Wat gebeurt er met kinderen die worden opgevoed met haat en geweld?

 
Het Westen praat graag over onschuldige kinderen in Gaza, maar durft het echte gesprek niet aan. Het gesprek over hoe deze kinderen van jongs af aan worden opgevoed met haat, geweld en dromen over martelaarschap. Want dan moet je het hebben over de ideologie van de islam, en dat moeten we niet willen want we zijn divers en inclusief. Als we weigeren de ideologie achter dat geweld te benoemen, lossen we uiteindelijk niets op.

Onschuldige kinderen. Dat is waar het Westen het liefst over praat. Over hongerige kinderen. Gewonde kinderen. Getraumatiseerde kinderen. Kinderen onder het puin.

En natuurlijk verdienen kinderen bescherming, veiligheid en eten. Maar terwijl wij hier massaal profielfoto’s aanpassen, vlaggen ophangen en deughashtags delen, durft bijna niemand het échte gesprek te voeren. Wat gebeurt er met kinderen die vanaf hun geboorte worden opgevoed met haat? Met propaganda. Met antisemitisme. Met het idee dat geweld heilig is. Dat martelaarschap eervol is. Dat de dood van de ander gevierd mag worden. Dat ongelovigen minder waard zijn. Dat vrouwen ondergeschikt zijn. Dat homoseksuelen dood moeten.

Want een kind wordt niet geboren met die overtuigingen. Die worden aangeleerd. Via schoolboeken. Via televisie. Via TikTok. Via religieuze indoctrinatie. Via regimes en terreurorganisaties die complete generaties opvoeden met slachtofferschap, woede en haat als identiteit.

 

Slachtoffer van indoctrinatie

Ik zag laatst een filmpje van journalisten die door kinderen werden bekogeld met stenen. En overal stond erbij: “innocent children”. Maar dat ís nu juist het tragische. Die kinderen zijn óók slachtoffer. Niet alleen van oorlog. Maar van de ideologie waarin ze opgroeien.

Want een kind dat leert juichen om geweld, leert niet meer hoe empathie werkt. Een kind dat leert dat sterven voor een zaak verheven is, verliest langzaam zijn kind-zijn.
Zijn menselijkheid. Zijn vermogen om de ander nog als mens te zien. Veel mensen in het Westen begrijpen ook niet hoe jong radicalisering soms begint.

Dat kinderen in conflictgebieden niet alleen slachtoffer kunnen zijn van oorlog, maar óók slachtoffer van indoctrinatie. Kinderen die al op jonge leeftijd leren dat geweld heldhaftig is. Dat martelaarschap iets eervols is. Dat de vijand geen mens meer is, maar een doelwit.

 

Cyclus

En tegenover zo’n kind staat soms óók gewoon een achttienjarige jongen of meisje. Een jonge soldaat die zelf nauwelijks volwassen is, maar in seconden beslissingen moet nemen waar de meeste mensen in Europa zich totaal geen voorstelling van kunnen maken. Het Westen kijkt vaak naar dit conflict alsof het een simpel verhaal is van sterk versus zwak.

Maar zodra generaties kinderen systematisch worden opgevoed met haat, propaganda en geweld als identiteit, ontstaat er iets veel gevaarlijkers dan alleen oorlog. Dan ontstaat een cyclus waarin kinderen hun kind-zijn verliezen nog vóór ze volwassen zijn.

En precies dát gesprek durft het Westen nauwelijks nog te voeren. Wij blijven praten over tenten, voedselpakketten, opvanglocaties en subsidies. Maar bijna niemand durft te benoemen dat het probleem veel dieper zit. Bij de bron. Bij de ideologie. Want zolang complete generaties worden opgevoed met radicalisering, haatpropaganda en doodsverheerlijking, blijft het geweld zichzelf reproduceren.

 

Ideologie aanpakken

Daar zouden wereldwijd campagnes over moeten bestaan. Daar zouden mensenrechtenorganisaties bovenop moeten zitten. Daar zouden universiteiten aandacht aan moeten besteden. Daar zouden media zich dagelijks over moeten uitspreken.

Maar dat gebeurt nauwelijks. Sterker nog, wanneer iemand die ideologie daadwerkelijk probeert aan te pakken, zoals Israël doet tegenover Hamas en andere terreurorganisaties, dan wordt niet de ideologie veroordeeld, maar vooral Israël zelf. Alsof een samenleving zich moet verdedigen tegen raketten, terreur en radicalisering zonder ooit de voedingsbodem daarvan te mogen benoemen.

 

Fout

En ondertussen blijft Europa dezelfde fout maken. We halen honderdduizenden mensen binnen uit regio’s waar extremisme, vrouwenonderdrukking, antisemitisme, homohaat en religieus fanatisme diepgeworteld aanwezig zijn, terwijl we tegelijkertijd weigeren eerlijk te bespreken wat dat cultureel betekent voor onze samenleving.

Omdat alles hier draait om deugen. Inclusiviteit. Diversiteit. Vooral niemand beledigen. Dus wordt iedere waarschuwing weggezet als “islamofobie”. Iedere zorg als “extreemrechts”. Iedere kritische vraag als “haat”. Ondertussen passen wij ons land steeds verder aan.

Joodse scholen moeten permanent bewaakt worden.
Joden verbergen hun davidster.
Homoseksuelen voelen zich in bepaalde wijken minder veilig.
Docenten vermijden gevoelige onderwerpen uit angst voor escalaties.
Vrouwen voelen zich geïntimideerd.
Mensen durven hun mening niet meer uit te spreken uit angst voor agressie of sociale uitsluiting.

 

Waarschuwingen

En toch blijven we doen alsof cultuur en ideologie er niet toe doen. Alsof iedereen automatisch dezelfde waarden deelt zodra ze Europa binnenkomen. Maar uit een ideologie stap je niet bij de grenscontrole op Schiphol. En nee, dat goedkope frame dat dit automatisch “anti-moslim” zou zijn, hebben we inmiddels wel vaak genoeg gehoord. Alsof iedere kritiek op extremisme, radicalisering of falende integratie meteen zou betekenen dat je miljoenen mensen over één kam scheert.

Dat is onzin. Sterker nog, juist mensen uit die regio’s waarschuwen Europa hier al jarenlang voor. Assyriërs waarschuwen ons. Koerden waarschuwen ons. Christelijke minderheden waarschuwen ons. Ex-moslims waarschuwen ons. Iraanse dissidenten waarschuwen ons.

Kwetsbare democratie

Maar ook moslims zelf waarschuwen ons voor de gevolgen van extremisme en religieus fanatisme. Mensen die zélf hebben geleefd onder onderdrukking. Mensen die weten wat er gebeurt wanneer haatideologieën, religieus extremisme en slachtofferschap de ruimte krijgen. Mensen die begrijpen dat vrijheid en democratie kwetsbaarder zijn dan het Westen zelf vaak doorheeft.

Kijk naar hoeveel christenen wereldwijd vervolgd worden in islamistische landen.
Kijk naar vrouwen die vermoord worden vanwege eerwraak.
Kijk naar vrouwenbesnijdenis.
Kijk naar homohaat.
Kijk naar de doodstraf op afvalligheid in delen van de islamitische wereld.

Maar ironisch genoeg luisteren wij in Europa vaak liever naar activisten met Palestina-vlaggen op universiteitspleinen dan naar mensen die daadwerkelijk voor deze ideologieën zijn gevlucht. Omdat de waarheid ongemakkelijk is. Want dan moeten we toegeven dat niet iedere cultuur automatisch aansluit op westerse democratische waarden. Dat tolerantie grenzen nodig heeft. Dat een samenleving zichzelf mag beschermen.

 

Selectieve verontwaardiging

En laten we ook eerlijk zijn over de selectieve verontwaardiging van het Westen. Er sterven kinderen in Congo. In Soedan. In Jemen. Christelijke kinderen worden vervolgd in delen van Afrika en het Midden-Oosten. Meisjes worden uitgehuwelijkt. Kinderen worden ingezet als kindsoldaten. Complete bevolkingsgroepen worden afgeslacht zonder wereldwijde protestgolven, zonder dagelijkse trending hashtags en zonder massale campusbezettingen.

Maar wanneer het over Gaza gaat, lijkt plotseling de hele wereld in brand te staan. Alsof sommige kinderen meer symboolwaarde hebben dan andere. En precies daardoor voelen steeds meer mensen dat het allang niet meer alleen over humanitair leed gaat, maar ook over ideologie, framing en politieke belangen. Het probleem is ook dat veel mensen in het Westen nog steeds denken dat dit alleen een oorlog met wapens is.

 

Ideologische oorlog

Maar het is allang óók een ideologische oorlog. Een propagandaoorlog. Een invloedsoorlog. En daarin zijn regimes als Qatar en Iran extreem succesvol geweest. Niet alleen in het Midden-Oosten, maar juist in het Westen zelf.

Via miljardeninvesteringen. Via universiteiten. Via lobbygroepen. Via NGO’s. Via sociale media. Via beïnvloeding van media en mensenrechtenorganisaties.

Natuurlijk betekent dat niet dat iedere mensenrechtenorganisatie “gekocht” is of dat iedere kritiek op Israël automatisch propaganda zou zijn. Maar het is naïef om te denken dat regimes die wereldwijd hun ideologie exporteren géén invloed proberen uit te oefenen op beeldvorming in Europa en Amerika. Dat gebeurt allang.

 

Bizarre scheefgroei

En juist daarom zie je zo vaak een bizarre scheefgroei ontstaan waarin Israël obsessief onder een vergrootglas ligt, terwijl de regimes en ideologieën die hun eigen bevolking onderdrukken, vrouwenrechten vernietigen, homoseksuelen executeren en religieuze minderheden vervolgen veel minder wereldwijde aandacht krijgen.

Alsof de enige democratie in het Midden-Oosten voortdurend terecht moet staan, terwijl terreurorganisaties en extremistische regimes zichzelf steeds opnieuw weten te verkopen als slachtoffer. En veel mensen hebben niet door hoe diep die beïnvloeding inmiddels onze vrije samenleving is binnengedrongen.

Hoeveel universiteiten afhankelijk zijn geworden van geldstromen uit Qatar.
Hoeveel activistische bewegingen ideologisch gevoed worden via online propaganda.
Hoeveel jongeren dagelijks een extreem eenzijdig wereldbeeld consumeren via TikTok, Instagram en influencers.

 

Waarden beschermen

Het Westen denkt nog steeds dat vrijheid zichzelf wel verdedigt. Maar een vrije samenleving die haar eigen waarden niet meer durft te beschermen, wordt uiteindelijk van binnenuit uitgehold. Compassie zonder realiteitszin is geen menselijkheid meer. Het wordt naïviteit. Natuurlijk moeten we mensen helpen die vluchten voor oorlog en geweld. Maar als we weigeren de ideologie achter dat geweld te benoemen, lossen we uiteindelijk niets op.

Dan blijven we dweilen met de kraan open, terwijl steeds meer kinderen worden opgevoed in een wereldbeeld waarin haat sterker is dan leven. En zolang het Westen dat gesprek blijft ontwijken uit angst om “niet inclusief genoeg” te lijken, verliezen we niet alleen die kinderen.

Maar uiteindelijk ook onszelf.

OpinieZ is en blijft gratis voor u! Maar we kunnen een bijdrage in onze kosten natuurlijk goed gebruiken. U kunt een donatie doen via GoFundMe. U helpt daarmee OpinieZ in de lucht te houden. Dank voor uw aandacht.

Over de auteur

Shanna Vink-Meijer

Recent gepubliceerd

Archief

• Antisemitisme26 mei 2026Wat gebeurt er met kinderen die worden opgevoed met haat en geweld?
• Israël1 april 2026Dilemma’s bij Israëlische wet over de doodstraf voor terroristen
• Antisemitisme18 maart 2026De buitenwereld bepaalt niet wat Joden zijn, moeten vinden en doen
• Antisemitisme15 maart 2026Aanslag Joodse school is geen geopolitiek maar Jodenhaat