De slagersdochter die het opnam tegen de bestuurderselite
Marjolein Faber is niet klein te krijgen
Foto: © European Union, 1998 – 2025
Zelden was een boektitel zo goed gekozen als “Mij krijgen ze niet klein” voor de memoires van Marjolein Faber over haar ministerschap. Een moedig boek, geschreven zoals ze spreekt: korte zinnen, geen woord Spaans, haakse bochten en ook ironie. Ze was geen gepolijste academica en dat ‘niet een van ons zijn’ was mede een reden voor de enorme tegenwerking die ze ondervond. De slagersdochter nam het op tegen de bestuurderselite, zoals ze zelf schrijft. Een zeer ongelijke strijd.
Kortgeleden verschenen de memoires van Marjolein Faber over haar kortstondige ministerschap, “Mij krijgen ze niet klein”. Dat is bijzonder, want Nederlandse politici schrijven hun herinneringen niet vaak op. Ze schrijven wel boeken, maar dat zijn meestal geparfumeerde geschriften over wat ze van plan zijn. Wat ze ervan hebben gebakken, zullen we van hen niet te lezen krijgen. Calvinistische bescheidenheid verklaren de supporters, maar het is gebrek aan moed want van de voorspelde zegetocht komt doorgaans niets terecht.
Moed
Gebrek aan moed kan je Marjolein Faber niet ontzeggen. Ze weet ook wel dat haar korte ministerschap geen onverdeeld succes was. Uiteindelijk produceerde ze twee wetsontwerpen voor een streng asielbeleid, maar haar regeerperiode ging gepaard met te veel incidenten en misrekeningen om het als een succes te kwalificeren. Kwam bij dat ze geen stap kon zetten of de gevestigde orde en de asielwereld riepen moord en brand.
Dat overkwam haar zelfs nog (of beter: natuurlijk ook) toen ze haar boek publiceerde. ‘Iedereen heeft het gedaan behalve Faber’ en ‘ze schrijft net zo hoekig als ze praat’, ik vat wat commentaren samen van critici die overigens aangaven het boek alleen diagonaal te hebben gelezen.
Haatproza
Heel eigentijds moest ook uitgever Prometheus worden gecanceld, omdat die dit ‘haatproza’ op de markt had gebracht. Boekverbrander van dienst, een zekere Lucette ter Borg die voor de NRC wel eens stukjes heeft geschreven, riep auteurs op Prometheus de rug toe te keren. Mevrouw leest zelf waarschijnlijk weinig. Bontenbal en Jetten brachten recent hun boeken uit bij Prometheus en vergeten we ook niet Griet Op de Beeck, Connie Palmen, Lale Güll, Eus en Herman Brusselmans, allemaal ‘goedgekeurde’ schrijvers.
Ambtsmisdrijf
Ter Borg kreeg nauwelijks bijval. Dat lag anders toen de inmiddels afgetreden oud-collega Eddy van Hijum (NSC) de minister-president opriep om Faber te vervolgen wegens lekken uit de ministerraad, een ambtsmisdrijf. Rancune heeft een naam, zij het dat we die snel zullen vergeten als we naar de peilingen kijken.
Dick Schoof, ook niet de meest trefzekere premier die we ooit hebben gehad, deed iets verstandigs en meldde dat hij geen letterlijke citaten uit de ministerraad had aangetroffen en dat hij geen aangifte ging doen.
Doordieselen
Marjolein Faber (65) kan stevig doorwerken, ‘doordieselen’ in haar woorden. Op 3 juni aftreden en eind september je memoires uitbrengen, na elf maanden slopend ministerschap (‘een hel’) waarin ze zich een slag in de rondte werkte. Niemand – of gaat dat ook al te ver? – zou het haar kwalijk hebben genomen als ze even vakantie had genomen. Maar nee hoor, een boek, ruim 200 pagina’s. Kudo’s!
Ongekunsteld
Was het een beter boek geworden als ze er langer over had gedaan? Ik denk het wel. Dan heb ik het niet over haar schrijfstijl. Die is authentiek: zo praat ze, zo denkt ze. Korte zinnen, geen woord Spaans, haakse bochten en ook ironie. Ze toont een warm hart te hebben, ook voor collega’s en medewerkers, en treurt over de teloorgang van persoonlijke relaties als gevolg van haar politieke opvattingen.
Deze ongekunstelde stijl is een sterk punt van het boek. We kennen allemaal Marjolein Faber, haar kleding, haar kapsel, haar mimiek, haar taal; stel je voor dat een eindredacteur zich aan haar manuscript had vergrepen onder het mij ook eens toegevoegde motto “Zo zeggen we dat niet!”.
Meer diepte
Tegelijkertijd was het boek beter geworden als ze meer de diepte was ingegaan. Niet over de twisten in het kabinet (die kennen we zo langzamerhand wel), maar over de asielpraktijk. Er ligt een ijzeren ring om die asielpraktijk. Een vrijwel ondoordringbare en onontwarbare samensmelting van belangen, emoties, taboes, ongrijpbaarheid, juridisch balletje-balletje en cynisme (mensensmokkel).
Nooit maakte een bewindspersoon die ring bespreekbaar. Faber wilde dat wel, zo schrijft ze, maar beperkt zich vervolgens tot enkele korte waarnemingen.
Taxiritten en Jodenvervolging
Ze vertelt over een taxichauffeur die haar had geschreven hoe asielzoekers zich als vorsten laten vervoeren en hoe het COA dit toedekt. Ook hoe VluchtelingenWerk zich heeft ontwikkeld tot een staat in de staat, met geld van de belastingbetaler annex postcodelotenkoper. Hoe ze als minister bij het minste of geringste door parlementariërs in verband werd gebracht met de Jodenvervolging (in de vorige eeuw, voor de duidelijkheid). Hoe ambtenaren niet reageerden op haar verzoeken en hoe de minister nauwkeurig moest checken of er wel gebeurde wat ze wilde. Ook hoe er binnen de bestaande wetgeving al van alles had kunnen gebeuren om de toestroom van asielzoekers te dempen, maar dat de toenmalige VVD-bewindslieden ervan afzagen, zonder ermee naar buiten te komen.
Navrante incidenten, maar hoe zit die ijzeren ring precies in elkaar?
De aard van het beestje
Wreekt zich hier de behoefte om snel (vóór de verkiezingen?) met een boek naar buiten te komen? Of is het de aard van het beestje dat extra profiel kreeg door de onbekende en vijandige omgeving waarin ze was komen te verkeren, voorzien van een loodzware opdracht en misschien ook wel beseffend dat haar termijn kort zou zijn?
Door het hele boek heen lees je hoe Marjolein Faber geen persoonlijke faam nastreeft, maar een missie voelt ‘voor Nederland’ en ‘voor alle generaties na mij’. Daarin onderscheidt ze zich van de talloze politici die samenvallen met hun loopbaan en daar alles voor willen offeren.
Missie
Zo niet Faber. Ze heeft een taak en voert die uit. Kritiek en onhoffelijke bejegening raken haar zeker, maar als een eend schudt ze het water van haar veren en zwemt door. En zoals wel vaker bij mensen met een missie, is ze behept met een grote rechtlijnigheid en vasthoudendheid. Gedreven tot op het bot, met oogkleppen op en gericht op de paar doelen die ze zich gesteld heeft. Ze zal hebben gemerkt hoe die ijzeren ring de asielpraktijk afsluit en bepaalt, maar ze zal zich geen tijd gegund hebben er een grondige analyse van te maken. Het verklaart wellicht de leemte die ik zie in het boek.
Niet ‘een van ons’
Veel hulp bij een analyse van die ijzeren ring zal ze van haar omgeving trouwens ook niet gekregen hebben. Ik heb er nooit bij gezeten, maar ik kan me moeiteloos voorstellen hoe ambtenaren en belangenbehartigers met weerzin naar Marjolein Faber keken.
De minister was niet alleen van een ‘foute’ partij en had niet alleen ‘verkeerde’ opvattingen, ze was vooral niet ‘een van ons’. Faber is geen academica, ze heeft laboratoriumschool. Haar vader was geen notaris of directeur, maar slager. Ze heeft in het bedrijfsleven gewerkt, in tamelijk gewone functies zelfs. Ze spreekt niet de omzwachtelde taal van de elite, maar drukt zich plastisch en eigensoortig uit. Critici doen alsof ze niet behoorlijk uit haar woorden kan komen (“Ik ben beleid”), maar de gemiddelde kiezer begrijpt haar precies en lacht zich krom als ze bij haar aftreden meldt: “Ik was beleid.”
Ongemak
De kloof zal niet alleen aan de kant van de bestuurderskaste zijn ervaren. Ook Faber zal er weet en last van hebben gehad. Het gevoel van ongemak en wellicht ook tekortschieten als ze werd geconfronteerd met de omgangsvormen en codes van de gevestigde macht. Hoe ga je in godsnaam met deze mensen om, zal ze geregeld hebben gedacht. Het verklaart wellicht ook waarom ze zo weinig werk maakte van het plooien en strijken waar ons patriarchaat al eeuwenlang bedreven in is.
Slagersdochter tegen de bestuurderselite
Het werpt ook een ander licht op het verwijt dat ze in haar boek niet aan zelfkritiek doet. Los van het feit dat ze dat wel (een beetje) doet, is het voor haar niet aan de orde: ze voerde een strijd voor een streng asielbeleid en dus tegen de gevestigde orde. De slagersdochter tegen de bestuurderselite, zoals ze zelf schrijft. Een zeer ongelijke strijd. Het zal haar niet toeschietelijker hebben gemaakt.
Niet vaak is de titel van een boek zo goed gekozen: Mij krijgen ze niet klein!
Over de auteur
Recent gepubliceerd
Politiek Nederland27 maart 2026Reorganisatie gemeente Amsterdam wordt een fiasco
Politiek Nederland19 februari 2026De casus Nathalie van Berkel: over liegen en opfluffen
Politiek Nederland8 januari 2026Als het Gezag geen gezag meer heeft, is er een gezagscrisis
Politiek Nederland21 december 2025Fusie GroenLinks-PvdA: enige vernieuwing wordt de naam van de partij
Ze is een doorn in het oog van de zelfgenoegzame linkse opinie makers, illustratief is haar interview met Jeroen Pauw die niet verder komt dan kinderachtige gespeelde verontwaardiging. Dit is een vrouw die na A ook B zegt en niet in de politieke nietszeggende jargon blijft hangen maar met open vizier de discussie aangaat. Iets waar veel politici nog veel van kunnen leren.
Wierd Duk legde dit ook al ongeveer zo uit als dat Verburgt in deze column.
Mevrouw Faber is een vrouw die zegt wat ze doet en doet wat ze zegt. Een vrouw die ook bij forse tegenwind haar rug recht houdt. Een vrouw die in ONS belang met hart en ziel, ‘doordieselde’ – om haar eigen woorden te gebruiken – en waar je van op aan kunt.
Laat dat nu net een eigenschap zijn wat bij het gros van de TK-leden ontbreekt.
En voor al haar tegenstanders is er slecht nieuws, ze komt terug!
De politici moeten zich schamen. De arrogantie van hen roept het beeld op va de 70er jaren toen de linkse intelligentia meende het gelijk aan hun kant te hebben waarbij ze Nederland totaal hebben verrommeld voorhun eigen gewin. Chapeau voor Marjolein!
Links denkt nog steeds dat het superieur is, boven ieder ander staat. En permitteert zich een arrogantie en een neerbuigendheid die stuitend is. Men zoekt geen redelijke, rationele argumenten op uit vrees de daarop volgende discussie te verliezen. Je zou verwachten dat links na de laatste verkiezingen iets zou hebben geleerd, maar het schelden en tieren is nog steeds niet van de lucht. Dat is een zuiver bewijs van de intellectuele onmacht van “links”.
Een kapitein op een schip is machteloos tijdens een opstand. Dat is minister Faber overkomen op haar ministerie. De ministeries zijn doorgaans bezet door linkse ambtenaren die elke ander opvatting boycotten. Dat is gelijk aan de linkse ideologie die zich als de enige mogelijke vaant en werpt haar dictaat over de samenleving. Een dictatuur van links, communisme. De kiezer in deze is maar een puppet die denkt door te stemmen eigen wil te kunnen doorzetten. Zelfs als ie wint is de zaak verloren als de ministeries en andere beleidsinstanties in opstand komen. De ambtenaren horen zich onder te schikken aan de beleid van de winnaar en willen zij niet dan moeten zij het veld ruimen. Dit is een enorm probleem voor rechts van zelfs als de PVV 76 zetels behaald dan moet je nog eerst met de bezem door de ministeries fors zwaaien. Links moet de veld ruimen voordat wij terug kunnen keren naar normale leven. Onder linkse invloed en zeker in de media lukt het nooit.
🎯🎯🎯🎯🎯🎯🎯🎯🎯🎯
Trump is mee begonnen in de VS. Hier is het natuurlijk een andere koek.
“Een vrijwel ondoordringbare en onontwarbare samensmelting van belangen, emoties, taboes, ongrijpbaarheid, juridisch balletje-balletje en cynisme (mensensmokkel).”
Dat ze dit niet benoemd heeft is heel spijtig, Zoals hoogleraar Koopmans in zijn “de asielloterij “ wel beschrijft. Ze had hieruit op zijn minst uit kunnen citeren.
Maar ook het benoemen van de vorstelijke salarissen van niet 1 maar 2 bestuurders van Vluchtelingenwerk benadrukt dat er belangen spelen.
Tot slot, ook Nederland kan zeggen EU wij nemen geen asielzoekers op. Zie Hongarije etc. Een boete is goedkoper dan. Uiteindelijk is klimaatbeheersing vooral minder mensen in plaats van nog meer.
De boete is zelfs niets meer waard als meerdere landen een migrantestop invoeren.
Als ze het wel had benoemd, zou ze ws de komende jaren in de ene na de andere rechtszaak verwikkeld zijn, en had ze de PVV daarin meegesleurd. Dus ik snap het wel.
Want activistische ambtenaren en rechtspraak, voorbeelden te over, uiteraard op de hand van Vluchtelingenwerk. Daarvan ga je vooralsnog nooit winnen, want die hebben overal de macht.
Ruud Koopmans kan het wel benoemen, en dat doet hij heel goed onderbouwd, keurig, rustig en zakelijk. Maar hij zit niet in de politiek, en zijn zakelijke belangen liggen niet a priori in NL.
Andere positie.
Waar, zeker waar, helaas.
Beste Louis, Ni28 en NIWHL,
Het Nederlandse asielsysteem – 85 % kans op de hoofdprijs, alleen 15 maanden plus wachten, maar halverwege mag je al gaan klussen met een BSN – is het resultaat van de Vw 2000.
En dat was/is een uitmuntend staaltje wetgevende techniek, waar ene Job Cohen, toenmalig Stas Justitie, de showroompresentatie bij mocht geven. En de Nederlandse samenleving het idee had een fijn stukkie techniek onder de billen te hebben, tot dat – al vrij snel – dure geluiden begonnen te ontstaan en de mooie lak begon te bobbelen. K’dens en zo.
Onze Job was en is altijd een luie flikker geweest, die gesteld voor de keuze ‘makkelijk’ en ‘beter maar moeilijk’ op een of andere manier nooit op die tweede keuze uitkomt. Zal wel iets met de kopjes thee te maken hebben.
Anyways, Vw2000 is een doorslaand succes, want alle betrokken partijen profiteerden en profiteren tot de dag van vandaag. En dat is ook zonder meer logisch want coöpterende slagers snijden niet in eigen vlees.
Zo heb je wat vreemde constructen – zoals de toegang van een privaatrechtelijke partij (grotendeels van staatswege gefinancierd) tot de asylanten en absoluut het meest uitgebreide pro deo systeem ever – en moet het product ‘asielzoeker’ vooral niet buiten de contouren van ‘zielig’ en object van veel ‘hulp’ bezien worden.
Daarna is het verstand uitgegaan (niet bij asielzoekers, want die hebben toch ergens wel wat van de voorafgaande cursus onthouden en ook niet bij de burgerij, die het pleziertje mag betalen) en zijn we verder all process gegaan, zonder dat we door hebben dat we bijzonder weinig kunnen managen in deze.
Anders dan binnen het commando ‘Dweilen met de kraan open’.
Er valt meer dan genoeg te veranderen, maar je moet wel willen. En we willen heel erg niet.
Het is terecht dat ze dat allemaal niet heeft benoemd, want het zou niet gewerkt hebben, als ze dat wel zou hebben gedaan.
Die façade van fatsoen en onpartijdigheid van de overheid moet overeind gehouden worden, om er gebruik van te kunnen maken.
De mensen die er al lang al niet meer in geloven, hoef je niet te overtuigen; zij die er ondanks alles toch in volharden, zijn gehersenspoeld.
De laatste groep wordt pas wakker als het gevaar hun huiskamer of hun tuin binnenstapt en dan is het meestal te laat.
De asielopvang is een tak van bedrijvigheid geworden waar duizenden mensen aan verdienen en honderden ambtenaren dagelijks mee bezig zijn. Alleen al het COA heeft 7100 mensen in dienst.
Als de opvang voortaan in Oeganda plaats vindt, dan verdwijnt de jaarlijkse uitgaven post van 6 tot 7 miljard die o.a. al die tienduizenden mensen van inkomsten voorziet.
Dus de tegenwerking die Faber heeft ondervonden, is heel goed verklaarbaar.
Een ander aspect is de NT2 les die aan statushouders wordt gegeven.
Jaarlijks worden ruim 50.000 NT2 examens afgenomen. De groepen zijn niet zo groot, dus dat betekent dat er minstens 2000 NT2 docenten zijn.
Het salaris van deze mensen varieert van 3000 tot 5000 euro.
Deze mensen hebben er belang bij dat de stroom asielaanvragers op gang blijft.
Ja, van de week ook al weer in VI. Dan kan Arend Jan Boekenstijn het niet laten nog een keer het ‘kapsel’ van Mw Faber aan te roeren, waar die kroegmaten aan tafel ook altijd lol om hadden. Maar ik vind dat pestgedrag. Zo’n mooi kapsel heeft Derksen ook niet, maar wellicht vindt ie zelf van wel. Ik vind hem vaak leuk en en hij zegt veel waar ik het mee eens ben, maar op iemands uiterlijk grappen maken om jezelf op te tillen vind ik niet kunnen. Zo’n raar kapsel heeft ze niet. Job Knoestef geet het ongeveer hetzelfde zitten. Maar die mogen ze graag, dus dan is commentaar plagen. Mw Faber mogen ze niet, maar dat is het pestgedrag. En katten wd wel wezen….Gijp is zeker geen intellectuele hoogvlieger.
En ook waar Derksen m.i mis mee zit, is zijn visie op Israel. Dat Krijgen noch Job, noch Raymond, noch Wierd hem aan z’n verstand gebracht. Hij snapt niet dat Israël geen keus had in deze kwestie. Je mag best kritiek hebben, maar het bestoken van Israël door Iran, Hamas en Hezbollah zou zijn door gegaan als Israël dit niet had gedaan. En dat wil hij niet droppen.
Links heeft op hun dictaat na niets on te brengen daarom maken zij hun opponenten belachelijk. Eenzijdige zieke humor.
Ik snap daar dus helemaal niets van, van die AJ Boekestijn bij VI. Rare kwibus. Voegt m.i. totaal niets toe. Maar de VVD moet een beetje gepusht worden. Gijp is meestal al nauwelijks te harden, overduidelijk heeft de linkse missus daar thuis de broek aan. Kan zich beter bij alleen voetbal houden. Derksen, nou ja, soms om te lachen, maar tegenwoordig ook meestal iemand die wat te veel in zichzelf is gaan geloven: ‘ik ben…, ik was…, ik weet…, nou ja, dat dus. Egotripper. Zou hij nou over platgebombardeerd gaza ook denken ‘ze hebben het wel een beetje aan zichzelf te danken..’?
Als we het dan toch over het uiterlijk hebben, wat te denken dan van het kapsel van linksige figuren als Tom Egbers en Jeroen Pauw? Die zien er allebei uit of ze in het gootsteenkastje geslapen hebben. Maar ja, die zijn niet (extreem)rechts zoals haar van Faber. :-), dus dat mag.
Iemand pesten om zijn of haar uiterlijk deden we in de brugklas en dat was achteraf al kwalijk genoeg.
Van volwassenen mag je beter gedrag verwachten.
Met V.I. ben ik maar gestopt: ze hebben gasten die heus op hun terrein hun weetje weten maar worden voortdurend overschreeuwt door Derksen die denkt dat alleen zijn mening er toe doet.
Als je goed oplet kun je de irritatie zien bij Merel Ek als Derksen haar weer niet laat uitpraten.
Het zegt meer over het niveau van een Boekestijn dan over mw. Faber. Alsof hijzelf zo’n covermodel is. Ik schat mw. Faber in als een vrouw die wars is van uiterlijk vertoon, en daar niet veel tijd in wil steken. Mag dat nog aub? Gewoon jezelf zijn zonder de gecultiveerde maniertjes, styling, onoprechtheid….
Chapeau voor deze dappere vrouw !!!
Een vrouw naar mijn hart. Ze is een voorbeeld van een goed politicus. Jij DEUGD!! Dank je wel dat je weer op de stemlijst staat. Mijn stem krijg je!! Dat stond voor mij al vast!!
De COA is een bedenkelijke instantie die het belastinggeld rondstrooit als zand. Werkende mensen in volle OV terwijl nietsdoende illegalen zich laten als heren in taxis rondreizen. Dat vinden debiele linkse politici niet erg want het zijn toch arme mensen die gun je een ritje. Dat gratis leven stimuleert verder om niet werken want waarom zou je? Als arme mens heb je toch de hele linkse politiek en met Partij van de Arbeid achter je.
Het zou theoretisch mogelijk moeten zijn om Nederland democratisch te besturen, want dat betekend democratie immers: een bestuursvorm waarin de wil van het volk de bron is van legitieme machtsuitoefening.
Stel hypothetisch, dat Nederland een daadkrachtig, extraparlementair kabinet zou hebben waar de coalitiepartners zichzelf niet tegenwerken en het zand wat de oppositie probeert continue in de politieke machine te gooien doelmatig wordt omgeleid naar een denkbeeldige vuilnisbelt.
Dan loopt een volledig gelijkgestemde coalitie aan tegen de uitvoerbaarheid, omdat EU, VN, NAVO (etc.) – getrouwe ambtenaren het regeerakkoord niet uitvoeren. Meestal achter gesloten deuren wordt onophoudelijk geschaafd en gezaagd aan beleidsregels en wetten, met het doel om het resultaat van een wet af te zwakken of niet uit te voeren.
Bijna in elke gemeente heb je dwarsliggende ambtenaren, wethouders en gemeenteraden die met alle hun gegeven mogelijkheden zullen proberen af te wijken of het frustreren van nieuw of ander beleid.
Het zal niemand verbazen dat deze ambtelijke ongehoorzaamheid doorgaans op het conto komt van een groepering ter linkerzijde van het politieke spectrum en dat dit al ruim dertig jaar probleemloos gefaciliteerd wordt door een onzichtbare werkelijkheid in de media. Inmiddels in nagenoeg iedere opgekochte media.
https://www.idfa.nl/film/46867aa0-4afc-4903-8de2-2456782fe51f/de-onzichtbare-werkelijkheid/
Mevrouw Faber heeft op haar ministerie haar best gedaan om daar verandering in te brengen.
Kort door de bocht, er is een Milei of Trump nodig om deze situatie grondig op te schonen.
Ministerie M.O.E.
Ministerie
Overheids
Efficiëntie
Mevrouw Faber is stoïcijns genoeg om dat voor elkaar te krijgen
Ik heb veel waardering voor Marjolein Faber, die een no nonsense mentaliteit en een nuchterheid toont, die kennelijk voor veel andere politici die leven van de waan van de dag, onverdraaglijk is. Ik hoop dat zij terug komt na de verkiezingen in het nieuwe kabinet.