Waarom ik op Yom HaShoah herdenk en niet op 4 mei

Ieder Joods gezin herdenkt vermoorde gezinsleden

Waarom ik op Yom HaShoah herdenk en niet op 4 mei ernst lissauer opiniez

Foto:

 

De Holocaustherdenking Yom HaShoah of Holocaust Remembrance Day is in 1959 door het Israëlische parlement, de Knesset, in de wet verankerd. De industriële genocide op Joden door de nazi’s is nog maar kort geleden en behoort tot de jongste geschiedenis.

Ieder Joods gezin op de wereld kent en herdenkt vermoorde gezinsleden. Dat is misschien de sterkste overeenkomst die het Joodse volk thans bindt. Het is in ieder geval een lot dat dagelijks wordt ervaren en gevoeld. Niet alleen op Yom HaShoah.

 

Diaspora

Door de diaspora konden de nazi’s nooit in hun opzet slagen. Joden leefden – keer op keer verdreven uit hun land – te verspreid om te kunnen worden uitgeroeid, zoals de bedoeling was. Vanaf de Egyptenaren tot de nazi’s en vandaag de dag Iran is er gejaagd op het Joodse volk. Maar ondanks de openlijke vernietigingsdrang en genocidale verlangens van Iran en haar proxies in de huidige tijd is het Joodse volk weer tot leven gewekt, heeft haar geboortegrond herwonnen en staat het in bloei.

Dat is het Joodse optimisme dat zelfs in de donkerste dagen in de barakken van de vernietigingskampen als kleine lichtjes bleef schijnen. De kleine overleveringen over lotgenoten door lotgenoten. Hoe het zover heeft kunnen komen is ieders taak zelf uit te zoeken in het leven.

 

Nabestaanden

Hoe het met de nabestaanden gaat? Dank, fijn dat u het vraagt. Ik kan niet verder komen dan de eerste foto van een Amsterdamse razzia, maar als u het kunt bekijkt u zelf hoe het er destijds uitzag. Het beeld van mijn grootvader en grootmoeder aan de deur in een zwart Amsterdam (1943) zie ik soms zomaar ongevraagd en onverwacht opdoemen. Daar heb ik geen Yom Hashoah voor nodig.

Mijn kinderen – één is er nog te jong voor – worden gehersenspoeld met Shoa-gerelateerde verhalen. Tot vervelens toe. Alles wordt ernaar herleid of draait daar op uit. Het zal een omgekeerd effect zijn van de verhalen die wij uit onze ouders moesten trekken vroeger. Enkele jaren na het overlijden van mijn moeder kreeg ik een telefoontje van de Stichting 40-45. Of ik behoefte had aan hun dossier over mijn moeder (een verzetsheldin), anders zou het worden vernietigd.

Een dik pak werd er bezorgd. Inclusief röntgenfoto’s van godzijdank mislukte nazi-experimenten op haar baarmoeder tot dunne opgerolde papieren boodschappen die via gaatjes in het cement van de celmuren van de ene naar de andere cel werden gesmokkeld. Ze zijn tot op de dag van vandaag niet ontrold. Ik wens de inhoud niet te kennen.

Ook tientallen valse persoonsbewijzen, Jodensterren en voedselbonnen getuigen van deze duistere periode samengevat in oude dossiermappen. Ze bestaan. Ik heb ze bekeken en aan de hand daarvan een radiodocumentaire samengesteld en uitgezonden en nu ligt de boel ergens in huis opgeborgen.

 

Genocide

Onlangs herdacht ik de Armeense genocide. Dat doe ik al enkele jaren omdat het mij leert wat het is een genocide te herdenken die niet al in de genen zit. Deze genocide herdenk ik op de datum die daarvoor ook hier geldt: 24 april. Hoewel die genocide om politieke redenen wordt ontkend, wordt de Holocaust wel erkend, maar desondanks politiek naar de achtergrond gemasseerd.

Niemand weet nog wat of wie er eigenlijk wordt herdacht op 4 mei, maar je kunt er maar beter bij horen en meedoen, anders deug je niet. Ik heb er afscheid van genomen. Ik voel mij er niet thuis. Maar iedereen bepaalt dat maar voor zichzelf.

 

Politiek gemotiveerd

Als gezin kreeg je 4 mei dwingend opgelegd en was het een centraal thema, de Jodenvervolging met alles erop en eraan. Daarom is die datum en het ceremonieel, het ontsteken van de straatverlichting om klokslag 20:00 uur, een vast ritueel gebleven. De rest kreeg ik nooit mee. We stonden daar als gezin gezamenlijk vanuit de erker naar te kijken, ieder met onze eigen gedachten. Het was het enige moment dat we als gezin gezamenlijk het verlies ervoeren en daarom heeft het een andere betekenis gekregen. Wat het zwabberende politiek gemotiveerde Nationaal 4 en 5 mei Comité er ook van maakt.

Ik heb het Gerdi Verbeet terloops wel eens proberen uit te leggen, maar daarvoor zit men te diep in het eigen ambtelijke keurslijf. Laat ze maar. Wij – en dan bedoel ik mijn gezin – waarvan mijn vrouw van Russische origine tot de nazaten van onze bevrijders behoort – herdenken zelfstandig. Samen met heel Israël en wellicht vele Joden in de diaspora hebben wij op 1 mei ’s avonds een collectief moment. We zouden het graag delen maar dat wordt met de jaren ingewikkelder.

 

Israël

Dit is het eerste jaar van de 62 dat ik 4 mei laat voorbijgaan. Uit Israël stromen via de sociale media later de beelden binnen van de totale stilte die vanavond over dat land zal vallen om 20:00 uur plaatselijke tijd. Indrukwekkende beelden van een 24-uurs economie die dagelijks als een nerveuze achtbaan voorbijtrekt en plots verandert in een serene stilte. Voetgangers als standbeelden, autoverkeer dat ook op de drukste verkeersaders stilvalt. Een collectief eerbetoon aan de volkerenmoord en tegenwoordig een voorbeeld voor de rest van de wereld. Die is nog niet toe aan het besef wat ze heeft veroorzaakt.

 

Medeplichtigheid

Men wringt zich in allerlei bochten om de medeplichtigheid uit te wissen. En stilletjes, via politiek en educatie wordt de weg vervolgd door het ondersteunen van Jodenhaat en Jodenmoord, maar dan verderop zodat de rommel van de gevolgen ons niet raakt. Daags na de Dodenherdenking op de Dam zullen de Jodenhaters die weer innemen, zoals wekelijks in het tegenwoordige Amsterdam dat destijds mijn grootvader en vele familieleden op de trein liet zetten naar de vernietigingskampen. Ik kan het mijn kinderen niet uitleggen.

Of ik moet ze vertellen dat het bestaan van de Joodse staat een nieuwe Shoah voorkomt? Daarom heb ik er voor gekozen voortaan Yom Hashoah, zoals vastgelegd in de Israëlische wet, te respecteren en het verhaal over het ontbreken van familieleden op deze avond en niet op 4 mei te vertellen.

Advertenties

12

Meld je aan om te reageren.
avatar
1800
6 Draadjes
6 Antwoorden
3 Volgers
 
Meest bediscussieerde reactie
Meest actieve draadje
9 Auteur(s)
Bosgeusni28Hofmankartonjan Recente reacties van de auteur(s)
  Abonneren op reactie(s)  
nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
Frans
Frans
Artikelwaardering :
     

Het is diep triest om te zien hoe de geschiedenis beetje bij beetje vervalst wordt, verdraaid in een verhaal dat bij de verwrongen socialistische versie van de realiteit past.
Hoe zelfs de holocaust door socialisten misbruikt wordt om antisemitisme te promoten.
Die dan vervolgens roepen dat Israëlhaat heel iets anders is als Jodenhaat.
En hetzelfde gebeurd met de westerse cultuur.
De socialisten zijn gewoon met kleine stapjes de hele geschiedenis aan het herschrijven, ze zijn de feiten aan het verdraaien om bij het door hen gewenste eindbeeld uit te komen.
Een beeld waarin de goeden de slechten worden, en omgekeerd, zodat de op alle vlakken totaal failliete socialistische ideologie nogmaals koning kan kraaien, en nogmaals honderden miljoenen onschuldigen de dood in kan jagen.

karton
karton

@ Frans.
Ik zie én hoor momenteel bijna dagelijks op de Oostenrijkse tv, het gedoe rond een tv-presentator. Deze man interviewde een politicus van de FPÖ, een rechtse regeringspartij in Oostenrijk. De presentator had twee tekeningen opgehangen en toonde die in de uitzending. De eerste tekening was de afbeelding van een Joodse man in de jaren ’40-’45, getekend door een verziekte figuur uit die jaren, duidelijk een spotprent; echter, ernaast had de presentator een tekening opgehangen van een man met een kromme neus,tekening zou onlangs zijn gemaakt door “iemand van de FPÖ”, althans volgens de tv-figuur. Toen vroeg die presentator a.d. politicus welke overeenkomst deze zag. Op deze manier wordt de gehele politieke arena dood- en doodziek gemaakt door het gemanipuleer v.d. media.
In Nederland gebeurt precies hetzelfde. Op een zeer geniepige, valse manier wordt de bevolking misleid en voorgelogen.

ni28
ni28
Artikelwaardering :
     

De viering op 4 mei zelf dwaalt steeds meer af van de echte betekenis ook doordat er steeds minder veteranen zijn. Het bijtrekken van missies in het buitenland of tegelijk het herdenken van huidige vluchtelingen samen op een schaal te leggen met de Joodse genocide door de nazi’s en de bevrijding zelf wordt het eigenlijke heel vaag.
De uitspraak van professor Smelik in het voorgaande artikel van de heer van Beetz, “Wie iedereen tegelijk herdenkt, herdenkt in feite niemand” is hier weer mooi van toepassing.

karton
karton

@ ni28.
Het herdenken van huidige vluchtelingen behoort NIET op 4 mei te gebeuren. In ieder geval niet tegelijkertijd met het herdenken van de miljoenen vermoorde Joden en de NL-slachtoffers die vielen tijdens missies.
De “huidige vluchtelingen”(u bedoelt toch de vluchtelingen die verdronken tijdens hun tocht naar Europa ?) zijn geen oorlogslachtoffers maar slachtoffers van hun zucht naar een beter leven, heel legitiem hoor, maar ik zou hen niet op “gelijke hoogte” willen plaatsen met de échte oorlogslachtoffers.

ni28
ni28

Precies zoals u schrijft, het is appels met peren vergelijken en behoorlijk oneerbiedig tegenover de slachtoffers van de WO2.
Het “slijt “op deze manier wel erg snel.

Hofman
Hofman

Het exclusieve recht om te gedenken is niemand voorbehouden, iedereen heeft zijn eigen legitieme reden om op 4 mei een moment van bezinning te hebben. Mijn ouders die in 1938 trouwden en het jaar daarop een baby kregen hebben in die periode trauma’s opgelopen die ze hun leven lang niet meer zijn kwijtgeraakt. Man in Bremen verplicht werken en jonge moeder thuis met kind zonder inkomen en nauwelijks tot geen eten. Het heeft ze tot aan hun dood achtervolgd en als kinderen zijn wij er door ge- (mis?)vormd.

ni28
ni28

Wij hebben allemaal zo onze ervaringen, mijn vader is ook bijna doodgeschoten geweest. Het scheelde een nummer, elke vijfde in de rij ging dood en hij was nummer vier. Heeft ie ook nooit meer verwerkt en dat wierp het schaduw op ons als kinderen ook. Wat een leven tussen 1900 en 1989 voor die generatie.

BegrensEuropa!
BegrensEuropa!
Artikelwaardering :
     

De geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog is een vreselijke. De geschiedenis van de Joden is een vreselijke. Maar ook een hoopvolle. De geschiedenis van de Duitsers is misschien nog erger. Want waaruit moeten zij hoop putten? De oorlog heeft drie of meer generaties Nederlanders diep geraakt. Op verschillende manieren. Soms als verrader, soms als nabestaande of slachtoffer, soms als verzetsheld, meestal als kinderen of volwassenen die samen met geliefden zo goed en kwaad als het ging die zwarte periode wilden overleven. Het is een onuitputtelijke bron voor bezinning. Ik zou graag wat meer bezinning uitgesproken zien, waarin het vreselijke en de hoop op thematische wijze met elkaar verbonden worden. Hoe kon het gebeuren? Hoe behandelen we de schuldvraag? Hoe gaan we ermee om? Wat zijn de lessen voor de toekomst? Er is zoveel over nagedacht. Wat zeggen Levinas, Hannah Arendt, Fred Polak, Popper, Bonhoeffer, Spinoza, en vele, vele anderen? Een nationale bezinningsoefening, maar dan een echte. Naast een ingetogen herdenking, zonder poespas. Als ik Jood was zou ik me waarschijnlijk ook van de Nederlandse herdenking afwenden.

Elvi
Elvi
Artikelwaardering :
     

Weet je, je kunt hier niet eens meer iets zinnigs over zeggen. Yom Ha sjoah, de dag van de holocaust.

Dodenherdenking gekaapt, vernietigd, Islam binnengehaald, Marokkanen die denken dat ze ons verlost hebben. In Winterswijk mag het Wilhelmus niet meer gespeeld worden. Zwarte Piet mag niet meer, naakt mag niet meer, jonge frivole meisjes mogen niet meer.

We zijn zo zwaar aan het verliezen en de Joden zijn zoals altijd de kanaries in de kolenmijn.
Ga naar Israël, de VS is ook niet echt veilig meer.. Ga naar Australië, Hongarije…
Ga naar de landen die de absurd negatieve invloeden van de islam onderkennen. Wie weet is zelfs Rusland en China veiliger!

jan
jan

Heb je in Australië zeker de grote hoeveelheden Moslims niet gezien. En berichten over Sharia wijken in bijvoorbeeld Sydney. Één geluk is dat het land vooral in de steden is overgenomen door Chinezen. Die hebben niets met Moslims

Bosgeus
Artikelwaardering :
     

In Rusland is ook een ernstige Jodenvervolging geweest, einde 19de eeuw.
Onder Tsaar Nicholas I.
Joden werden vermoord door het volk in pogroms, opgezet daar toe door de Tsaar en de kerken. De meeste Russische Joden zijn toen gevlucht naar de VS, daarom wonen er nu zoveel Joden in de VS. Andere Joden in Rusland hebben daarna de Russische revolutie gesteund, om van het Tsaren juk af te komen.

Wel leuk dat er zoveel Joden in de VS wonen.
Leuk dat er een Joodse staat is.

De Turken hebben overigens niet alleen een genocide gepleegd op Armeense mensen, ze pleegden destijds ook een genocide op Grieken die in hun land woonden.

Ron
Ron
Artikelwaardering :
     

Ik kan het mijn kinderen niet uitleggen.