Hebben we dat wat nodig is om in het Midden-Oosten te leven?
Israël moet sterke, ongebonden natie worden
Titelfoto: Rafah, mei 2024 door IDF Spokeperson’s Unit, CC BY-SA 3.0.
.png){kind=link}
De strijd om een Joodse soevereine staat in Eretz Yisrael op te richten en te handhaven duurt al meer dan honderd jaar. Sinds 1948 heeft het bestaan van de staat verschillende keren op het spel gestaan. Dit is er één van. Onze eindeloze oorlog is in de eerste plaats met de Palestijnse Arabieren, maar van tijd tot tijd nemen ook andere naties deel aan de confrontatie. De oorlog is in wezen een stammen-/religieoorlog tussen moslims en Joden over dit land. Een column van de Israëlisch-Amerikaanse schrijver Victor Rosenthal.
Ondanks verschillende wisselende allianties en ondanks de betrokkenheid aan beide kanten van verschillende niet-islamitische machten en hun gemanoeuvreer om toegang te krijgen tot de hulpbronnen en strategische aspecten van het Midden-Oosten, is er één onveranderlijk feit dat ten grondslag ligt aan de vijandigheid tegen Israël: moslims kunnen een soevereine Joodse entiteit in Dar al Islam niet tolereren. Het is een belediging voor de islam en een belediging voor de eer van de moslims die verslagen zijn – in hun ogen slechts tijdelijk – door de Joden.
Hoewel Israël “vredesverdragen” heeft ondertekend met enkele van haar moslimburen, laat de islamitische ideologie de mogelijkheid van een permanente vrede met een niet-islamitische stam niet toe. Wat het Westen ziet als een vredesverdrag is op zijn best een verlengde hudna, een tijdelijk staakt-het-vuren dat kan worden verbroken wanneer de moslimpartij denkt dat ze sterk genoeg is om te winnen, naar het model van Mohammeds verdrag van al-Hudaybiya uit 628 CE – dat hij twee jaar later met verwoestend effect verbrak.
Golf van haat
Toen Israël op 7 oktober werd aangevallen, ontketende zich over de hele wereld een golf van anti-Israël en anti-Joodse haat, overal aangevoerd door moslims voor wie het religieuze belang van de oorlog in Gaza duidelijk is. Op Amerikaanse universiteiten liepen moslimstudenten voorop in de demonstraties; en in Europa zijn moslims de belangrijkste daders van anti-Joods geweld.
Er zijn “seculiere” of “marxistische” Arabische organisaties onder onze Arabische vijanden, maar ze zijn in de minderheid; en hun energie komt uiteindelijk van het religieuze imperatief in de Arabische cultuur, en hun stoottroepen komen uit de gelederen van de vromen. Religieuze/stammenoorlogen eindigen als een van de partijen verslagen is of als beide partijen uitgeput zijn. Een verslagen stam wordt verdreven, gedood of opgenomen. Verdeling of compromisoplossingen zijn niet vruchtbaar gebleken voor dit soort conflicten, en zeker niet als het land zelf nauw verbonden is met religieuze overtuigingen of tribale tradities.
Land
In ons conflict is land primair. Het is geen toeval dat onze vijanden in het noorden en zuiden burgerbevolkingen in de buurt van de grenzen hebben gebombardeerd met de bedoeling hen te dwingen te vluchten. Hoewel dit vanuit tactisch oogpunt niet in hun voordeel is – het zal voor ons gemakkelijker zijn om een invasie met luchtmacht en artillerie af te slaan als het niet door onze eigen mensen wordt bezet – is het resultaat om onze aanspraak op het land te verzwakken, om het gebied van “moslim” land dat bewoond wordt door Joden te verkleinen. De aanval van 7 oktober, met zijn extreme, sadistische wreedheid die vooral gericht was tegen burgers, is kenmerkend voor stammen-/religieuze conflicten; en net als het bombardement had het een tactisch nadeel: een zeer vernietigende tegenaanval door Israël. Maar Hamas zag de wreedheid als essentieel en gaf dat aan haar strijders mee.
Another Hamas video statement about Israeli hostages.
Reminder – Hamas are sadistic psychopaths and terrorists, who engage in psychological warfare, cynical games and relentless lying. And if you are Western media, you will of course treat their every word as gospel.
— Arsen Ostrovsky 🎗️ (@Ostrov_A) May 7, 2024
Strategische implicaties
Wat zijn de implicaties hiervan voor de strategische beslissingen van Israël op de korte en lange termijn?
Eén daarvan is de noodzaak om Hamas te verslaan en te vernietigen. Maar zelfs als Hamas uit de macht wordt verdreven en zijn militaire capaciteiten worden vernietigd, zal de bevolking van de Gazastrook een vruchtbare bodem zijn voor de heroprichting van Hamas of de ontwikkeling van soortgelijke bewegingen. Als er geen echte en permanente verandering in het bezit van het land is, zal er geen perceptie van een nederlaag zijn vanuit een islamitisch perspectief. De overwinning van Israël vereist dat het land zelf verloren gaat voor de islam.
De enige manier om het probleem van de Gazastrook permanent op te lossen is door zoveel mogelijk van de Arabische bevolking te vervangen door Joden. Tot de praktische stappen behoren het nemen van een besluit om Gazanen die naar het zuidelijke deel van de strook zijn verdreven, niet naar het noordelijke deel te laten terugkeren, hun emigratie naar andere Arabische landen en het Westen te vergemakkelijken en opnieuw Joodse nederzettingen in Gaza te vestigen. Natuurlijk is Joodse soevereiniteit, waarschijnlijk door een militaire regering, essentieel. Dezelfde redenering geldt voor Judea, Samaria en de Jordaanvallei.
Palestijnse staat
De VS, Europa, de VN en vrijwel alle internationale instellingen zijn hier fel op tegen. Sterker nog, er gaat nu een gerucht dat als Israël Rafah binnenvalt – wat nodig is om Hamas te verslaan – de VN en verschillende Europese landen een Palestijnse Staat zullen erkennen. Tegelijkertijd zullen de VS de levering van wapens en munitie aan Israël stopzetten en mogelijk sancties opleggen aan Israëlische leiders of aan de staat zelf. Het Internationaal Strafhof kan arrestatiebevelen uitvaardigen tegen regeringsfunctionarissen en militaire officieren op beschuldiging van oorlogsmisdaden.
Al deze bedreigingen zijn reëel. Sommigen in Israël zeggen daarom dat we de instructies uit Washington moeten opvolgen en een staakt-het-vuren moeten accepteren waardoor Hamas blijft bestaan, hoewel het op de een of andere (magische!) manier niet langer de controle heeft over Gaza. Dan zouden de Amerikaanse wapens blijven stromen (hoewel we ze niet mogen gebruiken). Er zou, tenminste voor een tijdje, rust zijn in het zuiden. En we zouden ons, zeggen ze, kunnen concentreren op de dreigingen van Hezbollah en Iran.
Plan VS
Ze hebben het mis. Dit zou een ramp zijn. Het zou worden gezien en beschreven als een grote overwinning voor Sinwar en Hamas, en een aanmoediging voor de terroristen in Judea, Samaria en Libanon om op dezelfde manier een soortgelijke overwinning te behalen. De burgerbevolking in de Westelijke Negev en de Galilea zou niet veilig naar hun huizen kunnen terugkeren, waardoor onze staat in wezen zou krimpen. Het is duidelijk dat het standpunt van Washington over onze conflicten met Hezbollah, Iran en de PLO nog minder in ons voordeel is dan dat over Gaza, en we zouden in geen van deze conflicten een beslissende overwinning kunnen behalen. Het is zeer waarschijnlijk dat het plan van de VS om een Palestijnse staat onder leiding van de PLO op te richten die zowel Gaza als het land ten oosten van de Groene Lijn en delen van Jeruzalem omvat, doorgang zal vinden ondanks het verzet van Israël.
2/ Biden says he wants a two-state solution with a “revitalized”Palestinian Authority (PA) in charge of Gaza. But by saving Hamas he ensures it will block Fatah (the ruling party in the PA) from gaining a foothold in Gaza. The policy is stoking a Palestinian civil war.
— Mike (@Doranimated) May 9, 2024
Ongebonden
We kunnen deze uitkomst niet voorkomen als we onze rol als Amerikaanse satelliet blijven accepteren. We moeten de Joodse nederzettingen in zowel Gaza als Judea/Samaria (om nog maar te zwijgen van de Negev, Galilea, Golan en de Jordaanvallei) op een agressieve manier vooruit helpen, zelfs als dat een breuk met de VS betekent. Om dit te doen en te overleven moet Israël een echte “ongebonden natie” worden, die vriendschappelijke contacten onderhoudt met zowel China en Rusland als de VS. Dit is een moeilijke evenwichtsoefening, maar de huidige situatie is niet houdbaar: zoals het nu is, is Israël een boksbal voor de vijanden van Amerika, terwijl het “steun” krijgt van de regering in de VS die schadelijk is voor haar overleving op lange termijn.
Ondanks haar disfunctionele politieke systeem en de elementen in het land die samenwerken met werkelijk antisemitische krachten in de internationale arena om de natie te destabiliseren, behoudt Israël toch een relatief hoge mate van sociale cohesie. Het Joodse geboortecijfer blijft hoog en haar jongeren wedijveren nog steeds om zich aan te sluiten bij de elite-eenheden van de IDF. De IDF is de sterkste macht in de regio als ze mag vechten.
7 oktober was een verschrikkelijke klap, misschien wel de ergste gebeurtenis in de geschiedenis van de staat (veel erger dan de Jom Kippoer oorlog). Naast het verlies van levens en (de facto) grondgebied, was het een vernedering voor de IDF en andere veiligheidsdiensten. De invasie van huizen en de ontvoeringen en martelingen van gijzelaars heeft een gat in ons hart geslagen dat niet gemakkelijk hersteld zal worden. De aanval moedigde al onze vijanden aan en veroorzaakte een wereldwijde explosie van Jodenhaat die ongekend was sinds het nazi-tijdperk.
Afschrikking
Op de korte termijn zal alleen een echte reactie uit het Midden-Oosten volstaan: een massaal disproportionele reactie die iedereen die een rol heeft gespeeld bij het plannen of uitvoeren van 7 oktober dood achterlaat en die de cultuur die er aanleiding toe heeft gegeven zwaar straft. Alleen dat zal onze afschrikking in de regio herstellen, en de perceptie daarbuiten dat Joden natuurlijke slachtoffers zijn. En op de lange termijn zijn Joodse nederzettingen en volledige soevereiniteit tussen de rivier en de zee absoluut noodzakelijk om het Joodse volk fysieke en spirituele veiligheid te bieden.
Hebben we wat nodig is om in het Midden-Oosten te leven? Ik geloof dat het volk van Israël dat wel heeft. Alleen hun leiderschap baart me zorgen.
Dit artikel is een vertaling van Do We Have What it Takes to Live in the Middle East?, op 5 mei 2024 gepubliceerd op de website Abu Yehuda.
Over de auteur
- Amerikaans-Israelisch publicist. Editor http://www.abuyehuda.com
Recent gepubliceerd
Antisemitisme6 augustus 2025Gaza-oorlog: Israël moet tot harde actie over gaan
Israël26 augustus 2024Israël heeft maar één keuze: vechten om te winnen
Antisemitisme24 augustus 2024Hoe Israël het hart en het verstand van de wereld kan terugwinnen
Islam/Moslims20 augustus 2024Israël in gespannen afwachting van aanval Iran
Nou: Israël heeft wel datgene wat nodig is om te overleven – maar wat betreft Europa ben ik daar veel minder zeker van. De opvatting dat alle godsdiensten ‘gelijk’ zijn – een veronderstelling die een moslim niet eens overweegt, zo belachelijk is het in zijn ogen – is misplaatst, corrupt en misdadig.
Die opvatting is misplaatst omdat er in de werkelijkheid geen basis voor is.
Ze is corrupt omdat het zinloos is een gelijkheid te veronderstellen die door de andere partij als belachelijk wordt afgedaan. En omdat gelijkheid tussen godsdiensten een leeg concept is, dat intellectuele leegheid moet maskeren.
Ze is misdadig omdat ze de eigen samenleving verzwakt door zich bloot te stellen aan iets dat inherent vijandig is en het desondanks als ‘gelijk’, dus neutraal, voor te stellen.
Islam is een uiterst statische religie. Ze kent hoegenaamd geen enkele ontwikkeling, alles moet om de religie draaien. Man vrouw verhoudingen, de vorm van de samenleving, de opvoeding, de hele wereld.
Je ziet de effecten in de moslim samenlevingen.’
Het wordt mensen niet toegestaan om nieuwe ideeën te ontwikkelen. Alles ligt vast, want de koran is het heilige woord van god.
Ik denk dat hier ook een deel van de reden van de haat zit.
Daar heb je het. Iedereen kan hier zijn eigen conclusies uit trekken.
Het is een kwestie van tijd.
Kijk op een voetbalclub met bv 10% Moslims begint het al te knagen, een moslim is top de rest is in hun ogen kliko spul.
Een interessante analyse.
Als we hier in NL en bij onze europese buren kijken, zien we dat er met een fors aandeel islamitische nieuwkomers, tot in 3e en 4e generatie, moeilijk samen te leven is. Kritiek op de islam is in hun ogen direct vijandig, terwijl zijzelf uiterst vijandig staan t.o.v. de ontvangende landen. Die moeten maar naar hun pijpen dansen.
Ik zie het somber in voor Israël, gezien de houding van westerse mogendheden.
Waarom zou je het volgen van een religie met terreur af moeten dwingen?
Na de inquisitie zijn wij hier wijzer geworden.
Maar we hebben niet het lef om de islam te bevragen zoals we dat met de gereformeerden deden. Dat komt door de maffia achtige structuur waarin het geen probleem is om met veel mensen tegen één een conflict te beslechten. De overheid kijkt toe en doet niets.
Inderdaad, altijd roedels tegen eenlingen. Altijd de zwakste slachtoffers kiezen, bejaarden, gehandicapten.
“Alleen hun leiderschap baart me zorgen” Wat een dwaallicht
Wat de wereld als zijn geschiedenis beschouwt, is behoorlijk provinciaal. Verschillende soorten mensen met verschillende overtuigingen vermoorden elkaar en
“doet mensen dromen en bedwelmen, genereert valse herinneringen, leidt hen tot een delirium van grootsheid.” (Paul Valéry)
Daar past dit uitermate goed bij:
“Aangezien het niet langer is toegestaan om een enkel geloof, geloofsovertuiging of religie in diskrediet te brengen, laten we beginnen ze allemaal te kleineren. Een religie is een geloofssysteem zonder enige basis in de werkelijkheid. Religieus geloof is zonder reden en zonder waardigheid, en de staat van dienst ervan is bijna universeel verschrikkelijk.” (Martin Amis, Britse schrijver 1949-2023)
Op de vraag; van wie is de grond van Nederland volgt een hele lange gedachtenketen de geschiedenis in en het eigendomsrecht in totdat we er achter komen dat hier geen antwoord ligt. Het antwoord ligt in het ontwikkelen van talenten. Wie de grond gebruikt om er een gezonde samenleving op te bouwen heeft recht op de grond. Daarmee is de vraag ;Van wie is de grond van Israél ook beantwoord. Israél heeft als eerste land in het midden-oosten het land ontwikkeld en daarmee zijn volk. De internationale gemeenschap zou daar rekenschap van moeten geven. De islam is niet in staat ook maar iets tot stand te brengen.
De islam pretendeert een religie van de vrede te zijn, maar een goed deel van de volgelingen zaait dood en verderf waar ze maar verschijnen.
En ze hebben wel íets tot stand gebracht: namelijk de verregaande islamisering van het westen.
Waar ik mij absoluut tegen keer is Victors stelling Palestijnen naar het Westen te laten emigreren. Niet alleen omdat islam en westerse moraal tegengestelden zijn, maar vooral omdat westerse volken momenteel mentaal niet gezond zijn en derhalve niet in staat zich te verweren tegen een verhevigde erosie van hun cultuur door een vreemde cultuur, vooral als het om de islam gaat.
Het bizarre van de huidige situatie in het Westen is dat met name de islamitische natie hun kolonisatie van het Westen niet hadden kunnen verwerkelijken zonder de moord op de joden in Europa: de Holocaust was en is hun ticket naar dat westen.
De Holocaust bestaat uit twee aspecten:
1. de daders
2. de slachtoffers
1. Daders
Tijdens de Koude Oorlog werd in het westen de inmiddels verslagen vijand (nazi’s) vervangen door een nieuwe (communisten), met als gevolg dat Duitsers als toenmalige dragers van de nazistische ideologie in de kring van bevriende westerse naties werden opgenomen. Duitsers golden niet langer als vijand. Dit werd sterk bevorderd door de Westpolitik van Adenauer in de jaren 40/50.
Keerzijde van dit proces was dat de ‘Duitse schuld’ verwerd tot ‘onze schuld’: de westerse cultuur ‘besefte’ dat mensen in zijn algemeenheid in staat waren tot de ernstigste misdaden. Dat maakte per definitie de onschuldigen medeschuldig aan daden die ze niet zelf begaan hadden.
Zo stelde Evelien Tonkens, hoogleraar Burgerschap in 2021 in een RTL-artikel “Kijk bijvoorbeeld in het recente verleden naar bevolkingsgroepen die tegenover elkaar stonden in Oost-Europa of onze eigen geschiedenis met de Holocaust.” Met name linkse kringen maakten de Holocaust onderdeel van de nationale canon, een uiterst a-historisch uitgangspunt.
(2/2)
Na wat Hamas op 7 oktober heeft gedaan en de reacties erop in het westen ben ik elk greintje sympathie wat ik voor de Palestijnse zaak had, kwijt. Het soort beestachtigheden wat ze hebben laten zien is op geen enkele manier een bijdrage aan een oplossing voor de Palestijnse bevolking en zo was het duidelijk ook niet bedoeld. Het was puur en bewust sadisme, met sadisme en vernedering ook als enige doel. Dus ik ben er klaar mee. Laat Israël ze maar uitroeien, tot de laatste hamasser en iedereen die ze steunt gedood is. Ik hoop dan ook van harte dat Israël zich niet laat beïnvloeden door dat halfzachte gewauwel wat we al een tijdje horen en dat ze doorvechten en standhouden. Met een houding van pappen en nathouden win je geen oorlogen. Mijn steun hebben ze.
Om het nazisme alsnog te verwerpen (hoewel het in 1945 al militair verslagen was!!) ontstond in de jaren 1960/70 in het westen de wens alsnog de betere mens het platform te geven. Dit deed men door heel ordinair de nazistische theorie om te keren: alles wat vreemd was werd verwelkomd; wandaden uit niet-westerse culturen ontkent of vergoelijkt: alleen de westerse mens zou in staat zijn geweest tot onmenselijk handelen. Om dit te bewijzen haalde men op volkomen a-historische wijze het kolonialisme en de slavernij van stal.
Doordat westerlingen zich identificeerden met Duitsers, en in het verlengde daarvan met nazi’s, had men geen oog voor andere dadergroepen tijdens de Holocaust, zoals Oekraïners, Litouwers en zelfs Polen.
2. Slachtoffers
Centraal bij de verwerking van de Holocaust door niet-joden was de ‘eigen’ rol van ‘daders’ (ook al behoorden bijvoorbeeld Nederlanders niet tot die dadergroep).
Men stond daarom niet zozeer stil bij de slachtoffers van de Holocaust, als wel bij de eigen identiteit, dat men niet langer enig bestaansrecht gunde.
Op de eerste plaats stond men ten gevolge daarvan niet stil bij het lot van de joden zelf, ook al leek dat al die tijd wel zo: men focuste op de misdaad die gepleegd werd. Zo werden joden, opnieuw, lijdend voorwerp: eerst tijdens de genocide begaan door nazi’s, tijdens de ‘verwerking’ van de Holocaust tijdens de jaren 1960/70 opnieuw door de ‘betere’ Nieuwe Mens van Links.
Op de tweede plaats verdwenen andere groepen slachtoffers van de Holocaust stilletjes van de lijst, in casu Russen en Polen (bij elkaar eveneens tegen de zes miljoen). Want die behoorden tijdens de Koude Oorlog bij de verkeerde partij. Ook nu nog worden deze twee groepen in het geschiedonderwijs niet (meer) vermeld.
(2/3) Einde
Als er een echte creatieve kracht is die ons universum vorm heeft gegeven dan moet het toch mogelijk zijn dat deze creatieve kracht op een niet mis te verstane wijze duidelijk maakt hoe wij moeten handelen om dat te bereiken.
[…] Lees verder>>> […]
Victor heeft gelijk als hij zegt dat Israël sancties door de VS en arrestatiebevelen van het IS moet negeren. De zaak is evident: Israël strijdt voor zijn bestaan. Dit maakt ook dat de huidige strijd de facto niet om land gaat, maar om overleving van Joden versus vernietigingsdrang van moslims. Gegeven het feit dat Hamas voluit op dit laatste inzet is vernietiging van Hamas per definitie het enig mogelijke uitgangspunt voor welke Israëlische regering dan ook, om het even de signatuur daarvan.
De oplossing van het dilemma m.b.t. Israëlische handelswijze in Gaza dat Victor voorstelt is echter van een heel andere orde. Hij wil Gazaanse Arabieren vervangen door Joden. Hij verzuimt hierbij de rationale hierachter aan te geven, namelijk voorkomen dat zich daar nogmaals een Hamas ontwikkelt. De oplossing daarvan zou weliswaar er een van lange adem zijn, maar des te effectiever wanneer Israël een de facto bestuur over Gazaanse Arabieren uitoefent, met name het Gazaanse onderwijs. Want dat is de feitelijke reden waaruit 7/10 is ontstaan: meerdere generaties Arabische kinderen onderworpen aan een de facto nazistisch regime.
Overweeg hierbij dat, hoewel de loyaliteit van Israëlische Arabieren een eigen kleur heeft, die in principe wel ligt bij de Israëlische staat. Heropvoeding is dus wel degelijk mogelijk wanneer de voordelen van zo’n staat gezien en begrepen wordt. Het op termijn deel laten uitmaken van de staat Israël van Gaza, incluis haar Arabische bevolking, is daarom een logischer stap, evenals de overweging op den duur ook de Westbank hiervan deel te laten uitmaken.
(1/2)