Bericht uit Israël: schuilen voor raketten
"Wij gaan nergens heen".
Foto: Simon Soesan
Brandende ogen, lamme leden. Dat is het resultaat van vijf dagen en nachten oorlog. We rennen de drie verdiepingen af naar de schuilkelder onder ons gebouw en ontmoeten de buren. Iedereen heeft kleine ogen, we tappen geen moppen meer want we zijn moe.
Schuilen voor raketten
Ik wil het niet hebben over de militaire actie of de politieke betekenis van wat er nu gebeurt. Laat ik het hebben over het slapen met je kleren aan. Dan word je wakker gemaakt met de mededeling dat er binnen tien minuten luchtalarm is. Dus je kunt rustig opstaan, zonder hartkloppingen en ook langzaam naar beneden gaan. Onze schuilkelder is van de oude generatie, stevig, robuust en we hebben er enkele jaren geleden een toilet in laten installeren en ook heeft iedereen plaats voor eigen dingen, zoals flessen water etc. We hebben zelfs een tv-scherm waar we alles wat er buiten gebeurt kunnen volgen.
Opblaaszwembad
Twee van onze drie kinderen wonen in onze buurt. Dat houdt in dat we omringd zijn door zeven kleinkinderen in de leeftijden van een tot veertien jaar. De scholen zijn dicht en niemand gaat naar zijn werk, dus komen de kleintjes graag bij ons. De paradox om een opblaaszwembad op het balkon te hebben, terwijl je elk moment gebombardeerd kunt worden is groot: we laten de kinderen zo weinig mogelijk spanning hebben en als we dan toch naar beneden moeten, dan doen we dat rustig en maken er geen poespas van.
We zien ze dus nu bijna elke dag: veel bij ons, soms bij een van onze kinderen en dan halen we de tafelspelen tevoorschijn, want Mens erger je niet! wordt ook in huize Soesan gespeeld.
Spijt?
Vrienden en familie bellen uit het buitenland. Ze zijn bezorgd. Een vriend vroeg me of ik geen spijt had dat ik in 1973 naar Israël ben gegaan en nu mijn kinderen en kleinkinderen in dit gevaar zie.
Natuurlijk is het een messteek in je hart als je met je gezin in een bunker zit en buiten de raketten inslaan. Dat wil je niet, dat heb je zo niet bedoeld, maar zo is het toch. Want ondanks een vernuftig afweersysteem is onze luchtruimte nooit hermetisch dicht. Dat kan niet. Dus als er tweehonderd raketten worden afgeschoten, dan kunnen er tien doorglippen.
Maar het antwoord op zijn vraag is, dat ik geen moment spijt heb hier te zijn gaan wonen. Ik woon hier nu bijna 52 jaar, nadat ik in mijn eentje hier ben gekomen met een koffertje en een gitaar. Een van de twee beste beslissingen van mijn leven (de andere was te trouwen met de mooiste en liefste soldate die ik tegenkwam). Ik heb mijn leven hier opgebouwd, een gezin gesticht en een kleurrijke carrière gehad – niks te klagen. Ik heb voor dit land geknokt, ben gewond geraakt, heb vrienden verloren en dat alles is niet voor niets geweest: in die 52 jaar veranderde dit land van een naïeve droom tot een supermodern land waar alle burgers, ongeacht religie of afkomst, gelijk zijn en gelijke kansen hebben.
Buren
Vijf dagen rennen we op de gekste uren naar de schuilkelder. Deze schuilkelder is niet groot, want ons gebouw telt slechts zes appartementen. We leren de buren beter kennen, we kunnen ons op elkaar verlaten. John en Celia kwamen ooit uit Engeland, ze zijn in de tachtig en zijn altijd de laatsten om de schuilkelder te bereiken, hoewel ze er naast wonen. Het is traditioneel mijn taak geworden om de zware deur te vergrendelen. Wanneer de “Engelsen” eindelijk komen, sta ik naast de deur en zegt John al bijna veertig jaar: “Ik heb geen kleingeld voor een fooi..”
Jonathan is een voormalige hoge piet in het leger. Hij controleert bij elk alarm of de bunker goed dicht is. Danny en Julia met hun drie kinderen hebben een vaste hoek, waar ze ook matrassen hebben klaarstaan, in het geval dat we lang moeten binnenblijven. En Edna is de koningin, zij wil graag gediend worden en niemand mag aan haar mooie stoel komen.
Iran
Mensen zoals ik en u, die een leven leiden, dromen hebben en geen mot met iemand zoeken. Wij hebben geen grens met Iran en toch hebben ze al vijftig jaar de pik op ons, financieren geweld tegen Joden en Israël en niemand die daar wat van zegt. De laatste jaren werd het hun mantra om ons van de wereldkaart te vegen. Ook weten we dat, zoals je ooit in Nederland voor zeveneneenhalve gulden verkocht kon worden aan de politie, die tijd voorbij is. We zijn maar een heel klein landje, maar iedereen in de wereld wil zich bemoeien met ons, alle demonstraties in de laatste jaren – ook op de NS-stations – worden door hen betaald.
De geschiedenis leert ons dat we bedreigingen serieus moeten nemen. Europa, Rusland en Noord-Korea (gestuwd door China) leverden Iran alle onderdelen om een atoomwapen in elkaar te knutselen. En ze bleven maar beloven dat die dingen op ons gegooid zouden worden. Wat dacht de EU? Wat dacht de VN?
De tijd van de weerloze Jood, nadat ze valse informatie kregen over landjepik, apartheid, en weet ik veel, is voorbij. Nepnieuws, dat door een hongerige, niet al te snuggere menigte wordt omhelsd. Wat een mazzel dat je Israël kunt haten! Zelfs een mislukte politicus, die zijn corrupte deals met milieu-ondernemingen nergens kon verkopen, trekt een rood T-shirt aan en bloeit weer helemaal op.
Eigen land
En terwijl ik me weer klaarmaak om naar beneden te rennen – we hebben zojuist weer tien minuten tijd gekregen – kijk ik naar die lange lijst van Europese landen, die in de laatste duizend jaar, ieder op zijn beurt, alle Joden het land uitgooiden. En nu hebben we dan ons eigen land – krijg je weer te horen dat je weg moet.
Mooi niet.
Wij gaan nergens heen.
Over de auteur
- Simon Soesan woont sinds 1973 in Israël en is directeur Europa van Taglit - Birthright. Soesan is bekend van columns in o.a. NRC Handelsblad, het Reformatorisch Dagblad, Israël Actueel en het Nieuw Israelietisch Weekblad.
Recent gepubliceerd
Antisemitisme18 juni 2025Bericht uit Israël: schuilen voor raketten
Antisemitisme27 oktober 2024Iran ontmaskerd als papieren tijger
Antisemitisme22 oktober 2024Elke dag proberen ze ons te vermoorden
Antisemitisme10 oktober 2024Lehitraót, Mokum: tot ziens, Amsterdam
Sterkte daar. Jullie waren altijd al omringd door vijanden maar de kring blijkt nu veel groter te zijn dan gedacht. Nederland en Europa raakt vol met jullie vijanden en men vindt dat prima zo want democratie. Maar jullie zijn in ieder geval sterker en worden daardoor nog sterker gemaakt. De vijand is bang.
Omvolking heeft consequenties.
Wat hebben de rechtse partijen liggen slapen de afgelopen 60 jaar.
Nu zijn de straten en pleinen in de grote steden van west Europa in handen van de moslims en hun marxistische handlangers.
Ik hoop dat Israël uit deze crisis nog sterker tevoorschijn komt.
Niet alleen liggen slapen maar zelfs meegedaan via werkgevers op zoek naar goedkope arbeidskrachten. Toen links migratie omarmde viel rechts in een diepe slaap. Inmiddels heeft links en de islam een monsterverbond gesmeed die de islamisering daadwerkelijk promoot. Links is na de motie van Piri van vandaag een rechtstreekse vijand van Israël geworden en dus van ons.
Gezien/gehoord wat die mw. Piri als motie heeft ingediend? En dat GLPvdA daar mee heeft in gestemd?
Dan moeten we als Nederland toch zo zoetjesaan eens tegen deze radicalen gaan opstaan?
Die motie (geen enkele levering meer aan Israël, ook niet voor de Iron Dome) is verworpen, maar dat neemt niet weg dat zulke geradicaliseerde elementen niet aan een parlement zouden moeten kunnen deelnemen.
Laatste update uit Teheran.
Het IDF valt de bunker aan waar Khamenei zich verstopt heeft,
Via Tousi TV.
Sterkte Simon.
Daarentegen vluchten NL ers overal heen, want onze regering heeft het veel te druk met de belangen van het klimaat, van de Afrikanen en van Oekraïne om zich nog bezig te houden met de belangen van NL ers.
En de EU en de VN keken de andere kant op terwijl Iran bedreiging opbouwde naar Israël omdat de EU en de VN geen sympathie hebben voor een natie-staat als Israël.
De EU en de VN willen socialisme opleggen aan de wereld en Israël past daar niet in.
Als je het over Israëliërs hebt, dan heb je het over een wolvenpack.
Als je het over Nederlanders hebt, dan heb je het over een schaapskudde.
Geachte heer Soesan, ik wil u en al uw dierbaren sterkte toewensen met de situatie waarin u zich bevindt.
Ik koester ondertussen dat er via social media kanalen zoals OpinieZ en Wynia’s Week, maar ook bij het landelijke dagblad De Telegraaf nog andere geluiden te horen zijn dan die van éénzijdige kritiek op Israël.
Mooi verslag, realistisch beschreven. Veel sterkte daar Simon en alle anderen! Am Yisrael Chai!
Simon, een mooie simpele eerlijke kolom over het leed en de zege van de schuilkelder. Sterkte en veel mensen die dit lezen zullen het begrijpen.
Dank voor het heldere verslag van de dagelijkse routine. Ik zou willen dat heel Europa duidelijk en zichtbaar voor de Israélitische aanpak zou kiezen en niet de deugdmens zou uithangen. Klip en klaar kiezen voor vrijheid van handelen en denken met in achtneming van de Tien Geboden. Sterkte in de frontlinie.
Wil ik ook wel!
Die “Israëlische aanpak” in een van marxisme en islamisme doordrenkt Europa is een utopie.
Nu weet niemand welke kant dit alles op gaat rollen door de actuele ontwikkelingen in oorlogsgebieden, ik ga daarover niet speculeren.
Wel nog dit. Het is óók een utopie te denken dat een de-escalatiebeleid (lees: toekijkbeleid) van met vernielingen en intimidatie gepaard gaande demonstraties die vanzelf doen stoppen.
Veel dank meneer Soesan voor Uw bericht uit Israël.
Het heeft mij diep getroffen en bedroefd gemaakt.
Gedurende mijn lange leven waren mijn gedachten en gebeden voor Israël en haar Joodse inwoners.
God bless you and your family!
Dank voor dit verhaal. Ik had al geen twijfels over Israël en dit verhaal bevestigd dit weer. Blijf gezond met heel de familie.
Beste Simon,
Bedankt voor je column, heel goed beschreven! Heel veel sterkte samen, we bidden voor jullie!
Wat mij de laatste week (sinds de acties tegen Iran?) opvalt, is dat op X steeds vaker onverholen gerefereerd wordt aan ‘dé joden’, waar eerst omfloerst nog gerept werd over de zionisten en Israël. En dan niet alleen door moslims, die daar al langer minder moeite mee hadden, maar ook door ogenschijnlijk keurige huisvaders en vooral -moeders. Elitair en antisemitisch links is de schaamte voorbij en waant zich voldoende gelegitimeerd om de kennelijk al sluimerende Jodenhaat openlijk te ventileren.
Houd moed heer Soesan, shalom voor Israël!
Sorry Simon ik lees je stukje nu pas, wat een bewondering heb ik voor de inwoners van Israël.
Ondanks de afbrokkelende steun van jullie oude vrienden in Europa, in Nederland bv onder druk van oa de PvdA en Groen L. (Halsema, Timmermans) toch de rechte rug en de borst vooruit.
Succes voor jou en je gehele familie en de rest van Israël.
Beste Simon,
Alles Gute zullen we maar zeggen, want dit is een klusje dat maar beter afgemaakt kan worden, want als ‘lawn mowing’ zal het waarschijnlijk binnen 10 tot 15 jaar tot aanmerkelijk meer vervelende zaken leiden.
Mijn mede Opiniez respondenten laten het nodige medeleven blijken, wat ik hier niet zal herhalen.
Waar misschien wel de aandacht voor te vragen is, is dat deze hele ervaring – qua consequenties voor John Q Israeli Modaal – op een heel andere achtergrond aansluit, dan die hier in Nederlandje. Daar zijn we immers na de Val van de Muur vrolijk feest zijn wezen vieren en er nu – op meer dan een paar vlakken – achterkomen dat het wat uit de hand gelopen is c.q. alle tekenen vertoont dat het nog verder uit de hand zal lopen.
De BB is al lang opgedoekt en in de atoombunker van het Vondelpark kun je leuk bandjes kijken.
De enige ervaring die op een behoorlijk beperkte manier in de buurt komt (althans binnen mijn outside-in perspectief van een Israeli bestaan) is de hele corona-tralala, waarbij het de eigen overheid was die achter zijn burgers aanging. Met aan de andere kant dan saamhorigheid, interpretaties van mixed signals en een soort samizdat toen duidelijker werd dat het open en eerlijke verhaal niet zo open en eerlijk was.
Regime change in Iran zou een hele mooie uitkomst zijn, maar tot op heden zijn alle luchtmachtinitiatven (WO II bommentapijten, ZO Azië / Vietnam idem, Irak 1990, Irak 2.0) nooit op dat punt uitgekomen. Je zou kunnen zeggen dat onderdeel 2 van de Hezbollah campagne – toen de laatste geldvoorraden en de leiding bunkerbusters kregen – een uitzondering is.
Erg benieuwd en toch wat bevreesd of er nu een game plan is dat een stuk briljanter is dan een zinsbegoocheling / tunnelvisie wensdroom aan Israelische zijde.