Wat Jodenhaat met mijn gezin doet
Toespraak op pro-Israël manifestatie 17 september Amsterdam
- Wat Jodenhaat met mijn gezin doet - 19 september 2026
- Netanyahu onder vuur: wie wist wat vóór 7 oktober 2023? - 10 september 2026
- De eeuwenoude stereotypering van “de Jood” is hardnekkig - 5 september 2026
Foto: Screenshot YouTube Jacques Brunt
Donderdag 17 september vond een landelijke pro-Israël manifestatie plaats op de Dam in Amsterdam. De organisatie van de bijeenkomst was in handen van ‘Op de bres voor Israël’. Onder de sprekers was OpinieZ-auteur Shanna Vink-Meijer. Haar speech over de Jodenhaat die haar gezin ervaart is hier integraal weergegeven.
“Hoe kan ik u in vijf minuten uitleggen wat het betekent om opgegroeid te zijn met het besef dat zes miljoen van mijn volk zijn vermoord tijdens de Shoah, met de onderduik, de vernietigingskampen en de verzetsverhalen van mijn opa’s en oma’s, en met lange lijsten namen van familieleden die gedeporteerd werden en nooit meer thuiskwamen?
En hoe vertel ik wat 7 oktober met ons heeft gedaan? Dat mijn volk opnieuw werd afgeslacht. Dat er heel even medeleven leek te zijn, maar zodra wij weigerden ons opnieuw weerloos naar de slachtbank te laten leiden, sloeg dat medeleven om.
Alsof de wereld beter overweg kan met dode Joden dan met Joden die weigeren dood te gaan.
We lezen te pas en te onpas dat Hitler zijn werk niet heeft afgemaakt, en er wordt solidariteit met Hamas betuigd. We worden bedreigd, bespuugd, geboycot, gedemoniseerd en we beheersen ook nog eens de hele wereld. Als dat het geval zou zijn, hebben we onze PR in ieder geval niet op orde.
Vergis u niet. Dit is niets nieuws onder de zon. Het is eeuwenoude Jodenhaat in een nieuwe verpakking. Het schaamt zich niet meer. Het is openlijk. Sociaal geaccepteerd. En zelfs hip.
Foto: Screenshot YouTube Jacques Brunt
Ik ben hier uitgenodigd om te vertellen wat het groeiende antisemitisme met ons doet.
Maar voor mij stopt de haat niet zodra ik het podium verlaat. Elke dag weer wordt mijn gemeenschap, mijn volk, mijn gezin en ikzelf ermee geconfronteerd.
Mijn dochter, die net een nieuwe opleiding gestart is, zegt tegen mij: “Mam, op deze school vertel ik maar niet dat ik Joods ben, want om mij heen wordt steeds met ‘Jood’ gescholden.” Ze is terecht huiverig dat haar hele studententijd zal veranderen zodra bekend wordt dat er een Joods meisje in hun midden zit.
En het liefst wil ik tegen haar zeggen: “Verberg je nooit.” Maar tegelijkertijd moet ik haar beschermen. Ik wil gewoon dat ze veilig thuiskomt. En dat ze een leuke schooltijd heeft.
En wat begrijp ik haar goed. Want ik was ooit dat meisje. Als er ruzie was op school, was ik niet gewoon een stomme trut. Dan was ik direct die “kankerjood”. Of: “Hé, Anne Frank, ze zijn je vergeten te vergassen.”
Mijn jongste dochter gaat naar een Joodse school. De meest veilige plek voor haar om gewoon kind te mogen zijn. Maar om dat mogelijk te maken, zit ze achter hekken, camera’s en zware beveiliging. Omdat we een doelwit zijn. Simpelweg omdat we Joods zijn. En weet u wat misschien nog het meest absurde is? Dat dit al decennia zo is en dat we het bijna normaal zijn gaan vinden. De kinderen weten niet eens beter.
En dan zit ik van de week op een ochtend gezellig met mijn oudste dochter aan het ontbijt. Ze vertelt dat ze later heel graag veel kinderen wil. En dan zegt ze daarachteraan: “Maar eigenlijk weet ik niet of ik nog kinderen in deze wereld durf te zetten.”
En daar breek ik, want ik heb eigenlijk geen antwoord. Ik wil haar zo graag beloven dat het goed komt. Maar als het in dit tempo verdergaat, laat de realiteit iets anders zien.
En weet u, mij wordt vaak gevraagd: “Denk je dat het tij nog te keren is?” Nee, dat denk ik helaas niet. Het is niet vijf voor twaalf. Het is al half één!
Foto: Mirjam van Volen.
Misschien had ik allang moeten gaan. Maar ik wil helemaal niet gaan. Waarom zou ík weg moeten uit het land waar mijn familie al honderden jaren woont? Dit is net zo goed ook mijn land. Maar dan komt die andere gedachte. Wie kan mij garanderen dat ik straks nog weg kán?
En misschien vindt u het extreem dat ik daar überhaupt over nadenk. Net zo absurd is het dat meerdere lieve mensen mij inmiddels hebben aangeboden: “Als het nodig is, kun je bij ons onderduiken.” Achteraf weet iedereen altijd precies wanneer het tijd was om te gaan. Maar hoe weet je dat terwijl je er middenin zit?
En geloof me: dit gesprek vindt niet alleen in mijn hoofd plaats. Dit is het gesprek van de dag in heel veel Joodse gezinnen.
Ontmenselijking begint veel eerder dan we achteraf willen toegeven.
Het begint niet met gaskamers. Niet met treinen.
Het begint met ouders die hun kind beschermen door ze te leren dat ze beter niet kunnen zeggen dat ze Joods zijn. Met een davidster die onder de kleding verdwijnt. Met een pet over je kippa heen. En met de naïviteit van veel mensen die denken: “Zo’n vaart zal het wel niet lopen.”
Dat hebben we eerder gezien. Maar niemand kan deze keer zeggen: “Wir haben es nicht gewusst.”
Ik ben ontzettend dankbaar dat ik hier vanavond mag staan, weliswaar zwaar beveiligd. Maar ergens is dat toch ook totaal krankzinnig?
Dat dit überhaupt nodig is? Want op het moment dat je mij niet meer als mens kunt zien omdat ik Joods ben, zijn we iets heel wezenlijks kwijtgeraakt.
Mijn Joodse opa’s waren verzetshelden. En nu sta ik hier. Voor mijn kinderen. Voor mijn gemeenschap. Voor mijn volk.
Omdat ik het absurd vind dat we opnieuw op een punt zijn gekomen waarop ik mij serieus moet afvragen:
Waar gaat dit naartoe?
Foto: Screenshot YouTube Jacques Brunt
Als u werkelijk wilt dat Nederland zijn Joden behoudt, wees dan niet stil in uw steun aan ons. Vanuit alle hoeken van Nederland en zelfs België bent u gekomen om steun te betuigen aan ons: 37 bussen vol, heb ik begrepen. Maar sta ook werkelijk op voor ons. En vooral wanneer wij er níét bij zijn. Juist dan. Want wij hebben geen behoefte aan mensen die te laat zeggen dat ze aan onze kant stonden. Wij hebben mensen nodig die het nú laten zien.
Dus wacht niet tot over twintig jaar om nog meer Stolpersteine te plaatsen of te poetsen. Organiseer straks niet nog meer Jewish Heritage Tours langs de plekken waar wij ooit woonden.
Ik wil geen ‘ooit’ worden. En misschien is mijn boodschap vanavond uiteindelijk heel simpel:
Free Jews from antisemitism. Ik kan de wereld niet in mijn eentje veranderen en ik heb geen invloed op regeringen en media.
Maar wat ik wél kan doen, is mijn eigen licht laten schijnen. En als u uw licht naast het mijne zet, en wij dat samen blijven doen… dan moet u eens kijken hoeveel licht we met elkaar maken.
In onze Joodse traditie zeggen we: “Wie één mensenleven redt, redt een hele wereld.”
Laten we met elkaar de menselijkheid terugbrengen in het stukje wereld waarin wij zelf staan.
Wat ik absoluut niet wil, is deze toespraak eindigen met angst. Mijn gebed is niet alleen dat het Joodse volk blijft bestaan. Wij zijn hier niet alleen om de geschiedenis te overleven. Wij zijn hier om te leven.
Velen hebben geprobeerd ons uit te roeien. Maar zelfs op de donkerste plekken, in de donkerste tijden, hebben wij onze tradities doorgegeven. We hebben gebeden. We hebben onze kinderen geleerd wie ze zijn, omdat wij weigeren ons door haat en angst te laten definiëren.
Ik wil mijn kinderen straks onder de choepa zien staan. En later wil ik aan tafel zitten met al die kleinkinderen waar mijn dochter nu al van droomt. Hier. In Nederland.
Shema Yisrael, Adonai Eloheinu, Adonai Echad.
Am Yisrael Chai.”
OpinieZ bestaat dankzij u! Geen betaalmuur, geen subsidie — OpinieZ is gratis omdat lezers zoals u ons steunen. Iedere bijdrage helpt ons onafhankelijk te blijven. |
|
Shema Yisrael, Adonai Eloheinu, Adonai Echad. Nooit vergeten, iedere dag weer.
Ontroerend mooie toespraak. Mijn steun heeft u en houdt u.