Een teveel aan democratie
Hoe ver mag Israël gaan om gijzelaars vrij te krijgen?
Titelfoto: Hostage and Missing Families Forum, Tel Aviv door Österreichisches Außenministerium, CC BY 2.0.
Als Israël bijna permanent in staat van oorlog verkeert en van alle kanten door vijanden wordt aangevallen, kun je dan nog optimaal als democratie functioneren? Tel daarbij op de grote interne spanningen tussen verschillende bevolkingsgroepen plus forse politieke tegenstellingen en een incompetente politieke en militaire elite, en het wordt duidelijk dat de staat Israël nu in extreme mate wordt bedreigd. Streven naar democratie werkt averechts in een oorlogssituatie en verhindert effectief leiderschap. Een column van de Israëlisch-Amerikaanse publicist Victor Rosenthal.
De staat Israël wordt vandaag meer bedreigd dan ooit sinds 1948, met inbegrip van 1973. Ze is vastgezet in Gaza, terwijl haar vijanden op hun beurt wachten in Libanon, Syrië, de PA, Jemen, Irak en Iran – dat misschien al kernwapens heeft. Een ongekende campagne van antisemitische ophitsing vernietigt over de hele wereld de steun van het volk voor Israël, en regering na regering straft het land door de “Staat Palestina” op haar grondgebied te erkennen.
Hoe meer genocidaal haar vijanden zijn, hoe meer Israël valselijk wordt beschuldigd van genocide. Israëls beslissing om zichzelf te positioneren als een satelliet van de VS heeft bittere vruchten afgeworpen, omdat het beleid van dat land in toenemende mate wordt bepaald door elementen die Israël willen zien verdwijnen. Tegelijkertijd behandelen de vijanden van de VS Israël als een voorpost van de Amerikaanse macht die moet worden geëlimineerd.
Incompetent
De politieke, inlichtingen- en militaire elites van Israël hebben laten zien dat ze incompetent zijn. Ze zijn er niet in geslaagd om de invasie van 7 oktober te voorzien, te voorkomen of er zelfs maar effectief op te reageren. Ze hebben de militaire successen van de oorlog omgezet in wat lijkt op een overgave aan alle eisen van Hamas.
Door de jaren heen hebben ze een beeld van Israël gecreëerd als boksbal in plaats van als de trotse en machtige natie die ze is. Ondanks ons nucleair bewapende leger, hebben ze Iran toegestaan om ons te omsingelen met terroristische proxies en zelfs om een afschrikkingsmacht in Libanon op te zetten die we niet durven uitdagen. Ze hebben Iran zelf toegestaan om kernwapens te verkrijgen.
Aanval Iran
Op 13 april 2024 lanceerde Iran een aanval op Israël met honderden drones, kruisraketten en ballistische raketten, de grootste aanval in de militaire geschiedenis. Op een paar na werden ze allemaal onderschept door Israël met wat hulp van de VS en anderen; de kosten van deze defensieve operatie voor Israël werden geschat op meer dan 1 miljard dollar.
Als de aanval was geslaagd, zou er grote schade zijn toegebracht aan militaire en infrastructurele doelen, evenals verlies aan mensenlevens. Israël nam een paar dagen later wraak door enkele radarinstallaties in Iran te vernietigen. De zwakke reactie van Israël was het gevolg van de druk van de VS en het afschrikwekkende effect van de Iraanse volmacht Hezbollah.
Nieuwe column van de Amerikaans-Israëlische publicist Victor Rosenthal:
‘Confrontatie met Iran: wie heeft er gewonnen?’
Het Westen houdt vooral van passieve en zwakke Joden.https://t.co/kPTmrNqlRN“Israël kan niet doorgaan op het pad van onderdanigheid aan de VS, omdat de…
— OpinieZ.com (@OpiniezMagazine) April 17, 2024
In eigen land hebben onze leiders de PA toegestaan om systematisch delen van Area C in Judea/Samaria op te slokken, die volgens internationale verdragen onder volledige Israëlische controle zouden moeten staan. Ze hebben illegale nederzettingen van bedoeïenen in de Negev toegestaan en vervolgens gelegitimeerd. Ze hebben de bloei toegestaan van Arabische misdaadsyndicaten in de Negev en Galilea, en in de Arabische en gemengde Arabisch-Joodse steden.
Tienduizenden Israëlische burgers zijn hun huizen ontvlucht: in het zuiden uit angst voor het oplevende Hamas-terrorisme en in het noorden voor de dagelijkse bombardementen van Hezbollah met raketten en antitankwapens, die steden en dorpen in het gebied hebben verwoest. Terwijl ik dit schrijf, woeden er grote branden in noordelijke steden die zijn aangestoken door Hezbollah-raketten.
Minderheidsgroepen
Onze regeringen zijn ineffectief, verlamd door ruzies over kwesties zoals de justitiële hervorming en het Haredi-ontwerp, belaagd door machtige lobby’s en populaire groepen die worden gemanipuleerd door politieke actoren. De twee grootste minderheidsgroepen, Israëlische Arabieren en Haredim, onderhouden autonome ‘staten’ binnen onze staat, waar de wetten en informele afspraken die gelden voor de rest van de bevolking niet noodzakelijk van toepassing zijn.
Veel Israëlische Arabieren, met de opmerkelijke uitzondering van de Druzen en een klein aantal Bedoeïenen, accepteren niet het principe dat Israël een Joodse staat is, dienen niet in het leger en ontduiken in veel gevallen belastingen en andere verantwoordelijkheden. Haredim weigeren in het leger te dienen en onderhouden een onderwijssysteem waarin ‘seculiere’ vakken zoals wiskunde en modern Hebreeuws niet worden onderwezen.
Vanwege de oorlog moeten reservesoldaten nu negentig dagen per jaar dienen, wat vernietigend is voor het gezinsleven, banen en vooral voor onafhankelijke bedrijven. Tegelijkertijd zijn tienduizenden yeshiva-studenten vrijgesteld van de dienstplicht. Pogingen om dit te veranderen werden beantwoord met demonstraties die belangrijke wegen blokkeerden en dreigementen van Haredi-politici om de regering ten val te brengen. Israëlische regeringen proberen al tientallen jaren tevergeefs een succesvol compromis te vinden om het delen van de veiligheidslast mogelijk te maken.
Oorlog in Gaza
Wat kan er gedaan worden? Wat moet er gedaan worden om de Joodse staat te behouden, een nieuwe Joodse verstrooiing te voorkomen en de rol van Israël als beschermer van de Joodse gemeenschappen in de diaspora te herstellen? Zoals altijd zijn er korte en lange termijnantwoorden. Vandaag moet onze meest kritieke zorg de oorlog in Gaza zijn.
Zolang Hamas de controle over de strook houdt, verliezen we effectief een groot stuk van ons land dat onbewoonbaar zal blijven, en de IDF zal vastzitten en niet in staat zijn om te reageren op andere bedreigingen. Nog belangrijker is dat als Israël wordt verslagen door de terreurtactieken van Hamas – en vergis je niet, een overeenkomst zoals die vorige week door de Amerikaanse president werd aangekondigd, zal door de hele wereld worden opgevat als een verpletterende nederlaag – onze vijanden op alle fronten ons nog meer 7 oktobers zullen brengen.
De overwinningsstrategie van Hamas is afhankelijk van twee belangrijke zwakke punten van Israël: de publieke bezorgdheid over de gijzelaars (en de manipulatie van die bezorgdheid door politieke actoren die tegen de regering zijn) en de vatbaarheid van Israël voor Amerikaanse druk.
Gijzelaars
De wreedheid van Hamas en de situatie van de gijzelaars verscheuren de harten van alle Israëliërs. Maar tenzij er een wonder gebeurt, is er geen oplossing die hen thuisbrengt tegen een prijs die de natie zich kan veroorloven. We moeten tegen hun families zeggen: we kunnen de Joodse staat niet inruilen voor jullie mensen.
We moeten alles doen wat we kunnen om hen te redden, maar we kunnen ons daarvoor niet overgeven aan onze moorddadige vijand. Het is een illusie om te denken dat we een staakt-het-vuren van zes weken kunnen accepteren (om nog maar te zwijgen van de andere concessies die geëist worden), gezien de druk van Amerika en de andere fronten van de oorlog, en dan terug te keren om Hamas af te maken. Dat zal niet gebeuren.
VS
De Amerikaanse regering heeft alles gedaan wat ze kan, behalve militair ingrijpen aan de kant van Hamas, om te voorkomen dat Israël een beslissende overwinning behaalt. De Israëlische leiders moeten begrijpen dat we niet kunnen winnen als we de richtlijnen van Washington opvolgen. Ze moeten de Amerikanen vertellen wat ze willen horen, maar de IDF de opdracht geven om het werk af te maken, om Hamas uit de macht te zetten en zijn militaire capaciteit te vernietigen.
Het is pijnlijk om dit te schrijven, maar ik vrees dat onze huidige regering niet in staat is om de acties te ondernemen die nodig zijn om de staat te laten overleven. Erger nog, de politieke structuur van onze staat is misschien niet aangepast om te overleven in het Midden-Oosten van vandaag.
De regering #Biden is uit opportunisme bezig #Israel in de steek te laten.
Als het land nu Hamas de genadeslag niet toe mag dienen, moet het straks op drie fronten oorlog voeren.#Iran #Hezbollah #Hamas
Een bezorgde column van Victor Rosenthal.#Leestip👇 https://t.co/GsGc5MAmlP— Maaike van Charante (@Repelsteeltje21) April 4, 2024
Democratie is suboptimaal
Ik zou het probleem willen samenvatten door te zeggen dat Israël lijdt aan een teveel aan democratie. Er zijn veel mooie dingen aan een echt democratische staat: in theorie kan die zich rechtvaardig gedragen tegenover individuen met verschillende belangen en behoeften. Het is een manier om het beleid van een land af te stemmen op de “algemene wil” van de bevolking, in de woorden van Rousseau. Helaas zijn er een aantal specifieke situaties waarin democratie suboptimaal is.
Eén daarvan is een oorlogssituatie. In oorlogstijd moeten beslissingen worden genomen die de overwinning in de hand werken, maar die de bevolking of invloedrijke groepen zullen doen lijden. Zulke beslissingen kunnen vaak niet democratisch worden genomen1. Een voorbeeld is de vraag of Israël een deal moet accepteren die een aantal gijzelaars vrijlaat, maar ook veel gevangen terroristen vrijlaat en beperkingen oplegt aan haar oorlogsvoering.
Politieke spanningen
Een ander problematisch geval is dat van grote permanente minderheden die democratische instellingen zoals verkiezingen gebruiken om ‘identiteitspolitiek’ te bedrijven in plaats van een probleemgerichte politiek. In Israël vinden we naast de etnische en religieuze verdeeldheid ook diepgewortelde ideologische en persoonlijkheidsgerichte subgroepen. In 2019-21 zorgden deze in combinatie met ons ingewikkelde kiesstelsel voor vier parlementsverkiezingen in een periode van twee jaar.
De spanning tussen de gekozen Knesset en de onafhankelijke bureaucratie, die Israëls voormalige heersende elite vertegenwoordigt, garandeert een patstelling over belangrijke kwesties. Bovendien heeft de bijna tien jaar durende poging om premier Netanyahu uit de weg te ruimen door gebruik te maken van het rechtssysteem, gesteund door het grootste deel van de media en het academische establishment, voor afleiding gezorgd en beide partijen onder druk gezet.
Averechts
Israël is zowel bijna permanent in oorlog als gezegend met grote etnische/religieuze minderheden. Haar streven om een democratische staat te zijn werkt dus averechts op de mogelijkheid om een effectieve regering te hebben. En de uitdagingen van een kleine Joodse staat in het Midden-Oosten vereisen absoluut optimaal functionerend leiderschap.
Gezien de machtsverhoudingen in onze politieke samenleving is het onwaarschijnlijk dat er een soepele weg is – bijvoorbeeld een constitutionele conventie – naar een nieuwe regeringsvorm. Maar de verantwoordelijkheid van de staat tegenover haar burgers, en tegenover het Joodse volk als geheel, vereist dat ze deze overgang hoe dan ook maakt, ongeacht de verstoring van het normale leven die dit waarschijnlijk met zich mee zal brengen.
Dit artikel is eerder gepubliceerd op Abu Yehuda onder de titel “An Excess of Democracy“.
______________________________________
- Maar hebben de democratieën de nazi’s niet verslagen in de Tweede Wereldoorlog? Eigenlijk traden zowel Roosevelt als Churchill op als virtuele dictators. En Stalin…
Over de auteur
- Amerikaans-Israelisch publicist. Editor http://www.abuyehuda.com
Recent gepubliceerd
Antisemitisme6 augustus 2025Gaza-oorlog: Israël moet tot harde actie over gaan
Israël26 augustus 2024Israël heeft maar één keuze: vechten om te winnen
Antisemitisme24 augustus 2024Hoe Israël het hart en het verstand van de wereld kan terugwinnen
Islam/Moslims20 augustus 2024Israël in gespannen afwachting van aanval Iran
De Volkskrant kopt: ‘Hamas noemt reddingsactie Israëlische leger ongekend wreed’.
Waarbij dus blijkbaar maar even voorbijgegaan wordt aan het, door henzelf, langdurig gijzelen van onschuldige mensen. Om over 7-10 maar te zwijgen. Uitermate wreed, kwaadaardig, voor de gegijzelden en voor hun naasten. Uitermate wreed ook voor de eigen gazaburgers, waartussen de gegijzelden verstopt werden. En waarmee die burgers dus rücksichtslos door het eigen schrikbewind tot doelwit werden gemaakt.
Het is duidelijk dat de westerse wereld weer wegkijkt als Joden in hun bestaan bedreigd worden.
Ik trek mij helemaal niets aan van wat de Volkskrant schrijft, onder andere door hem niet te lezen.
De Volkskrant en andere media geven volgens mij niet de mening van de meerderheid van de Nederlandse burger weer.
ik lees ook geen Volkskrant. Dat is een niet serieus te nemen medium
De Volkskrant brengt geen objectief nieuws.
“Ongekend wreed” is geen objectief nieuws. Waar blijkt dat uit?
Er wordt hier een sterk waarde oordeel aan meegegeven zonder enige referentie.
Klopt, en dat is dus waar ik op doel. Alléén het sneuvelen van palestijnen is blijkbaar belangrijk genoeg om over te berichten. Dat de bevrijding (en NIET de vrijláting zoals sommige media berichten) van enkele gegijzelden tot een vuurgevecht moest leiden is toch echt alleen de schuld van hamas en was te voorzien.
Dat te zelfder tijd een deel van Israël in brand werd gezet lijkt dan weer geen nieuwswaardigheid te hebben.
Dat soort eenzijdige berichtgeving is te walgelijk voor woorden. Omdat het de publieke opinie op dubieuze wijze poogt te beïnvloeden. Dat is niet de taak van de media.
Wat een verdrietig verhaal, mijnheer Rosenthal.
Het raakt mij heel diep.
Het Israëlische leger heeft 4 gegijzelden bevrijd, zo las en hoorde ik vandaag.
Nu de 120 andere gegijzelden nog.
Bidden voor Israël en hopen op een wonder, zoals destijds gedurende de zes-daagse oorlog.
Dank U voor het artikel.
In Europa (Nederland) bestaat geen eerlijk objectief nieuws meer,
Het nieuws wat gebracht wordt is puur Links georiënteerd en demoniserend richting anders denkenden.
Nogmaals dank mijnheer Rosenthal voor dit belangrijke artikel.
Ik heb ‘t opgeslagen zoals ik met meer artikelen van Uw zeer gewaardeerde collega columnisten doe, zodat ik nogmaals kan lezen en anderen er op attent kan maken.
U beschrijft een stuk geschiedenis van Israël en hoe het allemaal zover heeft kunnen komen.
Zeer onthutsend en heel leerzaam!
Koppen met spijkers slaan. Er is geen vreedzame oplossing lijkt me. Hamas is een ongezonde kliek, die het Palesteinse volk lam blijft slaan. En tot nu toe kijkt het westen toe, en blijft Israel alleen staan!!
meneer Rosenthal , dank voor Uw genuanceerde artikel. Het geeft weer de afstand tussen de afstand tussen het onopgeloste probleem met als burgers niet mee doen van de orthodoxen en een groot aantal joden met een denk horizon van enkele meters ( ha ha ik zie een link met de rellende studenten in NL ). When do they ever learn zong Marlene Dietrich , hoe lang geleden al weer. Om depressief van te worden.