The Dutch Approach: lief zijn voor extreemlinkse activisten
"Deradicalisering" en dan een overheidsbaantje
FOTO: 
Weet u wat de Dutch Approach is? En nee, dan bedoel ik niet die aanpak voor jonge transgenders, die beter bekend is onder de naam Dutch Protocol; ik heb het over de manier waarop onze veiligheidsdiensten, politie en justitie al vrij lang omgaan met radicale activisten die stukje bij beetje dreigen op te schuiven richting terrorisme, richting ‘contact verliezen met de samenleving’. Een methode die al vaak is besproken en bekritiseerd, omdat velen het een te softe aanpak vinden.
Daad en Discussie
Ik kwam de term ‘Dutch Approach’ uiteraard geregeld tegen in het proefschrift van Berrie Hanselman, “Daad en Discussie – Links geweld: de invloed van interne discussie en overheidsrespons”. Hanselman, een voormalig BVD- en AIVD-medewerker, promoveerde met dit onderzoek. Hij legt veel nadruk op het gebruik van die Dutch Approach, en dat doet hij met een goede reden. Want deze methode, die vooral gericht is op een variabele aanpak waarbij de deur altijd moet worden opengehouden voor een terugkeer naar de dagelijkse samenleving voor geradicaliseerde activisten, is tot nu toe behoorlijk succesvol gebleken. In elk geval wel waar het links activisme betreft.
Hanselman schreef een lijvig werk, gebaseerd op zijn eigen ervaring tijdens zijn werk en het brede onderzoek dat hij deed voor zijn academische promotie. En als er één ding is dat halverwege het lezen van dat proefschrift tot je doordringt, dan is het wel dat er de afgelopen decennia absurd veel links activisme is geweest. Echt absurd. De hoeveelheid actiegroepen, clubs en organisaties van ‘De Beweging’ zijn niet te tellen – waarbij er uiteraard veel overlap is: je kunt lid zijn van een anti-imperialistische club die zich tegen kernwapens verzet, en tegelijkertijd dien je het anti-imperialisme ook door op te trekken met de luitjes die tegen racisme of fascisme de straat opgaan. De keuze is reuze en dezelfde neuzen komen elkaar overal weer tegen, zo blijkt. En staan verrassend vaak uniform dezelfde kant op.
“Overigens merkt Hanselman op dat er vanuit rechts activistische hoek weinig geweld kwam. ‘Eigenlijk vrijwel niet.” Hanselman promoveerde op een onderzoek naar links geweld in de periode van 1965-2015. https://t.co/8umfkkkjEw
— Hendrik Groenendijk (@HendrikGroenen1) January 23, 2025
Boze linkse mensen
Het punt is alleen dat veel van de boze linkse mensen het niet bij demonstreren op straat houden; geweld wordt toch in sommige van die kringen gezien als een snelle weg naar aandacht en maatschappelijke shock. Waar een paar jaar geleden Nikki Sterkenburgs met gejuich ontvangen onderzoek naar extreemrechts in Nederland, “Maar dat mag je niet zeggen“, vooral anekdotisch van aard is en zich diep-gekleurd en vooringenomen richt op enkele figuren die in de extreemrechtse marges opereren, maakte Hanselman een objectief, gedetailleerd, diepgaand historisch overzicht van de verschillende takken van de geschiedenis van extreemlinks, oftewel: De Beweging.
Wat hun onderlinge verhoudingen zijn, waar men zo boos over is en het belangrijkste: hoe de overheid omging met die boosheid. Want: geweld. Heel, heel veel geweld. Op allerlei manieren. In de appendix geeft Hanselman nog eens een kort en bondig overzicht van data en acties, en het leest als een samenvatting van een land in oorlog, zowat. En één woord blijft maar opduiken: brandaanslag. Zoals ik al eens eerder schreef naar aanleiding van een ander onderzoek in deze richting: brandstichting is en blijft een van de favoriete methoden van radicaal links. Maar helaas lieten zij het daar niet bij en pleegden zelfs een aantal bomaanslagen, zoals begin jaren ’70 door de Rode Jeugd.
Gevaarlijker
Links activisme was, in ons verleden, gevaarlijker en actiever dan nu, dat is duidelijk. Vergeleken bij de talloze brandaanslagen van een club als RaRa, toch wel de meest fanatieke links-terroristische groep die we ooit in Nederland hadden, is het je vastplakken op een snelweg een lachertje. RaRa was in de jaren ’80 goed voor een serie brandaanslagen in verschillende Makro-vestigingen, want Makro verdiende geld in Zuid-Afrika. Een doodzonde wat links betrof. Het was ook de club die in 1991 het huis van Aad Kosto opblies (de man die op dat moment staatssecretaris van Justitie was en medeverantwoordelijk voor het toenmalige asielbeleid) waarbij geen gewonden vielen en zelfs, gelukkig, de kat van huis was op het fatale moment.
RaRa was gevaarlijk. En daar wil ik dan wel snel deze kanttekening bij maken: hoewel RaRa voortkwam uit Onkruit, en Wijnand Duyvendak een van de mensen achter Onkruit was, was hij niet betrokken bij RaRa en hun geweld. Sterker nog: RaRa ontstond omdat een deel van Onkruit, en dan vooral de persoon René Roemersma, hunkerde naar geweld om acties kracht bij te zetten en mensen als Duyvendak daar juist mordicus tegen waren. Wat Duyvendak verder nog allemaal op zijn kerfstok heeft: RaRa en hij hebben niets met elkaar te maken. En Hanselman toont aan in zijn werk dat het ook mensen als Duyvendak waren die een remmende factor hadden op het linkse geweld: kritiek en afschuw uit eigen gelederen maakt meer indruk dan een boze buitenstaander.
Deradicaliseren
Maar: René Roemersma, dus. Een van de gevaarlijkste mensen die Nederland ooit kende op het gebied van politiek activisme, en een van de helderste voorbeelden van de Dutch Approach. Want onze overheid stond tamelijk machteloos tegenover deze geweld-minnende actievoerders: zoals Hanselman ook uitlegt was elke vorm van geweld uit de hoek van de overheid juist aanleiding voor deze activisten om nog harder terug te slaan. Die cyclus moest worden doorbroken – en dat werd dus het nieuwe systeem van geweld en coulance met elkaar afwisselen, infiltratie toepassen, en dat alles naar gelang de situatie en de betrokken personen. Deradicaliseren stond voorop, meer nog dan straffen en vergelden.
Het systeem werkte redelijk succesvol: het politiek terrorisme heeft in Nederland nooit echt wortel geschoten, zoals het dat in Duitsland bijvoorbeeld wel deed: denk aan groepen als de Rote Armee Fraktion die met hun verstrekkende geweld zware aanslagen, met doden en al, pleegde, en voor ware straatoorlogen zorgden, zeker als men zich verdedigde tegen de politie. Dat soort taferelen zijn Nederland veelal bespaard gebleven, en die bijzondere aanpak van ons heeft daar zeker aan bijgedragen.
Haken en ogen
En toch zijn er heel wat haken en ogen. Een van de belangrijkste, wat mij betreft, vinden we ook weer terug in het verhaal van Roemersma: ook al werd de man ooit veroordeeld voor zijn geweld – en in hoger beroep zo goed als weer vrijgesproken vanwege ‘vormfouten’ – is hij later zelfs voor onze overheid gaan werken. Zo werkte hij bijvoorbeeld in 2006 voor het Nederlands Instituut voor Zuidelijk Afrika en mocht toezicht houden op de verkiezingen in Congo-Kinshasa in 2006, en verrichtte nog ander werk voor de staat. Extreemlinkse personen werden, binnen de deradicalisering van de Dutch Approach, dus opgenomen in onze overheidsorganen. Dat is, voor zover ik heb kunnen ontdekken, nooit gebeurd met personen uit het rechts-extremisme in ons land.
De Nederlandse overheid geeft linkse NGO's haast bij voorbaat alles waarom ze vragen.
'Luisteren naar Links' is al decennia het recept om rustig door te kunnen polderen en al te grote protesten (of zelfs revolutie) voor te te zijn. Denk terug aan de tijden van de RAF, RARA,… https://t.co/ILylgLbbLR
— 𝙳𝚘𝚗 𝙸𝚗𝚒𝚐𝚘 (@TheRealDonInigo) December 31, 2024
Wet Terroristische Misdrijven
Rechtsextremisme was altijd makkelijk aan te pakken voor justitie, en daar maakte men dankbaar gebruik van. Om te beginnen houden deze extremisten hun manifestaties open en bloot, en niet ondergronds zoals extreemlinks dat deed en doet. Dan is er het feit dat er allang wetgeving is voor discriminatie en groepsbelediging, die elke keer weer met gemak kan worden toegepast op extreemrechtse spelers. We hebben pas sinds 2004 de ‘Wet Terroristische Misdrijven’ waarmee actievoerders die politiek geweld gebruiken specifiek kunnen worden aangepakt. Het ontbreken van die wet heeft heel wat linkse geweldenaars een gemakkelijke uitgang richting ‘ermee wegkomen’ geboden in ons verleden, en meer coulance dan ze verdienden.
Maar voor zover ik heb kunnen naslaan zijn er, naast jihadisten (zoals leden van de Hofstadgroep), enkel twee rechtse extremisten mee veroordeeld tot nu toe. Terwijl de wet het toch echt ook heeft over ‘een overheid of internationale organisatie te dwingen iets te doen, niet te doen of te dulden’ als het gaat om uitgangspunten voor gewelddadige acties.
Kijk om u heen: daar hebben we er genoeg van dezer dagen, zou ik zeggen. En toch: dezelfde rechterlijke macht die ons de laatste tijd arrogant vertelt dat ze ons heus allemaal gelijkwaardig behandelen, lijkt aan alle kanten ook nu weer het linkse geweld alle ruimte te geven of met veel begrip tegemoet te treden, gezien de zeldzame en zachte veroordelingen.
Zelfs Chatbot vertelt me, als ik wat onderzoek doe: “Justitie reageert strenger op extremisme dat wordt gezien als een directe bedreiging voor burgers of de staat, terwijl links-extremisme meer als maatschappelijke onrust of activisme wordt beschouwd.” Tja. Links-extremisme ziet men niet als bedreiging?
In overheidsdienst
Chatbot kan me niet vertellen hoeveel extreemlinkse activisten, zoals Roemersma, uiteindelijk direct of indirect in overheidsdienst zijn getreden, en ik kom er via andere routes ook niet achter – maar daar ligt dus wel een fiks probleem. Want als het re-integreren van geradicaliseerde mensen in ons land inhoudt dat linkse gekken wel en rechtse gekken geen toegang krijgen tot overheidsbanen, dan gaan mijn wenkbrauwen toch wel even een stukje omhoog.
Dan is dus de invloed binnen onze overheidsorganen van extreemlinks een aanwezigheid die we niet kunnen ontkennen. Dan is de balans alweer een stukje verder zoek, en is er ineens een verdomd goede uitleg voor het feit dat extreemlinks in dit land doorlopend op zo ontzettend veel begrip kan rekenen. Waar rechts – niet eens ‘extreem’, maar eerder ‘alles wat niet links is’ – doorlopend tegen allerlei dichte deuren en keiharde muren aanloopt, en om niks voor een rechter gegooid wordt, vaak voor zaken waar links steevast mee wegkomt. Zelden zien we een linksmens veroordeeld worden voor haatzaaien, groepsbelediging of opruiing, toch? Zoekt u maar eens naar zaken waarin links voor deze vergrijpen werd veroordeeld: u gaat ze niet vinden. Heeft u de indruk dat links niet doet aan haatzaaien, opruien en groepsbelediging? Nee, ik ook niet.
Drie minuten ongefilterde Jodenhaat van Massih Hutak bij DE NIEUWS NV. Voor de liefhebber.
De NPO noemt dit een 'gesproken column'. Overigens is DE NIEUWS BV vertrokken van X, want X is té polariserend 🤪 – de idioten. https://t.co/10l6nlhTMZ
— Mirjam152 (@Mirjam152) February 25, 2025
Streepje voor
En ik maar denken: hoeveel extreemlinkse invloed heeft onze Dutch Approach ons als land inmiddels opgeleverd in onze bestuurslagen? Hoeveel van wat we nu zien aan doorgeslagen en simpelweg ongebalanceerde uitingen van onze overheidsorganisaties hebben te maken met de eenzijdigheid van die terrorisme-aanpak – waarbij de terroristen dus zo succesvol zijn geïntegreerd dat ze deel uitmaken van de besturende klasse?
Ik zwijg in dit verband dan ook nog over hoe de media met beiden omgaan: wie dat nog steeds niet ziet is niet goed wakker. Links – ik kan het echt niet meer anders stellen – heeft in dit land een streepje voor. Zelfs als men de wet danig overtreedt. En geen togadriehoek die me kan overtuigen van het tegendeel, hoe arrogant ze het ook aanpakken.
Vond je dit artikel goed? Steun Ines van Bokhoven via inesvanbokhoven.backme.org
Over de auteur
Wie aan de macht is bepaald de kleur. In Nederland is duidelijk links aan de macht ondanks de zich als rechts voordoende regering. Links is uitgezaaid over alle instanties en die bepalen nog steeds de gang van zaken. Dan is de benadering tit linkse activisten als hun voorhoede simpel te verklaren. De media toeteren nog altijd linkse geluiden zonder dat iemand protesteert. De enige functie van deze regering is dat het land nog net niet communistisch is. Laat Timmermans erbij en het is gedaan.
Dat is inderdaad ook een veelgebruikte truc van links om steeds te beweren dat de recente regeringen niet links waren, maar rechts, omdat de VVD en/of D66 erin zaten.
Ze maken dan het onderscheid tussen links en progressief.
Ook als die regeringen wel degelijk links beleid uitvoeren op gebied van immigratie, milieu, internationale relaties.
Links en progressief in werkelijkheid een pot nat. Net als de WNL een rechtse omroep is.
Mw Inez, de spijker op zijn kop ons hele bestuur is vergiftigd met extreem linkse haatzaaiers,moordenaars en hersenloze debielen.
Bijzonder dat dit nooit aandacht krijgt. Ik had al eerder gelezen dat extreem links en radicale islam veel geweld kennen terwijl dat bij extreem rechts niet zo is. Uit media en politieke debatten zou je kunnen denken dat het andersom is. Maar misschien is de oorzaak dat bij extreem rechts direct een verwijzing naar Hitler, nazi’s en facisme wordt gelegd. Ook als die link er helemaal niet is.
Hitler was links (socialist), het is door ons onderwijssysteem in uw hoofd als extreem rechts geankerd. Knap hè!
Het gevaar komt altijd van links of beter gezegd van het collectivisme… samen samen!!! Stalin, Pol Pot, Mao, Honecker en ook de EU.
De aanslag op staatssecretaris Kosto werd uitgevoerd naar aanleiding van zijn uitspraak ‘ze moeten weg’ tijdens een vraaggesprek. Met ‘ze’ doelde hij op afgewezen asielzoekers.
Kosto was van de PvdA en had kennelijk nog rechtsgevoel.
Sindsdien is de PvdA helemaal in de hoek van het fanatieke eco-socialisme en het fanatieke immigratie-socialisme terecht gekomen.
De reden dat links nooit veroordeeld is voor haatzaaien, opruien en groepsbelediging, is dat ze dat alleen doen tegen rechts. En de linkse ‘vrienden’ elders in de samenleving vinden dat helemaal niet zo erg. Zo werken linkse mensen overal in de samenleving min of meer samen met elkaar.
Haatzaaien, opruien en groepsbelediging wordt alleen bestraft als het gericht is tegen groepen die de speciale bescherming genieten van links, vooral migranten, want die zijn een geschikt middel om de samenleving te veranderen zoals links dat wil.
Links en rechts zijn sowieso wat vage termen: ik weet het verschil niet. Beste voorbeeld is het communisme vs het fascisme. Dat is nagenoeg hetzelfde behalve dat de laatste mensen hun woning en bedrijven nog net niet afpakt. Toch noemen we het een extreem-links en het ander extreem-rechts als ware het ultieme tegenpolen.
Extreem en gewelddadig zijn vooral die groeperingen welke een flinke minderheid vormen en (dus) hun zin niet krijgen. Zij komen hetzij middels een coup in het bezit van de staat waarna terreur volgt óf plegen terreuraanslagen. Dan is er ook nog die derde variant: geleidelijk aan de instituties innemen. Dat speelt in het artikel en verklaart waarom die ene extremiteit de hand boven het hoofd wordt gehouden.
De linkse activisten zitten op de stoel van de rechter. Hoe kon het dat de toekomstige premier van Nederland door een Middelburgse anti-bont crimineel werd doodgeschoten en daarvoor maar tien jaar cel kreeg. Hij mag tot nu toe niet met de pers praten, maar woont gewoon in Harderwijk en doet mee aan hardloopwedstrijden. Datniet met de pers mogen praten heeft een reden. Er mogen geen namen bekend worden van hoge heren die erbij betrokken zijn.
Er zijn best namen bekend, maar geen journalist durft er zijn handen aan te branden. Juist vanwege de repressiemacht van die ‘namen’.
Dat die Groenlinks figuur een lage straf kreeg plus een speciale ‘behandeling’ die tot op de dag van vandaag voortduurt, zegt alles over de repressie die van hoog tot laag wordt uitgevoerd. Omdat links het voor het zeggen heeft, overal.
ik heb ook altijd gedacht ‘die vent weet iets van iemand of meerdere politici. Hij heeft misschien al een ‘deal’ gehad voor geval hij gepakt zou worden. Wie zal het zeggen. Ik lees veel thrillers, ook politieke. En ik heb het altijd raar gevonden dat hij maar 12 jaar van de 18 die hij kreeg hoefde uit te zitten. Hij heeft nooit berouw getoond. Dus verdiende geen strafvermindering m.i. Er zit wel een flink ‘luchtje’ aan volgens mij. Ik kan die gedachte ook niet loslaten. Ik denk dat politiek en macht een heel smerig wereldje creeeren.
Voor de meeste gedetineerden is het zo dat na uitzitten van 2/3 er kans is op vervroegde vrijlating. Op zich niets bijzonders dus. Wel bijzonder is dat het heerschap vervolgens elke wens onmiddellijk ingewilligd kreeg, ondanks aantoonbare nepargumenten, en een luilekkerleven kan leiden op kosten van de belastingbetaler.
Wat ik voorheen meekreeg, was dat Duyvendak en Roemersma twee handen op 1 buik waren. Zeer verhelderend, dit, Ines. Gr je maatje Eddie
En dan had je de term linkse intelligentia. Allemaal sociologiese kletspraat om gelijk te krijgen niet door argumenten maar door alles te relativeren en door termen te verbannen die hun niet goed uitkomen (definitiemacht). Dat kon allemaal omdat er geld genoeg was (gronings gas), ook voor hun politieke clubjes. De gewone man telde toen ook niet mee, die werd als dom weggezet. We hebben nog veel werk te doen voor het helder wordt.
Trump is onvoorspelbaar lees ik op nu punt, een reden om specialisten aan het woord te laten. Die kennelijk unaniem van mening zijn dat dit betekend dat de transitie naar fossielvrij nog veel sneller zal moeten.
Het stroom net moet dan eerst flink worden opgewaardeerd en de schatting hiervoor is 190 miljard. Dat bedrag moet je niet serieus nemen want een veelvoud zal nodig zijn. Maar dat zien we wel als we aan het graven zijn ofzo?
De route uit het oosten is een no go en de gaswinning in eigen land is eigenlijk onmogelijk gemaakt met het volstorten van putten, of de meesten dan toch.
Dus uit liefde voor de burger is de elite van plan die burger straatarm te maken.
Agenda 2030 begint steeds duidelijker vorm aan te nemen.
Als oudere Nederlander de tijd nog meegemaakt, dat de nieuwe naam van een Duitser veranderde in Mof.
Dat de PvdA (1946) is opgericht (Drees/Schermerhorn) als sociaal-democratische partij, Opa was als een der eerste lid na zijn SDAP tijd.
Nu is deze PvdA samen met Groen Links en D’66 een groep die deze sociaal democratische gedachte heeft vervangen door Links Rot.
Dit Linkse Rot zit in alle bestuurlijke lagen in de Nederlandse samenleving.
De rechterlijke macht en de totale media zijn hun beschermers.
Na jaren van vrede vindt dit Linkse Rot het weer tijd voor een oorlog.
Jammer maar waar.
Aangezien links extreem oververtegenwoordigd is in elk domein van de samenleving en het bestuur, zal een kentering toch echt uit het volk moeten komen. Want we kunnen anders kiezen, voor een ander soort bestuur, maar de achterliggende linkse machten kunnen nog steeds alles frustreren wat ook maar een beetje naar verandering riekt. Hun keizerrijkjes moeten beschermd worden.
Te veel mensen accepteren dociel de vaak vergaande indoctrinatie in het onderwijs, de dubbele standaard in de rechtsspraak, de partijbenoemingen, de eigenmachtige linkse burgemeesters, de gepolitiseerde universiteiten….te veel om op te noemen.
Een mooie zin. Niets is wat er lijkt.
Ik vrees de vijfde colonne, dewelke volgelingen momenteel de maaltijden in de avonduren “geniet”. Die demoleren ooit van binnen uit.
Zou mijn vrees het niets zijn wat het lijkt?
Nog een nakomertje van Arnout Jaspers in Wynia’s Week:
‘ ….mensen onderschatten wat een knoeiers mensen zijn, ook als ze een toga of andere imponeerkleding dragen, zoals een uniform of een witte labjas. En hoe plechtstatiger de beroepsgroep, hoe groter de zelfoverschatting.’