Showproces Wilders ondermijnt de rechtsstaat

Het is verbazingwekkend dat nu toe geen enkele nieuwsredactie of onderzoeksjournalist heeft onderzocht hoe de ‘minder, minder’ uitspraak van Geert Wilders kon leiden tot onbeteugelde massahysterie, doodsbedreigingen en een middeleeuws aandoend aangiftecircus.

Een heksenjacht die notabene in de mainstream media door politici, bestuurders en politie werd aangemoedigd. Een gang van zaken die duidt op een ongewenste vermenging van machten. Wordt onze rechtsstaat bedreigd door mensen die worden geacht haar te beschermen?

Papegaaien
Wilders’ “minder, minder” uitspraak is uitputtend behandeld door de pers. Van de moraalmeesters van de mainstream media tot aan de wijsgeren van ieder dorps- en wijk-orgaan. Het NOS-filmpje waarin Wilders zijn uitspraak doet is inmiddels zo vaak vertoond dat er papegaaien schijnen te bestaan die bij het horen van een journaaltune uitbundig “minder, minder, minder” beginnen te roepen. Vertaald in het Arabisch en Turks haalde de uitspraak van Wilders’ ook alle zo lastig te bereiken huiskamers van de vele schotelantenne-bezitters in ons land.

Afrekening
Welke invloed de uitspraken van walging en ontzetting door onze ‘moreel aangeslagen’ premier Rutte, vice-premier Asscher en de ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken hadden op het verdere verloop van de gebeurtenissen en de stemming in ons land is helaas door niemand onderzocht. Een rationele beschouwer die het beschikbare materiaal uit die krankzinnige periode van anti-Wilders hysterie nog eens rustig naleest en bekijkt kan niet anders dan concluderen dat onze politiek-correcte elite lijkt te hebben aangestuurd op een afrekening met een politieke tegenstander.

Aangiftegekte
Alles wijst erop dat het OM in de persoon van de voorzitter van het College van Procureurs-Generaal, Herman Bolhaar, een vrijbrief had om de aangiftegekte te entameren. De roep om vervolging door politiek-correct Nederland werd almaar luider en door niemand getemperd. Iedereen werd geactiveerd. Van kleuters tot hoogbejaarden. Is er in die periode overleg geweest tussen het OM, de overheid en andere bestuursorganen? Een vraag die tot nu toe door niemand is gesteld laat staan beantwoord. Wel kunnen we vaststellen dat de vervolgingsdrift van de ambassadeur van het Marokko Fonds, Procureur-Generaal Bolhaar, geen strobreed in de weg is gelegd. Integendeel.

Wat te denken van burgemeesters en voltallige gemeentebesturen die hun bevolking oproepen massaal aangifte te doen tegen een democratisch gekozen politicus. Wat vindt BZK-minister Plasterk daarvan? Heeft hij overleg gevoerd met deze lokale bestuurders? Heeft hij aangedrongen op terughoudendheid? Deze vragen zijn hem tot op heden door niemand voorgehouden. Wel zagen we feestende bestuurders die onder begeleiding van dweilorkesten en met koek en zopie hun beledigde burgers voorgingen in een Danse Macabre richting politiebureau.

Bussemaker
Zelfs universiteits- en andere onderwijsbesturen gaven zich over aan uitzinnige dwaasheid. Het heeft onze onderwijsminister Bussemaker niet kunnen bewegen tot een oproep om matiging. En dat is vreemd voor iemand die voornamelijk bekendheid geniet vanwege haar snelle morele oordeelsvaardigheid. Of heeft zij achter de schermen contact gehad met hoogopgeleid Nederland? Niemand die het heeft onderzocht.

Politie
En hoe moeten we de handelwijze van ons politieapparaat duiden? Toog het aan het werk in opdracht of kwam het zelfstandig tot het inzicht om ingevulde aangifteformulieren te drukken, tolken in te huren en aparte aangifteruimten in te richten waar men de aangevers met thee en versnaperingen kon ontvangen? En wie bedacht het aangeven door middel van huisbezoeken? Hoe kwam men aan de adressen van immobiele migranten, niet-Nederlands sprekenden en aan huis gekluisterde analfabeten?

Op welke wijze kwam de verspreiding van aangifteformulieren op markten, pleinen en in buurthuizen tot stand? Wie bezorgde dozen vol aangifteformulieren in moskeeën waar de gelovigen dwingend werd opgeroepen ‘hun stem uit te brengen’? En werd dit politieoptreden begeleid en gecontroleerd door het lokale bestuur? We weten het niet. Het is niet onderzocht.

Doodsbedreigingen
Wat we wel weten is dat oud-commissarissen in ons land ongestraft doodsbedreigingen kunnen uiten. Dat een moordlustige politiefunctionaris zonder blikken of blozen kan aandringen op deportatie van een ‘ongewenst’ bevolkingsdeel. Het laat nog eens duidelijk zien wat de gevolgen zijn van het desastreuze besluit om een tot op het bot verrot politieapparaat na de Tweede Wereldoorlog niet te zuiveren.

Prakken D’Oliveira
Na de dolle dagen van aangifte en haat besteedden de mainstream media veel aandacht aan de kans op succes van een eventuele tweede vervolging van Geert Wilders. Alle linkse rechtsgeleerden van ons land mochten daarover uitgebreid hun zegje doen. Van de door zijn verdediging van RAF-terroristen bekend geworden advocaat Gerard Spong tot en met de mensenrechtenactivisten van kantoor Prakken D’Oliveira, een advocatenpraktijk die intens betrokken was bij het eerste proces tegen Wilders en bij wijze van revanche ook nu weer volop van de partij is.

Uitlokking
Het OM heeft na de hetze en aangiftehysterie lang gewacht met de daadwerkelijke vervolging van Geert Wilders. Pas enkele dagen nadat de Hoge Raad met een behulpzaam vonnis kwam in de zaak Felter nam het OM het definitieve vervolgingsbesluit.  Louter toeval, zo dienen we te geloven. Voor veel Nederlanders echter heeft het er alle schijn van dat het OM, in samenspraak met de overheid en andere bestuursorganen, zoveel mogelijk aangiften heeft willen uitlokken als maar mogelijk was om daarna in alle rust het juridisch juiste moment af te wachten.

Tweede vervolging
Hoe kan men anders verklaren dat onze overheid een tegenstander die het in het politieke debat niet kan verslaan voor een tweede keer laat vervolgen? Waarom wakkerde onze overheid emoties aan in plaats van ze te dempen. En waarom ontbreekt bij ons bestuur iedere vorm van zelfreflectie nu de hype voorbij is? Vragen die de mainstream media niet stelt. Ook zij maken deel uit van de politiek-correcte elite.

Niemand van de betrokkenen schijnt te beseffen dat een land waarin een politicus louter en alleen door het verkondigen van een onwelgevallige mening achter de tralies kan belanden, een bijzonder onaangename plek wordt om in te wonen. Wie Turkije de maat neemt zal ook het eigen rechtsstatelijk verval moeten onderzoeken en duiden.

Immigratiedebat
In Nederland wordt al decennialang tevergeefs getracht een immigratiedebat te voeren. Een meerderheid van de bevolking is van mening dat de overheid verkeerd beleid heeft gevoerd met het toelaten van grote hoeveelheden islamitische immigranten. Het deel van de bevolking dat daarvan de akelige consequenties ondervindt protesteert al jarenlang het luidst maar wordt door de politiek-correcte elite niet gehoord of met valse beloften tot zwijgen gebracht. Geert Wilders verleent dit deel van de bevolking een politieke stem. En zij zien iedere dag opnieuw wat hun volksvertegenwoordiger moet verduren.

Censuur
Door angst voor bedreigingen uit islamitische hoek en aantasting van eer en goede naam zijn nog maar weinig intellectuelen en kunstenaars bereid een van de communis opinio afwijkend standpunt te verkondigen en te verdedigen. Het wereldbeeld van de politiek-correcte elite is allesoverheersend. Wie zich in academische, artistieke of bestuurlijke kring niet conformeert, wacht spot en hoon en ondermijnt zijn verdere carrière.

Ondertussen treft de overheid maatregelen om ongemakkelijke maatschappelijke discussies verder aan banden te leggen. De eerste stappen daartoe werden deze week gezet. Met het schrappen van de woorden allochtoon en autochtoon wordt onze bevolking letterlijk de woorden uit de mond genomen. Woorden die nodig zijn om het immigratiedebat te voeren. Daarmee laat onze overheid zien dat het niet langer ongewenste meningen langs politieke weg wil bestrijden maar via taal, strafrecht en andere vormen van repressie en censuur.

Verbijstering
In de redactielokalen van de buitenlandse kwaliteitspers wordt onze omgang met de vrijheid van meningsuiting met verbijstering gadegeslagen. Bij ons verzaakt de mainstream-media haar controlerende taak. Redacties lijken bereid om samen met de overheid op te trekken tegen iedereen die de politiek-correcte status quo bedreigt. Voor aanvang van het tweede proces bijvoorbeeld, liet de Volkskrant op maar liefst vijf krantenpagina’s een criminele junk leeglopen, een ontslagen, coke- en drankverslaafde PVV-medewerker die zijn collega’s bedroog en de partij voor tonnen bestal. Nog stuitender is het om te zien hoe gerenommeerde journalisten deze smerige vorm van riooljournalistiek menen te moeten verdedigen als belangwekkend nieuws.

Cliteur
En wat te denken van de NOS. Onze met belastinggeld gefinancierde staatsomroep besloot doodleuk om het verhoor van de enige getuige in het proces Wilders die het lef had om naar de rechtbank te komen, professor Paul Cliteur, niet uit te zenden. Alle andere door de verdediging opgeroepen getuigen zijn afgehaakt, bang als ze zijn voor reputatieschade en bedreigingen. Toch vond de NOS het verschijnen van Cliteur niet belangrijk genoeg. “De NOS is geen serviceorganisatie voor een politieke partij” was het argument dat omroepbaas Gelauff aandroeg na felle kritiek op zijn besluit geen live verslag te doen. Het verweer van een omroepbaas die partijcongressen van het CDA, PvdA en D66 integraal uitzendt is idioot, arrogant en onthullend.

Wraking
Tijdens deze zittingsdag werd getuige Paul Cliteur door rechter Elianne van Rens dermate respectloos bejegend dat de verdediging zich genoodzaakt zag de rechter te wraken. Officier van justitie Wouter Bos kon de volgende dag tijdens de zitting van de wrakingskamer zijn minachting voor andersdenkenden niet langer bedwingen. Met een reeks grievende verdachtmakingen over het ‘moedwillige’ vertragen van het proces, een misplaatste Ali B pastiche “Dit is de wraking die je wist dat zou komen” en het minne “Een proces Wilders zonder wraking is geen proces Wilders”, kleineerde en schoffeerde hij de verdediging. Wilders’ advocaat Knoops reageerde woedend: “Dit is respectloos en beneden alle peil.”

Onze politiek correcte elite heeft na al die jaren van maatschappelijke onrust, weerstand en verzet nog altijd niet door dat hun arrogante opstelling averechts werkt. Overtuigd van het eigen gelijk gaat men hardnekkig door op de ingeslagen weg en neemt daardoor een steeds groter deel van de bevolking tegen zich in. Het is een heilloos pad.

Schaduwmachten
Ongeacht verloop en vonnis veroorzaakt dit tweede proces tegen Geert Wilders een verdere schending van het toch al zo ernstig beschadigde vertrouwen in onze overheid, de rechterlijke macht en de politiek. De scheiding der machten is aangetast. Ook ‘schaduwmachten’ als de media, ambtenarij en adviesorganen worden door een meerderheid van de bevolking niet langer serieus genomen.

Vrije meningsuiting
Deze politieke vervolging zet de maatschappelijke verhoudingen op scherp, zaait onrust en achterdocht en ondermijnt ons grootste goed: de vrijheid van meningsuiting. Het zet de bijl aan de wortel van onze rechtsstaat. Iedereen dient zich oprecht af te vragen of we met Geert Wilders in de beklaagdenbank onze maatschappelijke problemen aan het oplossen zijn of aan het verergeren. Echte onderzoeksjournalistiek zou weleens aan het licht kunnen brengen dat vervolging van Procureur-Generaal Bolhaar en andere verantwoordelijke ambtenaren en bestuurders meer op zijn plaats zou zijn.

Onze rechtsstaat wordt bedreigd door mensen die worden geacht haar te beschermen. Wie meent een volksvertegenwoordiger door vervolging het zwijgen te kunnen opleggen zal binnenkort ook miljoenen burgers de mond moeten snoeren. Het is de taak van ieder vrijheidslievend mens deze beklemmende ontwikkelingen een luidkeels halt toe te roepen.

Want wie nu zwijgt heeft straks geen enkel recht van spreken meer.

===============================================================
Foto: Geert Wilders Pegida-Veranstaltung am 13.04.2015 by Metropolico.org is licensed under CC BY 2.0
===============================================================

Advertenties