Advertenties

4-Mijmering

Joden tolereren het groeiende antisemitisme niet meer

Chassidische Joden Portugees-Joodse begraafplaats Den Haag

Chassidische Joden op de Portugees-Joodse begraafplaats te Den Haag. Foto: Ernst Lissauer

De datum 4 mei heeft een betekenis gekregen. Dat is een mooi resultaat. Aanvankelijk werden – direct na de Tweede Wereldoorlog – de gesneuvelde geallieerde militairen en verzetsstrijders herdacht en geëerd. Pas in de zestiger jaren kwam de Shoa daar schoorvoetend bij.

Polarisatie

Heden ten dagen weet niemand precies wat of wie men herdenkt dus is er discussie, protest en polarisatie. De belangenorganisaties duikelen over elkaar heen in een gevecht om de aandacht. In hun kielzog enkelingen met een psychiatrische missie. Zo is het een typisch Nederlandse aangelegenheid geworden en dat is prima. Individueel blijft het namelijk gewoon mogelijk te herdenken wat of wie men wil. Natuurlijk is een lawaaiprotest of een visueel lawaaiprotest (zoals het wapperen met Marokkaanse vlaggen) niet toegestaan en vinden de meeste burgemeesters het niet kies om Duitse militairen te herdenken. Maar verder mag je zelf weten wat je doet.

Flyover

Zelf neem ik een moment met mijn gezin. We hebben de Holocaust al herdacht op Holocaust Memorial Day (27 januari), de dag dat Kamp Auschwitz werd bevrijd. Niets bijzonders: een kaarsje, een oude portretfoto van mijn grootvader – die daar vermoord werd – en mijn oudste dochter mag het kaarsje aansteken. Op 12 april, Jom Hasjoa herhaalden we dat, maar toen met de portretten van mijn ouders. Zij hadden elkaar ontmoet in het verzet.

Op 19 april, Jom Hazikaron, herdenken Joden de gevallenen na en vanwege het ontstaan van Israël. Ik leg dan de kinderen uit dat de ene kaars was vanwege de doden die vielen omdat er geen Israël bestond, terwijl het laatste kaarsje de doden herdenkt die vielen omdat Israël nu wel bestaat. De mooiste en meest ontroerende herdenking is die uit 2003 toen de Israëlische luchtmacht een Flyover Auschwitz deed in drie F15’s als teken dat de Joden Hitler hebben verslagen en inmiddels in staat zijn iedere Jood ter wereld te beschermen.

Groeiend antisemitisme

Volgens de laatste ontwikkelingen in de wereld en helaas ook binnen de EU is die bescherming hard nodig. Een directe oorlog in het MO zie ik niet gebeuren, maar het groeiende openlijke antisemitisme is iets dat niet getolereerd wordt. Dan bedoel ik niet de politici met hun zwakke knieën, maar de huidige generatie bewuste trotse Joden die zich ontwikkelt. Ik voorspel: het wordt niet meer gepikt. Aanvankelijk dacht ik dat het capitulatie was toen ik bemerkte dat mijn dochter haar Davidster niet meer droeg. Joden gaan niet meer met een keppeltje over straat. Wijken worden gemeden. Maar aan de trots is niets veranderd.

Het probleem zit aan de andere kant. De mensen die hebben laten gebeuren dat Joden zich nu weer verstoppen hebben een probleem, niet de Joden. Ze zijn immers 3000 jaar vervolgd tot 1948. Joden zullen nooit meer worden vervolgd. Het zijn de Jodenhaters die haten. Bij hen zit het probleem en aan ons de schone taak die haat de kop in te drukken. U wilt geen Jood meer zien? Geen enkel probleem, ze hebben de Talmoedische plicht zich als een kameleon aan te passen aan het land dat hen huist. U zult ze niet meer zien.

Chassidim

Dat geldt niet voor de chassidim. Ik ontvang ze elk jaar in honderdtallen uit België, waar ze ongehinderd in hun mystieke kledij door de Antwerpse straten bewegen. Deze mensen leven in hun eigen cocon. Wanneer ze een job bij de overheid hebben maken ze zichzelf onzichtbaar. Zelfs de peies verdwijnen op even mystieke wijze als ze weer tevoorschijn komen. Het zijn kameleons met een neurose. Ze bewegen snel, praten snel en onverstaanbaar Jiddisch stellen vragen waarop geen antwoord bestaat en kijken daarbij nauwelijks op van hun gebedenboekje dat aan hun handen zit gelijmd.

De jonge chassidim herken je aan de kleurloze ongezonde bleekheid en de dikke brillenglazen. Een parallelle samenleving waar ik met bewondering en verwondering en de nodige humor van geniet. Als ze in hun geheimtaal hun voorbereidingen treffen voor hun bijeenkomst ter ere van een eeuwen geleden overleden rabbijn, verandert het bospad voor de ingang van de begraafplaats binnen een mum in een Zuid-Europees huwelijksdiner.

Chagall

Tafels, stoelen dekzeil eroverheen, licht en een hoeveelheid eten, waarvan niemand snapt waar dat opeens vandaan komt. De koddige zwarte figuren van onbestemde leeftijd hangen als rabbijnen in een schilderij van Chagall aan de lantaarnpalen en bomen om hun tentdak te spannen. Dat ik ze ondertussen uitscheld voor Joodse kolonisten wordt lachend ontvangen. Maar misschien verstaan ze mij niet. Sinds de aanslag op het Joods Museum in Brussel komt er een hele zwik stille en geüniformeerde politie en beveiliging. De lawaaiige Chassidim arriveren in bussen en waaieren een stukje over straat voor ze bij de begraafplaats zijn. Er is nooit iets gebeurd. Geen onvertogen woord, geen gesis, niks.

Joodse kenmerken

Persoonlijk heb ik geen last van het weinige antisemitisme dat ik tegenkom in het dagelijks verkeer. Maar ik draag mijn Joodse kenmerken links en alleen zichtbaar voor mijn vrouw en mijzelf. Nu daar ook discussie over ontstaat ben ik blij dat die er toen nog niet was. Het was een bijzondere ervaring om samen met mijn broers in het ziekenhuis te worden opgenomen. We plegen sindsdien te spreken over ons ‘familiewapen’. Wij koesteren ons voorrecht en onze partners ook. Ik moet erbij zeggen, dat we ze ter goedkeuring aan velen hebben aangeboden en dat ons nooit klachten ter ore zijn gekomen. Het was de pijn na de operatie waard.

Ik weet nog exact hoe ik, bijkomende uit de narcose, ‘Au, mijn lul!’ schreeuwde en mij later realiseerde dat dat ongepaste taal was in een protestants ziekenhuis. ‘Heren zegen deze spijzen, amen’ moesten we zeggen voor een paar doorweekte boterhammetjes jam.

Nachtmerries

Onze ouders – zwaar getraumatiseerde oorlogsslachtoffers – deden ons naar Joodse les. Ik leerde van de met veel speeksel sprekende zwaar stemmige voorzanger, Chaim Storosum, het Hebreeuwse alfabet en van alles over Mozes, maar kreeg nachtmerries van God. Dat had ook te maken met de doodenge bioscoopfilm The Ten Commandments met Charlton Heston, die we verplicht moesten ondergaan. Een toen al stokoude film, maar ik werd niet blij van die donderpreken uit de stereotorens van Tuchinski.

We zullen even om acht uur op de oude Portugees-Joodse Begraafplaats gaan staan met z’n vieren. Daarna loop ik misschien even naar het monument voor het Vredespaleis waar onze burgemeester zal zijn. Ze kan niks doen, het arme mens. Salafisten van heinde en verre preken de Jodenmoord en Kalifaatconferenties besmeuren haar stad.

Maar ze zal keurig een krans leggen en daarmee is het weer een jaar goed.

Advertenties

2

Reacties zijn welkom. Er wordt gemodereerd.

  Abonneren  
nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
Piet Karbiet.

Dat van die flyover met F 15’s had ik gemist. Prachtig…

André van den Berg

Op mijn (openbare) lagere school die ik van 1950 tot 1956 bezocht leerden we vanaf het eerste jaar dat het joodse volk ook herdacht werd, ik weet dus niet beter. Ik zag een prima reactie stop met het besteden van aandacht aan de lawaaimaker maar geef aandacht aan de bloemist die geknakte tulpen op het oorlogskerkhof ‘om niet’ vervangt voor fier rechtopstaande exemplaren…