EU probeert uit het dal van mislukte handelsakkoorden te kruipen
Wat meer inschikkelijkheid naar andere landen helpt
Titelfoto: Keir Starmer (premier VK) en Charles Michel (voorzitter Europese Raad), publicatie binnen voorwaarden copyright Europese Unie.
De EU heeft de laatste jaren flinke mislukkingen gekend op het gebied van handelsakkoorden met andere landen. Te vaak werd gekozen voor het willen opleggen van hoogdravende, dwingende regels, waar andere landen niet aan konden of wilden voldoen. Onlangs zijn er echter signalen gekomen dat er een andere, meer coöperatieve houding van Brussel in aantocht is. Een column van Pieter Cleppe.
De terugkeer van Labour aan de macht in het Verenigd Koninkrijk lijkt gevolgen te hebben voor de betrekkingen tussen de EU en het VK. De nieuwe linkse premier Keir Starmer heeft gezworen dat zijn land tijdens zijn leven niet opnieuw tot de EU zal toetreden, maar sluit ook uit dat het opnieuw tot de interne markt of de douane-unie van de EU zal toetreden. Desondanks staat de nieuwe regering duidelijk meer open voor het opofferen van soevereiniteit om handelsbarrières te verlagen dan de vorige conservatieve regering.
Een gebied waar dit het geval is, is met het plan van Labour om een zogenaamd sanitair en fytosanitair (SPS) akkoord met de EU te sluiten, wat betekent dat het Verenigd Koninkrijk feitelijk de voedsel- en landbouwregelgeving van de EU overneemt, in ruil voor het schrappen van allerlei grenscontroles door de EU. In theorie heeft de EU altijd gezegd dat ze tegen een dergelijke regeling was, omdat het zou betekenen dat er gedeeltelijke toegang tot de interne markt van de EU zou komen in ruil voor gedeeltelijke overname van de regels.
Pick and choose
In de praktijk staat de overeenkomst tussen de EU en het VK na Brexit echter al vol met soortgelijke zaken, die neerkomen op “pick and choose”. Idealiter had de EU liever gezien dat het VK zich had aangesloten bij de regeling die Noorwegen, IJsland en Liechtenstein met de EU zijn overeengekomen: volledige toegang tot de interne markt van de EU in ruil voor het overnemen van alle relevante EU-wetgeving zonder daar zelf invloed op te kunnen uitoefenen.
Dit is natuurlijk complete politieke sciencefiction en daarom is het niet doorgegaan – ondanks dat allerlei mensen het steunden. Ooit noemde Jens Stoltenberg, toen hij premier van Noorwegen was, zijn land een “fax democratie“, vanwege de duidelijke democratische nadelen van dit model. Eerlijkheidshalve moet hier aan worden toegevoegd dat Noorwegen in de praktijk wel vaak kibbelt over de vraag of een bepaald stuk EU-regelgeving “relevant” is of niet, waardoor het land toch nog enige zeggenschap heeft.
Zwitserland
Met de aanpak van Starmer zal de relatie tussen de EU en het VK meer gaan lijken op de relatie tussen de EU en Zwitserland, die draait om een hele reeks bilaterale regelingen waarbij de Zwitsers per sector regels hebben bedongen in ruil voor markttoegang tot de EU. Door de nooit aflatende pogingen van de EU om het Noorse model, of iets anders dat tegen de nationale soevereiniteit indruist, aan Zwitserland op te dringen, worden deze bilaterale overeenkomsten niet geupdate.
Als gevolg daarvan bevinden de betrekkingen tussen Zwitserland en de EU zich in een impasse. De onderhandelingen over het bijwerken van de relatie werden eerder dit jaar heropend, maar de EU kwam opnieuw met haar eis om – indirect – haar eigen hoogste gerechtshof – het Europees Hof van Justitie – op te leggen als scheidsrechter voor de relatie, waarmee ze opnieuw de kiem legde voor een jarenlange impasse, omdat dit weerstand zal oproepen in Zwitserland.
Brussels hates its relationship with Switzerland: A complex tartiflette of over 120 different bilateral agreements that seems to constantly be up for renegotiation.
But is that exactly where Britain is headed?https://t.co/cWhISHAu8r
— POLITICOEurope (@POLITICOEurope) August 17, 2024
Flexibiliteit
Het is in ieder geval hoopgevend om te zien dat de EU naar verluidt open staat voor meer flexibilteit in de relatie met het VK – in ieder geval als het gaat om zo’n SPS-overeenkomst, ook al heeft de EU gewaarschuwd dat het VK niet alleen de EU-regels moet overnemen, maar ook een rol voor het Europees Hof van Justitie moet accepteren. Het VK heeft dit laatste tot nu toe alleen geaccepteerd voor aspecten die betrekking hebben op Noord-Ierland. Labour heeft gesuggereerd dat het een soortgelijke aanpak wil volgen in andere sectoren, met de chemische sector bovenaan de lijst, dus dit is een interessante ontwikkeling, die ook Zwitserland in de gaten zou moeten houden.
Falend Europees handelsbeleid
Misschien is de openheid van de EU een indicatie dat zij zich langzaam realiseert hoe slecht ze de afgelopen jaren heeft gepresteerd bij het openstellen van de buitenlandse handel. Pogingen om handelsovereenkomsten te sluiten of te ratificeren met het Latijns-Amerikaanse handelsblok Mercosur en Australië mislukten. Een belangrijke reden hiervoor was dat de EU hen wou overladen met allerlei eisen om Europese regelgeving over te nemen. In het geval van Mercosur eiste de EU om een duurzaamheidsbijlage toe te voegen aan een handelsovereenkomst waarover al overeenstemming was bereikt, iets wat Brazilië, Argentinië, Uruguay en Paraguay uiteraard helemaal niet op prijs stelden.
Ontbossing
De nieuwe ontbossingsverordening van de EU, die als doel heeft om de EU-normen voor de bestrijding van ontbossing naar de rest van de wereld te exporteren, is er bovendien in geslaagd om de hele wereld tegen de EU te verenigen, van de Verenigde Staten, die in juni eisten dat de EU de implementatie zou uitstellen, tot de Zuidoost-Aziatische palmolie-exporteurs Maleisië en Indonesië, die als reactie handelsbesprekingen met de EU hebben bevroren.
Deze landen vinden het bijzonder oneerlijk dat de EU weigert om hun normen gelijkwaardig te verklaren, ondanks dat NGO’s zoals Global Forest Watch hen in 2023 prezen voor een sterke daling van de ontbossing in de betreffende landen. Het feit dat nu al naar schatting 93% van de in Europa geïmporteerde palmolie duurzaam is en dat Groot-Brittannië de normen van Maleisië op dit vlak wel als gelijkwaardig accepteert, heeft de EU-beleidsmakers tot nu toe niet overtuigd.
Een meer flexibele EU?
Een hoopvol teken is dat Sabine Weyand, de directeur-generaal voor Handel van de Europese Commissie, onlangs vraagtekens plaatste bij de manier waarop de EU omgaat met haar ontbossingsrichtlijn, toen ze in april verklaarde: “We moeten lessen trekken uit de tegenstand die we momenteel ondervinden met betrekking tot de ontbossingsverordening … we moeten erkennen dat de middelen extreem belastend zijn en zeer moeilijk haalbaar voor ontwikkelingslanden en met name voor kleine en middelgrote ondernemingen en kleine boeren in deze landen.”
Interessant genoeg voegde ze eraan toe: “Het Zuiden en de opkomende en zich ontwikkelende economieën willen niet zomaar onze wetgeving kopiëren en ze stellen daarbij: wie heeft jullie tot regelgever voor de hele wereld benoemd? Ik denk dus dat we moeten samenwerken op het gebied van regelgeving. We moeten voor een echte coöperatieve aanpak kiezen.”
Verandering
Recenter positief nieuws is dat volgens diplomaten onderhandelaars van de Europese Unie en Zuid-Amerika begin september in Brasilia bijeen zullen komen voor de eerste persoonlijke gesprekken sinds april, om te proberen de handelsovereenkomst tussen de EU en Mercosur dit jaar af te sluiten.
We kunnen alleen maar hopen dat dit alles betekent dat er een verandering in de houding van de EU gaande is, waarbij zij weer een positieve kracht wordt op vlak van het openen van de wereldhandel.
Over de auteur
- Pieter Cleppe is de hoofdredacteur van http://www.BrusselsReport.eu, een webstek die zich richt op EU en Eurozonebeleid
De gouden zin in dit artikel is: “Wie heeft julie tot regelgever van de hele wereld benoemd?” Antwoord: niemand.
En dan de vraag stellen:
– wie heeft in de EU de ideologie om iedereen globalisme op te dringen? (Antwoord: de socialisten, de liberalen en de christen-democraten) ;
– wie van de EU burgers is zo dwaas om telkens weer op deze groepen te stemmen, ook al voeren ze een politiek die tegen onze belangen in gaat? (Antwoord: de overgrote meerderheid van de mensen gelooft de mooie verhalen van die drie groepen klakkeloos)
Al sinds Rousseau en Marx en Lenin zijn er heel veel linkse mensen die hun waanideeën over gelijkheid willen opdringen aan alles en iedereen.
We moeten ophouden met die idioterie en accepteren dat andere culturen gewoon hun eigen route kiezen. Dat zou veel beter zijn voor de wereldvrede en voor Europa.
Het probleem van een strak centraal geleide overheid is dat ze geen controle hebben over de details in de donkere hoekjes van de samenleving. Hier gaat de rot ontstaan die uiteindelijk de ondergang van die overheid wordt.
Denk aan de USSR.
De film Tsjernobyl is een aanrader. Dat laat precies zien hoe de vernietiging in zijn werk gaat, notabene een kerncentrale in de USSR.
Overigens een film die niet bevorderlijk is voor uw nachtrust.
Heb de film en enige reportages gezien. Heeft mijn nachtrust niet aangetast.
Verdragen zijn niet nodig zolang het goed gaat en een enorme rem als het verkeerd gaat. De gesloten akkoorden zijn te vergelijken met handboeien dan wel als een soort reddingsboei voor bangerikken als de handel een keer tegenvalt. Onderdeel ervan is dat het hele groepen potentiéle klanten uitsluit. Weg ermee.
Een ander probleem met verdragen is dat ze in beton lijken te worden gegoten voor de eeuwigheid. Eigenlijk moet elk verdrag een maximale duur van x jaar krijgen, waarna ze vervallen en opnieuw onderhandeld kunnen worden. Want ik zie vooral een hotel california voor allerlei verdragen en gremia: “You can check out any time you like, but you can never leave.” In elk geval blijkt telkens dat eenvoudig opzeggen een soort no-go is in de praktijk. We hebben gezien hoe het VK het leven zuur werd gemaakt en ook nog een hoop geld moesten overmaken, toen ze uit de EU wilden.
Dat is een goed idee; Europa had moeten laten zien in 10 jaar tijd onmisbaar te zijn voor de afzonderlijke landen en dan ontbonden worden. Zo blijven mensen flexibel en creatief.
Hotel California is inderdaad een hele sterke metafoor.
Check it out. Hotel California lyrics.
Eens. Het zijn knevelverdragen, die voor menig land verwoestend werken.
Handelsverdragen bestaan al eeuwen tussen allerlei landen, maar de EU sluit niet zo maar handelsverdragen. De verdragen gaan niet alleen over economische voorwaarden en kwaliteitscriteria, het zijn ideologisch gestuurde verdragen die de samenleving moeten veranderen op gebied van eten, energie en mobiliteit. Bovendien wil de EU deze verdragen gebruiken om de rest van de wereld mee te sleuren in haar linkse of globalistische droom.
De EU commissie is een dictatoriaal gezelschap dat niet open staat voor aanpassing bij duidelijke giga problemen (massa immigratie uit culturen die enorm schuren met de onze, bijvoorbeeld)
Om te voorkomen dat mensen gaan denken dat een handelsakkoord noodzakelijk is om te handelen. Vrijhandel is enkel een velletje papier waarop geschreven staat: als je wat wilt kopen, dan doe je dan maar; en als je wat wilt verkopen, dan doe je dat ook maar. Er zijn natuurlijk goederen die je niet mag hebben als massavernietigingswapens en als je zo nodig een raketlanceerinstallatie op je balkon wilt bouwen, dan heb je ook wat uit te leggen. Verder, doe je maar.
Het probleem is dat overheden zich laten ‘overtuigen’ door bedrijven dat zij bescherming nodig hebben tegen buitenlandse concurrentie en vragen daarom allerlei tarieven te introduceren om deze bescherming te realiseren. Vervolgens is er een laag additionele overheid nodig (EU) om deze protectiemaatregelen te vervangen door allerlei regelingen op Europees niveau. Wat tegelijkertijd een mooie gelegenheid is voor de EU om hun politieke en non-politieke voorkeuren bij anderen door de strot te persen via een handelsakkoord. Zullen we ze eens allemaal afschaffen? Moet je eens zien hoe goedkoop dingen gaan worden, want het is niet bepaald voor niks, al die regelgeving waaraan voldaan moet worden.
De EU en veranderen, nou mooi niet,Zij draaien de duimschroeven liever verder aan.
Deze ongekozen bende zijn samen met de WEF,WHO,VN een terorristen bende gelijk de islam!
Het is eigenlijk een soort kolonialisme.
Door middel van dwingende verdragen druk op het interne beleid van een land zetten om een beleid te voeren zoals we dat vanuit de EU willen.
In Nederland kunnen we daarover al meepraten. We hebben al niets meer te zeggen over ons eigen land.
Hotel Californië is een sterke metafoor. Niemand was daar happy.
DE schrijver van dit artikel noemt de onderhandelaars : “diplomaten onderhandelaars”
Ik noem het gewoon ambtenaren of politici. Deze lui kunnen niet onderhandelen zoals dat bij de grote bedrijven gaat. Die ambtenaren hebben nog nooit in het bedrijfsleven gewerkt en zijn derhalve nooit creatief genoeg ( ja ,wel voor hun eigen belangen!) Ze hebben de macht en met hun grote bek denken ze de wereld hun wil op te leggen. Dat is de EU en veel is desastreus gebleken voor de gewone bevolking
Een meer flexibele EU zou in wezen teruggang naar de EEG wat het beste model voor samenwerking was totdat men greep naar meer macht waarvoor een gesloten club nodig was waar de uitgang moeilijk te vinden is. Om het bij elkaar te houden komen steeds meer beperkingen zodat het op de Sovjet unie gaat lijken. Heeft men nu het licht gezien? Dat kan ik bijna niet geloven maar wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Inderdaad terug naar een EEG vorm.
En stop met Schengen.
Geen open grenzen gedoe.
Ik denk dat ze proberen te voorkomen dat zo zoetjesaan bij verschillende landen de maat vol is en zij dreigen er uit te stappen.
De interne markt van de EU klopt en werkt al niet. Hoe wil je dan je wil opdringen aan landen buiten de EU als deze landen de mislukte voorbeelden binnen de EU zien?
De nu vertoonde ‘coöperatieve’ houding is te wijten aan het langzaam voortschrijdende verval van de EU.
De broek is te groot gebleken.
Terug naar de EEG is een lucratieve optie, wat betreft Nederland eerst: NEXIT
Vrij verkeer van goederen binnen de EU is er nog steeds niet e.g. medicijnen, voertuigen, en zo verder.