De bizarre Hilversumse boycot van het Eurovisie Songfestival
Laffe knieval voor de anti-Israël beweging
ESC 2025. Foto: Publiek domein (CC0)
Op 12 mei vindt in Wenen het Songfestival plaats, maar Nederland doet niet mee omdat Israël ook meedoet. Zo buigt AVROTROS laf voor de politieke druk van de anti-Israëllobby, ook al proberen ze dat met mooie praatjes te verhullen. Maar juist muziek kan verbinden, ook als je het niet met elkaar eens bent. En van wie is eigenlijk het podium?
Het is mei 2026. In de Hilversumse studio’s brandt het licht, de talkshowtafels zitten vol en de NPO strijkt de advertentie-inkomsten van het Songfestival op. Maar op het podium in de zaal blijft het stil. Nederland doet niet mee. Niet omdat we geen goed liedje hebben, maar omdat een paar omroepbazen hebben besloten dat politieke angst belangrijker is dan onze nationale cultuur.
Israël
Laten we stoppen met de mooie praatjes. AVROTROS gebruikt vage termen als “humanitair leed” en “veiligheid van de pers”. Dat klinkt nobel, maar het is een scherm om de werkelijkheid te verhullen. De waarheid is simpel: Nederland doet niet mee omdat Israël wél meedoet. Door Israël niet bij naam te noemen, maar wel de boycot door te zetten, kiest de omroep voor de weg van de minste weerstand. Ze buigen voor de politieke druk van de anti-Israël lobby, terwijl ze met hun mond belijden “neutraal” te zijn. Dat is geen moreel kompas, dat is pure lafheid.
Antwoorden
De afgelopen maanden heb ik geprobeerd antwoorden te krijgen. Ik heb brieven geschreven aan de directie van AVROTROS, de Ombudsman en het Commissariaat voor de Media. Wat kreeg ik terug? Onbeschofte briefjes van één regel of een muur van bureaucratie. Ze lieten me doodleuk weten dat ik pas na 18 mei een inhoudelijke reactie kon verwachten. Dat is natuurlijk geen toeval. Ze wachten tot het festival voorbij is en de boycot onomkeerbaar is. Transparantie achteraf is geen verantwoording, dat is de burger keihard in zijn gezicht uitlachen.
Hypocrisie
De hypocrisie druipt er vanaf. De NPO vindt het festival blijkbaar te “besmet” om een artiest te sturen, maar niet te besmet om eraan te verdienen. Terwijl de boycot wordt gevierd als een morele overwinning, zenden de NOS en de NTR de show gewoon uit. Ze pakken de kijkcijfers en de reclamegelden, maar ze durven niet op het podium te staan. Je kunt niet met de ene hand naar de morele hoge grond wijzen en met de andere hand de kassa laten rinkelen. Dat is opportunisme van het allerlaagste soort.
Muziek
Als zangeres weet ik één ding zeker: muziek is er om muren af te breken, niet om ze op te bouwen. Muziek doet immers precies het tegenovergestelde van een boycot: het schept verbinding en geeft een stem aan datgene wat je niet in kille juridische regels kunt vangen. Het Songfestival was altijd de plek waar we bleven zingen, ook als we het niet met elkaar eens waren. Juist dan! Door nu weg te lopen, geef je het mooiste instrument dat we hebben – de dialoog – vrijwillig uit handen.
Hannie Schaft
Mijn verzoek aan de EBU (European Broadcasting Union) om Nederland onafhankelijk te vertegenwoordigen met een lied over verzetsheldin Hannie Schaft was geen gewone inzending, maar een symbolische daad van verzet tegen deze opgelegde stilte. Hannie Schaft leerde ons dat je nooit moet zwijgen als principes op het spel staan. Het is een les in standvastigheid die ze in Hilversum lijken te zijn vergeten; daar zijn de principes ingeruild voor politieke windvaantjes.
Van wie is het podium?
Dit dossier gaat over veel meer dan een liedje. Het gaat over de vraag van wie dat podium eigenlijk is. Is het van een omroepdirecteur die op basis van zijn eigen politieke voorkeur mag beslissen wie er mag zingen? Of is het van de burger die dit hele circus betaalt? De Mediawet is daar heel duidelijk over: een omroep moet neutraal zijn en ruimte bieden aan verschillende stemmen. Als toezichthouders zoals het Commissariaat voor de Media pas reageren als het kalf al verdronken is, dan hebben we geen toezicht meer, maar een schijnvertoning.
Stemmen van verzet
In mijn nieuwe boek ‘Stemmen van Verzet’, dat in september verschijnt, leg ik alles vast. Elke ontwijkende brief, elke arrogante reactie en elke politieke spagaat van de NPO. Ik laat zien hoe kunst wordt gegijzeld door mensen die meer geven om hun eigen imago dan om de vrije expressie. Omdat de officiële kanalen in Hilversum verstopt zitten met politiek, maken we de muziek toegankelijk via QR-codes in het boek. Via deze weg is het lied over Hannie Schaft alsnog voor iedereen te horen. De stem laat zich namelijk niet zomaar smoren.
Zingen
Ik ben klaar om te zingen. Niet voor mezelf, maar omdat ik weiger te accepteren dat we buigen voor de druk van de straat. Een boycot lost geen enkel conflict in de wereld op. Het zorgt er alleen voor dat we elkaar niet meer horen. Een land dat zijn stem vrijwillig opgeeft om een politiek puntje te scoren, verliest zijn ruggengraat. Het wordt tijd dat we de angst uit de bestuurskamers verdrijven en het podium weer teruggeven aan de cultuur en de verbinding. Want uiteindelijk is dat podium niet van de omroepbazen, maar van ons allemaal.
OpinieZ is en blijft gratis voor u! Maar we kunnen een bijdrage in onze kosten natuurlijk goed gebruiken. U kunt een donatie doen via GoFundMe. U helpt daarmee OpinieZ in de lucht te houden. Dank voor uw aandacht.
Geke van der Sloot is zangeres, auteur en voorzitter van de stichting Opstaan tegen Antisemitisme. In september 2026 verschijnt haar boek ‘Stemmen van Verzet’.
Over de auteur
