Advertenties
Recent:

Over Slutshaming en Slutsplaining

Op Internationale Vrouwendag werd mijn sociale media-bubbel bruut binnengevallen door de tot dusver domste post van het jaar. Mevrouw Deelen vond het nodig om haar beklag te doen over het zogenaamd maatschappelijke ‘probleem’ van slutshaming.

Ze poseerde op verschillende plekken in Amsterdam met bordjes in haar hand, waar woorden opstonden zoals ‘slet’, ‘hoer’ en andere betitelingen die ze tot nu toe had weten te bemachtigen in haar tijd als studente. De ironie is dat ze zichzelf nu in heel Nederland bekend heeft gemaakt als slet. Ze heeft zichzelf geslutshamed. Congratulations, you played yourself.

Losbandigheid
Ze klaagde dus over het maatschappelijke probleem slutshaming. Er is niet echt een Nederlands begrip voor dit fenomeen, maar het komt neer op dat de maatschappij seksuele losbandigheid afkeurt en dat de plegers van die seksuele losbandigheid worden beschaamd. Het beschamen van sletten dus. Nu ben ik het er direct mee eens dat wat haar is overkomen te ver gaat. Maar een maatschappelijk probleem? Laat me niet lachen. Wat haar is overkomen is pesten met een thema. De boodschap zelf klopt gewoon.

Oplossing
Slutshaming is als je puur naar de boodschap ervan kijkt zelfs nog eerder een maatschappelijke oplossing. Na decennia van het promoten van seksuele vrijheid en het tornen aan traditionele gezinnen groeit er nu een generatie op van mensen die het idee hebben dat het normaal is om maar wat rond te neuken. Een generatie opgevoed door gescheiden ouders, opgegroeid met het idee dat het op de klippen lopen van relaties volstrekt normaal is.

Een generatie die het nut van sterke gezinnen en onvoorwaardelijke liefde niet eens meer inziet. Mevrouw Deelen is een uitstekende vertegenwoordiger van deze generatie. Na het pijpen van de geliefde van haar vriendin reageert ze verongelijkt als haar dat door haar omgeving niet in dank wordt afgenomen. Laat. Me. Niet. Lachen. Ze had er beter aan gedaan eens te overwegen of haar omgeving niet ergens wel een punt had.

Onderscheid
Maar zelfkritiek, dat is met de advent van het nieuwe millennium helaas ook verdwenen uit de Dikke van Dale. Het is de schuld van de heule maatschappij als zij niet haar halve studentencorps kan afwerken zonder daar eens wat over te horen te krijgen. Hoog tijd om in de spiegel te kijken.

De redenering van de beste dame is dat mannen én vrouwen de slet kunnen uithangen. Wanneer ze dat doen, is dat voor mannen acceptabel gedrag. Voor vrouwen is dat niet zo. In dat onderscheid heeft ze wel degelijk een punt, maar het is wat daaruit volgt wat zo fout is. Mevrouw Deelen is van mening dat het voor vrouwen ook geaccepteerd gedrag moet worden.

Het is ook geaccepteerd gedrag. Het kan gewoon. Je wordt niet in de gevangenis gegooid als je de slet uithangt. Je ondervindt daar doodsimpel sociale consequenties van. Jij hebt de vrijheid om te doen met je seksualiteit wat je wilt. De rest van de maatschappij heeft ook weer de vrijheid om daar wat van te vinden.

Oppervlakkigheid
Een maatschappij die het sociaal moeilijk maakt om er een perverse seksuele moraal op na te houden is juist prima. Moet dit gedrag ook geaccepteerd worden voor vrouwen? Nee! De te varen koers is juist dat het voor mannen óok geen geaccepteerd gedrag moet zijn.

Misschien bereiken we daarmee wel dat er minder huwelijken op de klippen lopen. In Nederland zijn dat er jaarlijks ongeveer 20.000(!). Misschien bereiken we daar ook wel mee dat er in de toekomst meer kinderen kunnen opgroeien in gelukkige, sterke gezinnen. Dat kinderen ergens van op aan kunnen, dat ze ergens op kunnen bouwen. Daar heeft de maatschappij baat bij. Waar de maatschappij in ieder geval géén baat bij heeft is het nog verder normaliseren van seksuele oppervlakkigheid.

Bevalt dit artikel u – of juist niet – , deelt u het dan op
twitter-icon Facebook, twitter-icon Twitter of andere sociale media.
Zie de buttons onder de advertenties.

Advertenties
%d bloggers liken dit: