Er is behoefte aan visionaire leiders als Reagan en Thatcher
Meer overheid bij vastlopende economie is niet de oplossing
Foto: Publiek domein (CC0)
“Mister Gorbachev, tear down this wall!“, zo luidde de oproep van de Amerikaanse president Ronald Reagan aan de communistische leider van de Sovjet-Unie. Het was 1987 en Reagan stond voor de Berlijnse Muur.
Hoongelach was zijn deel in de meeste Nederlandse media, die net als de meeste politieke partijen de scheiding tussen Oost en West in Europa als onveranderlijk beschouwden. Er moest “ontspanning” komen, waarbij met de nodige westerse concessies vreedzaam naast elkaar kon worden geleefd. Dat daarmee miljoenen mensen in Oost-Europa werden opgeofferd aan een vaag westers vredesideaal, waar de Russen geen boodschap aan hadden, deerde de gemiddelde progressieve landgenoot niet.
De in Nederland massaal verguisde Reagan had er echter zijn missie van gemaakt om de communisten op de knieën te krijgen. Hij vond dat zijn morele plicht. Een overweging die in Europa in het maatschappelijke debat gevaarlijk werd gevonden.
Omslagpunt
Reagan voelde aan dat de wereld voor een omslagpunt stond, omdat de signalen zich opstapelden dat het Sovjetrijk op instorten stond. Signalen die aan de meeste West-Europeanen voorbij gingen, omdat hun politici en media te zeer bezig waren de communisten te appaiseren. Net zoals zij geen oog hadden voor de stelling van Reagan dat de staat een te grote invloed had gekregen op de economie en het persoonlijke leven van burgers.
Dergelijke omslagpunten zijn lastig te voorspellen. Zeker voor mensen die vast zitten in een bepaald ’narratief’ en daar steeds radicaler in worden. En dat is waar het in West-Europa, en vooral ook in Nederland, vaak wringt. Mede doordat onze media weinig divers zijn en wat toelaatbaar wordt geacht binnen het politieke spectrum relatief beperkt is. Als men al het probleem ziet, dan is men zodanig geconditioneerd dat de oplossing standaard wordt gezocht in meer van hetzelfde.
Nog meer overheid
Een te ruimhartig asiel- en immigratiebeleid heeft West-Europese landen overstroomd met mensen die een zware wissel trekken op de verzorgingsstaat en de maatschappelijke saamhorigheid. Misplaatste paniek over een vermeende klimaatnoodtoestand doet vele tientallen miljarden euro’s vloeien naar onbezonnen maatregelen die nauwelijks effect hebben. En specifiek voor Nederland gooit een zelf gecreëerd stikstofprobleem het land op slot, waardoor er onvoldoende woningen en infrastructuur worden gebouwd. Dit terwijl daar een schreeuwende behoefte aan is, vooral omdat de immigratiekraan wagenwijd open staat. Daarnaast worden we financieel aangeslagen voor het oplossen van problemen in andere EU-landen.
In de hoofden van veel politici, media en burgers is er maar één oplossing: Méér overheid! Of beter gezegd: Nog meer overheid. En die is in de afgelopen decennia dan ook gegroeid als kool. Of je nu kijkt naar het aantal ambtenaren, de collectieve lastendruk of de beschikbare budgetten.
De overheid faalt
Het opmerkelijke daarbij is dat die overheid voortdurend opzichtig faalt: de IND kan de asielinstroom niet aan en keurt daarom bijna elke aanvraag goed. Het COA loopt voortdurend achter de feiten aan en moet daardoor dure maatregelen nemen, zoals het afhuren van hotels en cruiseschepen. De Dienst Terugkeer en Vertrek slaagt er nauwelijks in om uitgeprocedeerden uit te zetten. Intussen zorgen veel migranten, voor wie de kans op het plegen van een misdrijf veel hoger is dan gemiddeld, voor een verdere overbelasting van het politie- en justitieapparaat, dat op het gebied van misdaadbestrijding al jaren onder de maat presteert.
Het functioneren van overheidsdiensten als de Belastingdienst, de Dienst Toeslagen, het UWV en het CBR leidde de afgelopen jaren regelmatig tot schandalen, die veel burgers in wanhoop achterlieten. Het compenseren van Groningers met schade door aardgaswinning is een gebed zonder eind. Het op poten zetten van een functionerend overheidsapparaat in een paar kleine gemeenten in het Caraïbisch gebied is ondanks een stortvloed van geld een te grote opgave. De NS slaagt er al decennialang niet in om tot betere prestaties te komen. Dat geldt ook voor ProRail. En er zijn lange wachttijden voor nieuwe energie-aansluitingen. Kortom: de overheid loopt op tal van terreinen hopeloos vast, ook al heeft ze de beschikking over grote aantallen ambtenaren en enorme budgetten.
Meer geld en meer regels
En wat is de oplossing van de meeste politieke partijen als we hun programma’s lezen? Nog meer ambtenaren, nog meer overheidsgeld en nog meer regels. Er gaat bijna geen dag voorbij of er wordt een motie ingediend in de Tweede Kamer die vraagt om overheidsingrijpen. Je vraagt je af hoe we twintig of dertig jaar geleden hebben kunnen leven zonder de stortvloed aan regels die er in die afgelopen periode is bijgekomen.
Er gaan zelden regels af. Vrijgevallen budgetten vloeien niet terug naar de belastingbetaler. Integendeel, voortdurend is men op zoek naar meer middelen om de geldhonger van de overheid te stillen. Zo komt het CDA met een ‘vrijheidsbijdrage’. Ter linkerzijde is men steeds op zoek naar groepen die te weinig belasting zouden betalen of regelingen die te voordelig uitpakken voor hogere inkomens. Daarbij wordt het totale plaatje bewust uit het oog verloren. En de realiteit daarvan is heel simpel: de onderste helft van de inkomensverdeling betaalt per saldo geen belasting, maar is netto ontvanger. De bovenste helft draagt alle lasten, waarbij de bovenste tien procent per saldo het zwaarst wordt belast.
Leugens
Door framing van onderzoek is het beeld ontstaan dat “de sterkste schouders” niet de zwaarste lasten dragen, Nederland na de VS de grootste vermogensongelijkheid kent in de westerse wereld en dat inkomens- en vermogensverschillen alleen maar toenemen. Deze drie leugens leiden een hardnekkig leven, temeer daar overheidsinstanties als de planbureaus en universitaire wetenschappers schimmig doen over het totale plaatje. Liever zoomen ze in op bepaalde onderdelen, om die als schandalig voor te stellen. Begerig laat men het oog vallen op de hypotheekrenteaftrek, (pensioen)vermogen of ‘fossiele subsidies’. Dat dit ordinaire belastingverhogingen zijn die zullen worden opgebracht door de groep die toch al alles betaalt, vertelt men er niet bij.
Doodlopende weg
Buiten West-Europa heeft men inmiddels op veel plekken onderkend dat het steeds verder uitdijen van de overheid en overheidsbemoeienis een doodlopende weg is. De economie nog meer belasten met regels en belastingen en het overheidsapparaat nog verder optuigen heeft economisch gezien een negatieve invloed.
Naast dat de overheid door haar omvang en optreden steeds meer een belemmering wordt voor groei en welvaart is er ook een principieel effect. De dwang en drang waarmee de overheid haar taken uitoefent en zich met steeds meer terreinen steeds intensiever gaat bemoeien, tast de vrijheid van de burger aan. Die heeft steeds minder keuzevrijheid en diens leven wordt in een keurslijf gedwongen van handelingen die nog aanvaardbaar zijn.
Daarbij wordt ook zijn gedrag meer en meer gedwongen in een richting die goed zou zijn voor hem of haar. En dan gaat het allang niet meer over dat roken slecht is, maar ook om zaken als minder inname van dierlijke eiwitten, (vlieg)reizen en het spelen met de invoering van een persoonlijk CO2-budget.
Dereguleren
Steeds vaker zijn dwangmaatregelen nodig om burgers zo ver te krijgen dat ze doen wat de overheid wil. Slagkracht en effectiviteit van overheidsoptreden worden eerder geringer dan beter bij het verder uitdijen. In landen als Argentinië en de VS heeft men inmiddels onderkend dat meer overheid niet het recept is voor het oplossen van problemen die bureaucratieën vaak zelf hebben gecreëerd of verergerd. Meer landen volgen.
Een goed voorbeeld is het dereguleren van de huurmarkt in Argentinië, maar ook in Finland, wat tot een toename van het aanbod heeft geleid en dalende huurprijzen. In de VS ontdekte men dat miljarden aan subsidies voor kwetsbare groepen verloren gingen in overheidsbureaucratie of ten goede kwamen aan NGO’s die beweerden de belangen te behartigen van de doelgroep maar een verlengstuk waren van linkse politiek.
Veranderen
Rondpompen van geld en het pamperen van bepaalde belangengroepen en de hun vertegenwoordigende NGO’s zijn zaken waar we in Nederland erg goed in zijn. Daar iets aan veranderen is een kwestie van lange adem. De afgelopen jaren is er veel wet- en regelgeving tot stand gebracht om verandering juist te voorkomen, bijvoorbeeld door klimaat- en stikstofdoelen getalsmatig in de wet vast te leggen. Of wet- en regelgeving wordt door de rechter van een nieuwe interpretatie voorzien, zoals het recht op leven in het EVRM. Dat is een in algemene termen geformuleerde bepaling in een verdrag uit 1949. Ineens bleek het van toepassing in de ‘Urgendazaak’ om de overheid te dwingen tot een ingrijpender klimaatbeleid.
Kantelpunt
We staan voor een kantelpunt, ook in Nederland. De verwachtingen van wat de overheid kan en vermag zijn te hoog gespannen. De prestaties en slagkracht zijn niet in overeenstemming met een dergelijk overtrokken verwachtingspatroon. De invloed van de overheid op de economie en de samenleving is op veel terreinen negatief en beperkt onnodig de vrijheid van de burger.
Visionaire leiders als Ronald Reagan (en ook Margaret Thatcher) waren de belichaming van een omslag die zich in zijn tijd niet alleen politiek voltrok door de val van de Sovjet-Unie maar ook economisch. Aan dergelijke leiders met een alternatief verhaal is een grote behoefte in West-Europa.
Over de auteur
Recent gepubliceerd
Media20 januari 2026Tweede Kamerverkiezingen 2025 verliepen niet eerlijk
EU28 oktober 2025EU-subsidieschandaal Frans Timmermans doodgezwegen door MSM
Economie27 september 2025Er is behoefte aan visionaire leiders als Reagan en Thatcher
Politiek Internationaal26 februari 2025Linkse oorlogsretoriek inzake Oekraïne is misplaatst
Over leiders met visie mogen wij alleen dromen. Die zijn er niet of zij zijn dood. Pim Fortuyn was zo iemand maar visie wordt hier doodgemaakt. Zelfs linkse Starmer in Engeland geeft toe de misstanden van het migratiebeleid maar on Nederland zijn maar twee partijen die het willen oplossen. Dat is tevens de aanbeveling voor uw stem op 29 oktober. Als het aan de rest ligt worden wij nog verder platgelopen door illegalen. En dan hebben wij nog Brussel waar corruptie heerst bij de leiding en men slaaf is van de even corrupte VN. Hebben mensen zelf een visie? Niet degene die 24/7 aan de NPO en andere media hangen. Die weten door de jarenlange propaganda niet beter dan doen wat zij horen. Want het zal wel goed zijn. De teleurstelling komt later. Stop de linkse ellende.
Goed verhaal Wouter!
We hebben wel verdomd veel pech!
Ik zou echt niet weten wat voor (onbeschadigde) visionaire politieke leiders we in Nederland hebben! Maar dat er iets resoluut moet veranderen is duidelijk!
De kabinetten van de laatste decennia hebben naast de vele problemen die ze gebben veroorzaakt niets opgelost! Grote debatten over van alles en nog als afleiding van de werkelijke problemen en soms zelfs daarmee weer nieuwe problemen gecreëerd!
Daarnaast hebben deze kabinetten ook veel soevereiniteit overgedragen aan de VN en EU, waardoor we zelf pas weer wat zouden kunnen als deze verdragen opgezegd, dan well aangepast zouden worden! Ook daar zie ik geen meerderheid voor ontstaan na de komende verkiezingen!
Ik zie wel gigawinst voor partijen die toezeggen te gaan voor direct opzeggen van verdragen waar dat direct kan, en te gaan werken aan uittreding c.q. modernisering van verdragen waar nodig. En ondertussen alvast hetzelfde doen als ons omringende landen, nl grensbewaking en Dublin handhaven. Ongeacht wat internationale regels of EU regels bepalen.
Ja, ik heb precies hetzelfde idee, maar buiten de FvD en PVV, die dat ook willen en noemen in hun partijprogramma zie ik maar een paar partijen, die hier met meel in de mond over praten (dus geen meerderheid) en het zo voor het pluche weer inruilen!
Dublin heeft de Nederlandse politiek kennelijk al weer grotendeels ingeruild voor “de asielzoeker die voet zet op Nederlands grondgebied”
Anders waren er al veel meer teruggestuurd zonder in de procedure te komen. Lees inmiddels het boek van Marjolein Faber, sommigen noemen het natrappen, maar als zelfs maar een deel op waarheid berust, is het schandalig hoe de Nederlandse politiek het dit (en waarschijnlijk veel andere) dossiers omgaat ten nadele van de eigen Nederlandse burgers!
Wij hebben ze gekozen op hun programma’s en als het puntje bij paaltje komt gaan ze voor zaken, waar wij niet om gevraagd hebben!
Kortom eerst op het pluche, dan de partij en vervolgens worden we genaaid! Eigenlijk wanbestuur van de bovenste plank!
Mw. Faber is niet het gehaaide verbale genie zoals woordenwaterval afleider Rutte, maar daarom niet minder geloofwaardig. Van mij mag ze natrappen zoveel ze wil, want dat wordt met haar tot op de dag van vandaag ook gedaan door de ‘fatsoensrakkers’.
Het zijn niet alleen de leiders.
Het zijn ook de burgers die initiatief moeten tonen. In Nederland is dat o.a. door de media onmogelijk gemaakt.
Burgers in Nederland hebben geen goed inzicht wat er werkelijk aan de hand is. Uiteraard speelt dit het beleid in de hand. De media worden gebruikt als een geleid wapen dat naar behoeven ingezet kan worden.
Trump kon alleen president worden omdat mensen op hem stemden.
Overheid is net als elk bedrijf: het streeft naar zoveel mogelijk omzet.
Overheid in handen van linkse politici is nog erger: het wil alles controleren, alles beheersen, alles sturen.
Onder linkse smoort de overheid het leven.
En naarmate de burger afhankelijk wordt van de overheid, zal de vraag om meer overheid ook toenemen.
Daarnaast heeft de overheid een financieel belang bij groei: over elke rondgepompte euro wordt weer LB en BTW gevangen. Kassa!
Het ergste is echter wel het gebrek aan zelfcorrectie. Als een doel niet bereikt wordt, vraagt de overheid zich nooit af of het doel misschien niet bereikt kan of moet worden.
Tenslotte wat betreft de bovenste helft die steeds meer gaat verdienen: die helft zal steeds rijker moeten worden, want er moet ook steeds meer overgeheveld worden naar de groeiende onderste helft.
Een overheid is geen bedrijf. Een bedrijf kan alleen succesvol zijn door producten en services te leveren waar mensen geheel uit vrije wil hun zuurverdiende geld voor willen neertellen. Succesvolle bedrijven leveren daarmee per definitie een product of service die gewenst is. Producten en services die niet succesvol zijn worden afgestoten en verdwijnen. Dat zie je als ondernemer eenvoudig aan de verkoop resultaten. Overheden hebben geen methodiek om te bepalen of hun services gewenst zijn en in welke mate. Ze rommelen maar wat aan. Als het niet goed gaat, smijten ze er juist meer geld tegenaan ipv de service aan te passen of af te stoten.
Een eenvoudig gedachte-experiment illustreert dit snel. Stel jij bent de absolute heerser van Nederland. Je hebt vanzelfsprekend de beste intenties. Onderwijs, gezondheidszorg, recht & orde zijn belangrijk. Prima, hoeveel geld stop je daarin? Hoe bepaal je hoeveel behoefte er aan elke service is? Hoeveel belastingen moet je dan gaan innen? Je weet het niet. Er is geen methodiek om dit te bepalen. Daarom is het socialisme mislukt. Centrale planning werkt niet, nergens niet en nooit niet, omdat het niet kan werken. Er is immers geen methodiek om vraag en aanbod te matchen. Vergelijk dit met het prijsmechanisme en vrije markten. Mensen stemmen continue met elke euro die ze uitgeven: dit product voor deze prijs bevalt me wel, dat product voor die prijs minder.
Zolang een overheid klein is en zich tot een aantal taken beperkt valt het geknoei niet zo op, ook omdat mensen genoeg geld overhouden om een aangenaam leven te kunnen leiden en de inefficiente overheid voor lief nemen. Het probleem is dat een overheid nooit klein blijft en altijd op zoek gaat naar manieren om zichzelf uit te breiden.
Net zoals legers zich voorbereiden op de vorige oorlog, zo lijkt dit artikel een oplossing te bieden voor de vorige crisis. Echter, het is nu een nieuwe, andere situatie die uiteraard om andere oplossingen vraagt. Het voert te ver om daar eindeloos over uit te weiden in een comment, maar ik kan wel wat zaken aantippen. De vorige crisis was het uitvloeisel van zo ongeveer de meest linkse periode in onze geschiedenis met een hoogste belastingschijf van meer dan 70%. Talloze staatsbedrijven ook, die vanzelfsprekend allemaal mateloos inefficient waren. Het socialisme was nog een ding en met name op universiteiten mateloos populair. Het VK was er nog erger aan toe en de komst van Thatcher was hoognodig. Zij vocht vervolgens een kleine oorlog uit met Arthur Scargill, vakbondsleider en stalinist (dat kon toen nog). Uiteindelijk pakte dat goed uit, zeker nadat het Oostblok, China en anderen openlijk moesten toegeven dat de socialistische experimenten mislukt waren. Er volgde het liberale feest van de jaren 90 waarin zo ongeveer iedereen ondernemer was. Het succes is big business en big government daarna naar het hoofd gestegen. Zij hebben zich verzameld in supranationale instituten om zo tot werelddominantie te komen en Agenda 2030 te implementeren, voorheen Agenda2021.
Het probleem is niet dat we niet weten hoe een succesvolle economie op te tuigen (economie is echt heel erg makkelijk), eigenlijk weten we dat al sinds de Spaanse Scholastieken van de School van Salamanca (16e eeuw). Het probleem is dat er een aantal organisatorische obstakels zijn die tot overmaat van ramp buitengewoon invloedrijk zijn. Daar kom je niet zomaar vanaf. Het is al niet eenvoudig om mensen in te laten zien dat ze bestaan en machtig zijn.
Het overheidsprobleem prima beschreven. Zouden de politici het durven lezen?
En ja, een leider als Reagan of Mw Thatcher zouden we moeten hebben, maar die is er nu niet. Wel is er iemand die dat potentieel in zich heeft maar nog te jong en onervaren is: Lidewij de Vos. Laten we hopen dat zij over een x-aantal jaren zoveel ervaring heeft dat zij premier kan worden. Maar of de linkerzijde dat aankan?
Wellicht Ingrid Coenradie en Diederik Boomsma bij JA21
Mmmm… liever Annabel Nanninga. Ervaren, goed gebekt, intelligent, realistisch, niet bang om hard te werken en voor de duvel niet bang. Hetzelfde voor Mona Keijzer al heeft die meer het schooljuftoontje. Kan soms ook een voordeel zijn. En Mw. Keijzer heeft al bewezen te gaan voor wat zij realistisch en verantwoord acht, ongeacht de persoonlijke consequenties.
Beide dames hebben m.i. de ballen om hun mannetje te staan in wat een politiek gesticht is geworden.
Beste Wouter,
Dank voor dit relaas, dat zoveel aanknopingspunten heeft, dat het lastig wordt hier in 1750 tekens iets van te vinden.
Kruideniersdochter Maggie Thatcher – die uiteindelijk geaffecteerder praatte dan the Queen – had een duidelijk idee hoe het niet moest, namelijk de ontzettende stagnatie die Labour, de trade unions en een zeer langdurig sukkelend maatschappelijk bestel er in het VK van gemaakt hadden.
Of Ronnie Reagan een visionair was? Veel mensen versleten hem daar als te dom voor. B-film acteur, rechts conservatieve houwdegen etc. En in zijn tweede termijn was hij toch meer dan een beetje aan het dementeren. Maar hij was wel beginselvast. Een eigenschap die in moderne tijden node gemist wordt bij onze vroede vaderen.
Of die beginselvastheid nou het resultaat was van omstandigheden of niet? Geen idee, maar als gouverneur van California over de Nixon jaren en ook het hele drop-out, tune-in gebeuren op de diverse Universty of California locaties in de ’60s, was ons Ronald lange, lange tijd veel te square om ooit hip te kunnen zijn.
Nu hebben we na de Val van de Muur – waar Ronnie R. en Maggie T. zeker hebben lopen duwen – een hele set dingen gekregen, die daar rechtstreeks het gevolg van zijn. O.a. ontstaan Europese Unie/Euro, rule based society, primaat van internationale verdragen, Third Way / Blairisme etc., etc., waardoor politici met recht kunnen zeggen – en er zijn er ook genoeg die dat doen – dat principes er niet meer toe doen. Het is eerder all-process management geworden.
Dit zelfvoldane perspectief mist een boel dingen, maar zorgt ook voor hele stevige oogkleppen en blokken schokbeton voor de hoofdjes, waardoor er maar weinig doordringt dat niet als ‘facist’, ‘rechts-extreem’, ‘populistisch’, ‘onderbuik’, etc. kwalificeert.
Kijk naar Nederland. We zien een kabinet dat volkomen in verwarring is. Die verwarring is kunstmatig opgezet mede door de media die geen antwoord geven op de echte vragen. Wie hier in Nederland er werkelijk aan de touwtjes trekt.
Dat zijn anonieme bureaucraten in Brussel en bureaucraten achter de schermen in Den Haag en andere overheden in het land.
Zo iemand is bijvoorbeeld Mark Rutte die nog steeds zijn invloed geldt.
Plato, Brant, Bosch en Zappa.
Het Schip der Dwazen, soms ook wel het Narrenschip genoemd, is afkomstig uit boek IV van Plato’s Staat, over een schip met een disfunctionerende bemanning.
Het stuk is politiek van aard en heeft als doel om de problemen van regeren en besturen te illustreren in regeringsvormen die niet zijn gebaseerd op expertkennis.
“Door wie wordt de normale burger verpulverd? Door de klassieke partijen die er voor die gewone burger in het verleden waren: rechtsradicaal links! Door de partijen wier morele superioriteit in de poriën zit en die nu hun oorspronkelijke achterban verpulveren onder decreten, geboden, verboden en angstscenario’s. Door volgevreten salonsocialisten of uit communisme en RaRa ontsproten activisten die alles wat hen niet bevalt met ‘rechtsradicaal’ en ‘staatsondermijnend’ betitelt. Deze doorgeslagen dictatortjes hebben het voor het vertellen op gemeentes, op departementen en op ministeries”.
Erasmus beschreef in zijn ‘Lof der Zotheid’ het volk, de burger, die naar het schip der dwazen (Plato) kijken, of het Narrenschip, verwoord door Sebastiaan Brant (15e eeuw) hetgeen door Jheronimus Bosch even later zo treffend is geschilderd.
“Hoe minder talent ze hebben, hoe meer hoogmoed, ijdelheid en arrogantie. Al die dwazen vinden desondanks andere mafkezen die voor hen applaudisseren”.
Erasmus, Lof der Zotheid, 1509
En dan?
“The illusion of freedom will continue as long as it’s profitable to continue the illusion. At the point where the illusion becomes too expensive to maintain, they will just take down the scenery, they will pull back the curtains, they will move the tables and chairs out of the way and you will see the brick wall at the back of the theater” Frank Zappa
Er zijn zeker visionaire leiders nodig. Deze zullen pas vanuit het herkenningen van de echte problemen in onze wereld en de samenhang daarin te zien mogelijk maatregelen nastreven die het tij nog kunnen keren.
Die zogenaamde klimaatcrisis waar alle aandacht naar toe ging is slechts het symptoom van de echte crisis van effecten van een reeds lang overvraagde planeet.
Gezien echter het feit dat geëiste maatregelen ingrijpend en snel moeten worden genomen zullen die visionaire leiders vergaande bevoegdheden moeten hebben en moeten democratische processen buiten spel gezet worden.
Alleen een ‘dictatuur’ van visionaire leiders is in staat de dictatuur van huidig onbenul te kunnen breken.
Kantelpunten zijn al in werking zoals de prognoses van de World3 modellen al aangaven.
Gezien echter huidige situatie zullen visionaire leiders te laat komen en mag de wal eerst het schip laten zinken.
Excuses, heb het bericht zelf verwijderd, hoorde niet in deze discussie.
Dat er behoefte is aan visionaire leiders, komt doordat het in de politiek (maar ook onder burgers) de laatste decennia not done is om blijk te geven van een vooruitziende blik.
Dit wordt minachtend afgedaan met het verwijt “dat je niet op de zaken vooruit moet lopen”.
Maar blijk geven van een vooruitziende blik is iets anders dan op de zaken vooruit lopen.
Om een vooruitziende blik te hebben, moet je abstract kunnen denken, dwz je moet gevolgtrekkingen kunnen maken van hetgeen je doet en zegt, en om dit te kunnen moet je goed zijn in wiskunde.
En laat dat nou net een van de vakken zijn (naast bijvoorbeeld antropologie) die de laatste jaren worden bestempeld als onkies, zeg maar politiek incorrect, niet inclusief en wat al niet meer.
Verantwoordelijk hiervoor zijn uiteraard de vele marxisten op universiteiten.
Er schuilt dus een heel concept achter het feit dat er een gebrek is aan visionaire leiders.