Een geraffineerd staaltje framing over Nederlanders en de IDF
Dubieuze onderzoeksjournalistiek in de Groene Amsterdammer
In De Groene Amsterdammer verscheen op 20 februari jl. het artikel “Ik noem het de propagandareis” van drie journalisten verbonden aan Investico (“Onafhankelijke onderzoeksjournalistiek”) over Nederlanders en het Israëlische leger. Het werd ook op de website van Investico gepubliceerd. Het stuk presenteert zich als reconstructie en schetst een route: via jeugdverenigingen, gratis reizen en programma’s zouden jongeren richting emigratie (aliyah) en vervolgens richting dienst in de IDF bewegen.
Onderzoeksjournalistiek
Het label “onderzoeksjournalistiek” schept verwachtingen: afbakening, verhoudingen en een controleerbare opbouw. Ik ging er dus met aandacht voor zitten. Maar al in de opening wordt de conclusie alvast klaargezet, terwijl nog niet duidelijk is over welke ‘Nederlanders’ het precies gaat, en welke groep ze eigenlijk onderzoeken.
De auteurs schrijven: “Zeker 21 Nederlanders dienen vrijwillig in de IDF, het Israëlische leger.” En vervolgen: “Via gratis reizen en programma’s enthousiasmeert Israël jongeren voor emigratie naar het land en de bijbehorende diensttijd.”
Daarmee ligt de richting meteen vast: van reizen naar emigratie naar militaire dienst. Even later volgt: “Nederlanders sluiten zich dus aan bij het Israëlische leger.” En: “Maar hoe loopt de route vanuit Nederland naar de IDF?”
Hier wordt een verband neergezet tussen Nederlanders en instroom in het Israëlische leger, terwijl nog niet duidelijk is over wie het precies gaat. De conclusie komt dus eerder dan de afbakening van de groep die de auteurs zeggen te onderzoeken.
Nederlanders
De auteurs presenteren dit als onderzoeksjournalistiek, maar doen hier het omgekeerde: ze zetten eerst de conclusie neer en onderbouwen die vervolgens niet.
Dat begint al bij het gebruik van het woord “Nederlanders”. De auteurs schrijven dat “een groot deel van de ruim zeshonderd mensen in de IDF met een Nederlands paspoort waarschijnlijk in Israël geboren is”, en noemt ook dat er “zo’n twaalfduizend Nederlandse paspoorthouders in Israël wonen”. Daarmee verschuift de betekenis. Het gaat niet alleen om mensen die vanuit Nederland instromen, maar ook om mensen die al in Israël wonen. Toch blijft het artikel spreken over “Nederlanders” alsof het één groep is.
In werkelijkheid lopen hier verschillende categorieën door elkaar: mensen met een Nederlands paspoort die al in Israël leven, mensen die emigreren via Aliyah, vrijwilligers die zich aansluiten, en reservisten die terugkeren. Het artikel maakt niet scherp welke groep het onderzoekt en hoe groot die groepen zijn. Toch wordt er één overkoepelende conclusie getrokken.
Cijfers
Diezelfde verschuiving zie je terug in de cijfers. In het artikel worden 645 mensen genoemd met een Nederlands paspoort in de IDF, 12.000 Nederlandse paspoorthouders in Israël, en 21 Nederlanders die zich in drie jaar vrijwillig hebben aangesloten. Dat zijn cijfers over verschillende groepen en situaties, verspreid door het stuk. Door ze bij elkaar te plaatsen, ontstaat de indruk van één ontwikkeling, terwijl er geen gemeenschappelijke noemer wordt gegeven. Als lezer zie je niet wat er precies wordt gemeten, of hoe die cijfers zich tot elkaar verhouden.
Keten
Vervolgens bouwen de auteurs hun route verder uit tot een keten: van reizen naar emigratie, en van emigratie naar dienst.
Dat is een duidelijke lijn. Maar het artikel laat niet zien hoe vaak die keten daadwerkelijk voorkomt. Er ontbreken aantallen per stap: hoeveel jongeren uit Nederland deelnemen aan die reizen, hoeveel daarna emigreren, en hoeveel vervolgens in dienst komen. Zonder die gegevens blijft het een logisch verteld verband, maar geen onderbouwde conclusie.
Op andere plekken schuift de formulering zelf. Eerst wordt gesproken over “automatisch dienstplichtig”, later over “in principe dienstplichtig”. Dat verschil is niet klein. “Automatisch” suggereert een vast gevolg, “in principe” laat ruimte voor voorwaarden. Als dit verband centraal staat, moet het stuk uitleggen wanneer het wel en niet geldt. Nu neemt één woord die plaats in.
Wat ook opvalt, is dat in een hedendaags onderzoek een oude kwalificatie wordt gebruikt van Raoul Heertje. De auteurs citeren hem: “… ook allemaal lulverhalen … over Israël, het zionistische verhaal.” Daarna volgt: “Een land zonder volk voor een volk zonder land.”
Hier wordt iets als onzin weggezet, maar het stuk werkt niet uit wat er feitelijk niet klopt en wat precies onder die kwalificatie valt. Tegelijk wordt het doorgetrokken naar “zionisme”, zonder uitleg wat daar in deze context mee bedoeld wordt. Zo blijft een zwaar oordeel staan zonder dat de lezer kan zien waarop het is gebaseerd.
Bescherming
Iets vergelijkbaars gebeurt bij een passage over een begraafplaats van IDF-militairen, waar gesproken wordt over de totstandkoming en ‘bescherming’ van Israël. Die aanhalingstekens sturen hoe je het woord moet lezen, maar het stuk legt niet uit waarom.
Dat is niet onschuldig. In de Israëlische context verwijst “bescherming” niet naar een abstract idee, maar naar veiligheid als dagelijkse realiteit, met dreiging, aanslagen, raketvuur en militaire dienst als concrete onderdelen. Door dat woord tussen aanhalingstekens te zetten, wordt die betekenis gerelativeerd. Waarom, blijft onduidelijk. Het blijft bij suggestie, zonder onderbouwing.
Anonieme bronnen
Daarnaast leunen de auteurs op anonieme bronnen om hun verhaal gewicht te geven. Er staat dat “bijna iedereen … op voorwaarde van anonimiteit” sprak, gevolgd door uitspraken als “Die jongeren komen vaak gebrainwashed terug” en “Ik ken denk ik meer dan veertig mensen die na 7 oktober zijn teruggegaan.”
Dat zijn stevige claims en aantallen die groot klinken, maar zonder herkomst en context niet te wegen zijn. Anonimiteit kan nodig zijn, maar dan moet de onderbouwing eromheen juist strakker worden. Hier gebeurt het omgekeerde.
Richting kiezen
Mijn overall conclusie over dit stuk onderzoeksjournalistiek is eerlijk gezegd onontkoombaar: het ging al mis in de eerste beweging. Niet omdat het onderwerp lastig is, maar omdat de tekst meteen een richting kiest en pas daarna gaat uitzoeken wie er eigenlijk bedoeld wordt.
Diezelfde beweging zie je overal terug: losse elementen worden zo geplaatst dat ze samen één richting suggereren. Niet via één onderbouwde conclusie, maar via herhaling, formulering en volgorde.
Norm
En dan kom je bij de kern: wie heeft hier gecontroleerd of dit de norm haalt? Dit stuk is niet alleen een product van de makers, maar ook van alles eromheen: het label ‘onderzoeksjournalistiek’, een fonds dat het mogelijk maakt, een redactie die het publiceert. Zoveel stappen, maar nergens iemand die ingrijpt en zegt: dit zijn grote beweringen. Waar is de afbakening, waar zijn de verhoudingen, waar is de controleerbare onderbouwing?
Maar niemand deed dat. En dus is het nu gedrukt, gelezen, gedeeld. De suggestie is al onderweg, het gevoel staat al aan, terwijl de onderbouwing achterblijft. Dat is precies hoe je normverschuiving krijgt. We doen alsof we allergisch zijn voor polarisatie, aannames en insinuaties, maar ondertussen geven we ze gewoon een podium, mét de claim “reconstructie”.
Als dit de standaard wordt, is het niet alleen dit onderwerp dat giftiger wordt. Dan verliest ook het woord “onderzoek” zijn betekenis. En dat is niet alleen de verantwoordelijkheid van de schrijvers. Dat is de verantwoordelijkheid van iedereen die dit heeft laten passeren.
Slot
Het artikel is een stapeling van claims, citaten en losse aantallen die niet scherp worden afgebakend of gewogen. Door die stapeling ontstaat de indruk van bewijs, zonder dat dat bewijs wordt geleverd. Hoeveel claims je ook opstapelt, zonder onderbouwing en omvang blijft het een claim. En dat vraagt om verantwoordelijkheid. Niet alleen van de auteurs, maar ook van de redactie die dit als ‘reconstructie’ presenteert.
Wie dat label gebruikt, wekt de verwachting van ambacht: afbakening, controle en aantoonbare verbanden. Dat zie je hier niet terug.
Het probleem is niet dat het onderwerp gevoelig is. Het probleem is dat het gevoelig wórdt wanneer onderbouwing ontbreekt en suggestie bewijs vervangt. En precies daar gaat het mis: ze presenteren zich als onderzoeksjournalistiek, maar voldoen niet aan de minimale onderzoeksnorm die ze zelf oproepen.
OpinieZ is en blijft gratis voor u! Maar we kunnen een bijdrage in onze kosten natuurlijk goed gebruiken. U kunt een donatie doen via GoFundMe. U helpt daarmee OpinieZ in de lucht te houden. Dank voor uw aandacht.
Over de auteur
In het westen is framen een tweede natuur geworden in de media.
Werkelijk objectief nieuws is een zeldzaamheid in main stream media.
Ik zeg het hier nog maar een keer. Main stream media nieuws moet je lezen als een koopcontract van een louche autohandelaar en als het audio is, moet je het horen als dat je gebeld wordt door iemand die bij een bank werkt en zegt dat er iets mis is met je rekening maar dat hij dat kan oplossen.
Nou ja… iemand die -zegt- dat hij bij een bank werkt.
Zo zeggen ze bij de Groene Amsterdammer ook dat ze bij een krant werken.
In werkelijkheid is het een propagandadienst voor marxisme, globalisme en vul verder maar in.
VN is de grootste firma op dat gebied. Zegt ook dat ze het doen voor vrede en veiligheid en zo.
Met “..marxisme, globalisme en vul verder maar in.” doet u het hetzelfde. Ik versta u vervolgens als: “Ik begrijp niet waar die propaganda vandaan komt, maar herken het als propaganda.”
…vul verder maar in.
In ieder geval en ter uwer informatie, die propaganda komt van de illuminatie.
Tja zo werkt onderzoek bij links nu eenmaal.
Het onderzoekt hoe de feiten geframed kunnen worden.
Het onderzoekt hoe de blauwdruk van de linkse visie over de werkelijkheid gelegd kan worden.
Het is een onderzoek naar hoe goed alles verdraaid kan worden zodat het toch nog past binnen de eigen theorie over klassenstrijd en internationale solidariteit.
Een onderzoek naar hoe je een natie-staat als Israël door het slijk kunt halen en het land zelfs kan verwijten dat het streeft naar ‘bescherming’.
En natuurlijk een onderzoek dat door andere linkse mensen gretig wordt gelezen om lering uit te trekken voor de volgende situatie.
Wat ik mooi vind is dat deze Israëliërs zoveel van hun land houden dat ze voor de bescherming ervan vrijwillig hun leven willen wagen. Ik denk dat slechts een enkeling nog bereid is voor dit Nederland hetzelfde te doen.
Ik denk dat dat komt omdat het een monoculturele natie is.
Dit is onjuist; Israel heeft naast Joden ook Christenen, Druzen, Kopten, Bedouins, en Palestijnen, al is die laatste kwalificatie meer een uitvinding van de USSR. Binnen Israel leven deze groepen relatief vredig naast elkaar, wat mainstreamers ook beweren.
Inderdaad, sterker nog: het is het enige land dat de Joden hebben! Joden zijn momenteel waar ze ook wonen, in gevaar. Niemand wil Joden om even te chargeren, maar in hun eigen land -Israel- mogen ze van de Jodenhaters ook niet zijn en wonen. Goddank bestaat de Joodse Staat en fijn dat deze Israeliers met Nederlands paspoort bereid zijn die staat te verdedigen en beschermen. Buiten dit feit vibd ik het ook getuigen vabn gezond nationalisme. Iets waar de Westerse globalisten -onze nieuwe premier voorop- zo’n tyfushekel aan hebben.
Waarom zou je je leven wagen voor figuren als Rutte, Jetten en Kaag? Waarom zou je je leven wagen als dat land over één generatie weggegeven is aan moslims? Waarom zou je je leven wagen als iedere actie achteraf tot op de millimeter en op volslagen theoretische gronden beoordeeld wordt door een stel vale kantoorklerken die nog nooit een geweer vastgehad hebben?
Het kabinet Den Uil heeft het dubbele paspoort van Turken en Marrokkanen toegestaan met de smoes dat ze niet van hun eertse paspoort af kunnen. Daar moeten we snel vanaf om deze tendentieuze artikelen onmogelijk te maken.
Dit voorbeeld is van toepassing op vele media, nationaal en internationaal. Journalistiek is meer activisme dan objectieve berichtgeving. Nederlandse kranten bestaan niet meer en de publieke omroep is een fascistoïde belangenvereniging geworden.
Het wegschrijven van joden tijdens de herdenking van de Februaristaking van afgelopen woensdag is hier een voorbeeld van.
Vanwege de slechte kwaliteit van het onderwijs van de laatste 20-25 jaar wordt dit niet meer gezien of weersproken want de kritische onafhankelijke geest heeft dit land allang verlaten.
Ook is het opvallend dat de vorm belangrijker is dan de inhoud.
Ach, dit linkse blaadje met een schamele 28.000 abonnees, wie leest het nog. Wrsch. de Amsterdamse grachtengordel.
Vergeet niet dat Iran lid is van het 57 moslim landen tellende OIC, die de belangen van de wereldclub van moslims, de ummah, behartigen en daarnaast de goede naam van de Islam verdedigen tegen kwaadwillende laster, en de sharia als het hoogste en juiste recht nastreven.
Allah is barmhartig en vergevingsgezind naar moslims, en Iran mag dus wel eens een foutje maken -terroristen clubs steunen, homo’s aan kranen ophangen, vrouwen zonder hoofddoekje in elkaar rossen, of tienduizenden demonstranten doden- maar de regime moslims daar volgen het juiste pad van het sharia recht van de Islam.
Nee, zo eenvoudig is het niet. Je leest het ook aan de reacties uit moslimlanden. Oman verbolgen, omdat er nu net een toffe deal lag, aangeboden door Iran. De Emiraten zien de aanval op Iran als falen van de (niet moslim) wereldleiders. Altijd maar weer die ketters die de boel voor goedwillende moslim, zoals die in Iran, verpesten.
Over nationaliteit (paspoort) gesproken. Hier las ik dat de 29 jarige Zweed Pektas Tuguy Tayyar, met een Arabische naam en er Arabisch uitziende, een 57 jarige Engelsman Alan Roger Jolliffe, met een Engelse naam, agressief benaderd en daarnaast met een klap doodslaat: https://www.thesun.co.uk/news/38341580/brit-killed-karate-chop-holidaymaker-phuket-road-rage/
Zoals men verder doceert, is het belangrijk hoe men zich voelt. Tayyar en Jolliffe kunnen zich anders hebben gevoeld dan hun nationaliteit en/of etniciteit doen blijken. Ze kunnen zich bijvoorbeeld Palestijn of vrouw hebben gevoeld. Verder speelt hoe men het gevoel heeft wat anderen zijn, zoals men over Joden nu vaak voelt dat het genocide plegende Zionisten zijn.
Commercie springt daar natuurlijk op in. Investico zelf is een Stichting die ongeveer 1.5 miljoen op jaarbasis vangt, voornamelijk van andere stichtingen. Klik op hun website bovenaan op “over ons”, dan op “organisatie”, vervolgens op “onze jaarcijfers“ en tot slot een van de jaartallen. Nederland telt rond de 45000 Stichtingen, waar dus onderling met (subsidie) poen geschoven wordt. Kijk je naar de personeelskosten van de 6 FTE’s dan kom je op gemiddeld 90.000 euro, niet gek voor lui die het nut van het algemeen zonder winstoogmerk dienen, zeg maar de ouderwetse “liefdewerk oud papier” types.
45000 Stichtingen? Tijd voor een strenge audit zou ik zeggen.
We kijken naar de gevolgen van toepassen van retorische wetenschap ter manipulatie van een publiek.
Die kennis bestaat al duizenden jaren. De Griekse filosoof Socrates bestreed deze sofisten ook. Sofist is eigenlijk dan ook de meest juiste term voor dergelijke lui, die trachten zaken te bereiken middels manipulatie van taal. Socrates was redelijk succesvol met bestrijden van sofisme in een democratie, maar moest daardoor wel de gifbeker drinken. Kreeg de doodstraf daar voor. Dus, als u zich af vraagt wie Joden vervolgt, cq, onterecht de doodstraf tracht te geven, zou het wel eens zo kunnen zijn, dat deze dergelijke geavanceerde technieken der sofisterie gebruiken.
Mijn respect en dank voor uw moed.