekende document staat bekend als het Comprehensive Document en het geeft een signaal aan de ondertekenende partijen van het Joint Comprehensive Plan of Action (de “Iran-deal”) over het nucleaire programma van Iran. De overeenkomst kan de hoeksteen worden voor nucleaire ontwapening en beëindiging van het programma voor ballistische raketten van Noord-Korea en voor het opheffen van de sancties door de VS.

Voorafgaand aan de ondertekening beweerde het Iraanse ministerie van Buitenlandse Zaken dat zij het eens zijn met elke vreedzame maatregel en deze verwelkomen. Na de ondertekening veranderde de toon van Teheran echter drastisch. “De Noord-Koreaanse regering moet hierover erg waakzaam zijn”, zei Bahram Qassemi, de woordvoerder van het Iraanse ministerie van Buitenlandse Zaken. “Noord-Korea moet er rekening mee houden dat de president van de VS niet loyaal is aan zijn handtekening”, zei de Iraanse regeringswoordvoerder Mohammad Reza Nobakht.

Afgezien van deze opmerkingen zijn hoge Iraanse functionarissen er bezorgd over dat Noord-Korea met de VS en mogelijk met andere leden van de internationale gemeenschap geheimen deelt over hun samenwerking op het gebied van nucleaire – en rakettechnologie.

Verschillende gezichtspunten

Er zijn verschillende reacties uit het perspectief van Iran. Er zijn mensen die geloven dat de deal tussen VS en Noord-Korea mogelijk was omdat Pjongjang de capaciteit had om kernwapens te verkrijgen. Dientengevolge is dit kamp gekant tegen om het even welk idee van het beëindigen van het nucleaire programma van Teheran of het sluiten van zijn nucleaire sites, laat staan ​​de vernietiging daarvan.

“Sommige experts hebben andere standpunten over deze kwestie; ze beweren dat Noord-Korea zijn nucleaire sites heeft vernietigd omdat ze erg verouderd en versleten zijn”, aldus een stuk in het Iranese dagblad Vatane Emrooz. “Ondanks sancties en wereldwijde bedreigingen hebben Noord-Koreaanse functionarissen jarenlang hun nucleaire en ballistische raketproeven gecontinueerd om nu dit vermogen te gebruiken om hun land te beschermen,” zo wordt in het stuk opgemerkt. Anderen in het Iraanse regime zijn bezorgd over het feit dat Washington gevaarlijkere bedoelingen heeft. “Trump probeert Iran te dwingen tot een nieuwe onderhandelingsronde”, aldus het dagblad Hemayat.

Gevolgen voor Iran

De Trump/Kim-top zal ongetwijfeld de druk op het Iraanse regime in het binnenland en vanuit het buitenland verhogen. Tekenen wijzen erop dat een groeiend aantal belanghebbenden van Teheran zal eisen uiteindelijk te kiezen tussen:

a) beginnen van nieuwe gesprekken met Washington, na te hebben voldaan aan de 12 voorwaarden van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo,

b) vasthouden aan hun veertig jaar lange beleidslijn en oorlogszuchtigheid over de hele linie voortzetten.

In de afgelopen vier decennia is het feit veronachtzaamd dat Iran dit probleem voor zich uit heeft geschoven en heeft ingespeeld op allerlei zijdelingse ontwikkelingen. De doorslaggevende factor hier is het verschil tussen Noord-Korea en het Iraanse regime. Ondanks verschillende opvattingen over het resultaat van de Trump/Kim-deal, heeft de kracht van Noord-Korea een dergelijke verandering in beleid en strategie mogelijk gemaakt. Het Iraanse regime – aan de andere kant – mist die kracht, wat is bewezen in de afgelopen veertig jaar.

Teheran is geen Pyongyang

Een ander veronachtzaamd probleem is het feit dat Noord-Korea nooit van binnenuit weerstand heeft ondervonden of een georganiseerde oppositiebeweging. Al sinds de eerste dag in 1979 heeft het Iraanse regime wel daar mee te maken gekregen. Dit bewijst dat de beslissende factor in Iran wordt gevormd door de bevolking en de oppositiebeweging, die gestalte heeft gekregen in de Nationale Raad van Verzet van Iran (NCRI). Deze beweging heeft de afgelopen 40 jaar protesten en verzetsacties aangemoedigd en georganiseerd, denk vooral aan de landelijke protesten in december 2017 en januari 2018 die 142 steden in heel Iran omvatten.

Dit fenomeen is de belangrijkste zorg van Teheran. Pjongjang kent een dergelijk dilemma niet. De Iraanse samenleving is een kruitvat dat klaar is om te ontploffen. Regeringsfunctionarissen erkennen het feit dat hun apparaat elke dag met een reeks megaproblemen wordt geconfronteerd. Deze lijst omvat:

  • de diepe en toenemende kloof tussen de bevolking en het heersende regime;
  • de onherstelbare vertrouwensbreuk waarbij mensen voortdurend het vertrouwen verliezen in iedereen die enige relatie met dit regime heeft;
  • de afschuw bij de bevolking dat het regime zich bemoeit met elk onderdeel van hun dagelijks leven;
  • de actieve aanwezigheid van ontwikkelde vrouwen in dagelijkse protesten;
  • het tot grote hoogten gestegen watertekort dat in veel gebieden van het land valt waar te nemen;
  • werkloosheid en torenhoge prijzen;
  • de brain drain en de groeiende miljardenstroom van valuta die het land verlaat.

Het is interessant te zien hoe de status-quo de psychologische impact ondervindt van het opzeggen van de nucleaire deal door Trump, terwijl de 90 dagen en 180 dagen durende deadlines voor het opnieuw in werking stellen van sancties nog moeten komen. In dergelijke omstandigheden, met of zonder sancties, met of zonder onderhandelingen, zal de Iraanse bevolking onverminderd doorgaan met de strijd tegen dit regime.


Oorspronkelijk verschenen op 18 juni 2018 als ANALYSIS: Why Iran can’t take a decision similar to North Korea op english.alarabiya.net. Met toestemming van de auteur vertaald door Asher.


Over de auteur

Heshmat Alavi
Heshmat Alavi
I am an Iranian activist with a passion for equal rights, pinpointing my work on Iran and the Middle East. In addition to Forbes, I have contributed writing to The Hill, The Federalist, The Daily Caller, Al Arabiya English, Raddington Report, American Thinker, The Gatestone Institute, Algemeiner and The Diplomat. My work covers a wide variety of issues concerning Iran’s state sponsorship of global terrorism, controversial ballistic missile drive, atrocious human rights violations and the contentious nuclear program. I also provide a unique perspective on subjects the media unfortunately does not, including Iran’s domestic politics and social crises Iranians are facing. I am in contact with sources that provide credible information about the mullahs’ regime in Tehran, their crackdown inside the country and warmongering abroad.
Advertenties

2

Reacties zijn welkom. Graag kernachtig, niet meer dan 15 regels (ca. 200 woorden). Er wordt gemodereerd. De spelregels staan in de voettekst. De redactie gaat niet in discussie over geweigerde reacties.

  Abonneren  
nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
BegrensEuropa!

Onvermeld in het verhaal is de religieuze oorlog die Iran voert. We weten allemaal waar deze religieuze oorlog uit voorkomt. De islam mag dan volgens sommigen complex zijn, één ding is duidelijk: alles en iedereen moet onderworpen worden aan islamitisch gezag. Dit gezag bestaat bij de gratie van sanctie door islamitische schriftgeleerden, want alleen zij weten hoe de Koran uitgelegd moet worden, hoe de Sharia toegepast moet worden, en wat Mohammed, zo hij ooit geleefd mocht hebben, gedaan zou hebben. Europa zou Trump moeten steunen in zijn poging om de zelfzuchtige ayatollahs op de knieen te dwingen. Het is sowieso de onvermijdelijke uitkomst van de geschiedenis omdat het tegemoet komt aan de natuurlijke aspiraties van het iraanse volk.

karton

@ BegrensEuropa.
U vraagt : “wat Mohammed gedaan zou hebben”.
Mohammed is dat niet de figuur die meisjes van plm. 7 jaar misbruikte en om die reden door die islamieten vereerd wordt ?
Kun je nagaan hoever het IQ van die gasten reikt.
Natuurlijk zou Europa Trump moeten steunen in zijn pogingen om dat soort “leiders” in Iran op de knieën te krijgen.
Maar als Europa dat zou doen, worden Erdogan en consorten wel boos natuurlijk, en dan wordt “den Haag” weer héél bang.
“den Haag” wordt bevolkt door lafaards, wegkijkers én egoïsten.