In Kibboets Be’eri vermoordde Hamas de vrede
Persoonlijk verslag van een aangrijpend bezoek
De idealisten van kibboets Be’eri geloofden in vrede met de Palestijnen. Maar op 7 oktober 2023 viel Hamas hun kibboets binnen en richtte een slachting aan. Kibboetslid Nitzan Peled leidde ons rond langs verwoeste huizen en vertelde de verhalen van de bewoners. Hun verhaal is ook het verhaal van een diep beschadigd vertrouwen, en van wanhoop of vrede ooit nog mogelijk zal zijn. Een verslag van Maaike Charante vanuit Israël.
Op een zachte lentedag komen we aan bij Kibboets Be’eri. Bij de ingang worden we welkom geheten door een tengere vrouw met lang donker haar en een cowboyhoed. Ze glimlacht vriendelijk en we geven elkaar een hand. Ze heet Nitzan Peled en zal ons vandaag rondleiden. Nitzan stelt voor dat we met haar auto gaan, en verbaasd vragen we of we niet kunnen lopen. Maar nee, daarvoor is de kibboets te groot. We stappen in en zij rijdt ons langs velden en gebouwen.
Nitzan vertelt over de kibboets. Dit is een echte commune waar mensen alles gemeenschappelijk hebben. Wie een inkomen heeft, stort dit in de gezamenlijke pot, en daaruit krijgt ieder wat hij of zij nodig heeft. Zelfs de huizen waarin zij wonen, zijn niet van henzelf. Alles – ook de kleuterschool, het zwembad en de velden – is gemeenschappelijk eigendom.
Schade
Vanuit de auto zien we de eerste schade al. Huizen zonder dak, huizen met brandschade, kogelgaten in de muren. We rijden langs een hoog hek en Nitzan wijst aan waar Hamas binnenkwam op 7 oktober 2023. Op meerdere plaatsen hadden de terroristen gaten in het hek geknipt, maar daarvan is niets meer te zien. Het hek is gerepareerd en daarachter is nu een zandwal opgeworpen, als extra verdediging.
Foto: Maaike van Charante
Nitzan vertelt dat de terroristen precies wisten waar ze moesten zijn. Ze wisten waar de wapens lagen opgeslagen, ze wisten waar de safe rooms waren en wie in welk huis woonde. Dit wisten ze van mensen uit Gaza die vroeger in de kibboets gewerkt hadden. Op filmbeelden van de overval waren UNRWA-medewerkers te zien die de lichamen van de doden plunderden.
Spandoeken
We draaien een straatje met veel bomen in en stoppen voor een verwoest huis. Voor de huizen hangen spandoeken met foto’s en opschriften. ‘In dit huis woonde…’ en dan de namen van de bewoners en wat er met hen gebeurde op die fatale dag. We staan voor een huis waar foto’s hangen van een familie. Een opa en oma, een man en vrouw met twee kinderen, en nog een vrouw met een jonge tienerdochter.
Foto: Maaike van Charante
Safe room opengebroken
Nitzan wijst op een zwaar beschadigde muur met een klein raam. “Zie je die trap?” We staan even te staren en herkennen dan de resten van een trap. Een metalen rail zit nog aan de muur vast, gebroken houten planken hangen eraan. De rest ligt op de grond. Achter die verwoeste trap was de safe room, en al hadden de terroristen gaten in de zware deur geschoten, ze konden er niet in komen. Daarom braken ze met een shovel het raam open en sleurden de doodsbange bewoners daardoor naar buiten.
Foto: Maaike van Charante
Nitzan neemt ons mee naar de voordeur. Kapotte dakpannen knarsen onder onze voeten. Binnen is alleen maar verwoesting. De safe room blijkt piepklein te zijn, je kunt er niet languit in liggen. Hier hebben twee mannen, drie vrouwen en drie kinderen op elkaar gepakt gezeten terwijl kogels door de deur sloegen, totdat uiteindelijk hun schuilplek met grof geweld werd opengebroken.
Opa Avsalom werd ter plekke vermoord. De anderen werden ontvoerd naar Gaza. Hoe moeten een peuter van drie en een jongetje van acht zich ooit weer veilig voelen na zulke gruwelijke ervaringen? De vrouwen en kinderen kwamen na zeven weken vrij bij de eerste gijzelaarsdeal, en toen pas stortte de twaalfjarige Noam in. Na al die weken flink zijn kwamen alsnog de paniekaanvallen en de nachtmerries. Meer dan een jaar later, in februari 2025, kwam Tal Shoham pas vrij en zag zijn kinderen terug.
Over dit ene huis zou je al een boek kunnen schrijven, maar er zijn zoveel huizen met spandoeken ervoor. We lopen erlangs en zien de foto’s van de bewoners. We lezen hun namen en wat hen overkwam en zijn alweer bij het volgende huis. En het volgende. En het volgende. Je zou bij elk huis stil willen staan om gepast respect te betonen, maar het zijn er te veel.
Blauw bankje
Nitzan stopt bij een huis waar de foto’s van een ouder echtpaar hangen. Hier woonden Maayan en Yuval Bar. Op 7 oktober werden deze veteranen van de kibboets in dit huis vermoord. Hier is zwaar gevochten en er zijn twee IDF-soldaten gesneuveld, voor wie ook foto’s zijn opgehangen in de woonkamer. In de muren zitten kogelgaten en in de vloer zien we een groot gat waar een granaat is ingeslagen.
In de kamer staat een blauw bankje, en Nitzan krijgt het even te kwaad. Ze gaat op het bankje zitten en vertelt hoe ze hier soms komt om zich Maayan en Yuval te herinneren. Dan zit ze op dat bankje en denkt terug aan alle warmte en liefde die regeerden in dit huis. De deur stond altijd open, iedereen liep zomaar binnen en was welkom.
Foto: Maaike van Charante
We lopen de tuin in en Nitzan vertelt hoe groen en goed verzorgd alles was. De tuinen bij de huizen zijn nu aan het verwilderen, want niemand onderhoudt ze nog. Bovendien liggen overal dakpannen, balken, zwaar beschadigde huisraad en kapot speelgoed. Tussen gebroken bloempotten en de resten van een raamkozijn staat een verlaten bolderkar.
Vredesactiviste
We lopen verder en komen bij het huis van Vivian Silver. Zij was een vooraanstaande vredesactiviste die haar leven wijdde aan het opkomen voor de rechten van Palestijnen. Nitzan vertelt over het laatste project dat zij samen met Vivian opzette voor mensen uit Gaza, die vroeger in de kibboets gewerkt hadden. Het was uitgesteld naar eind oktober 2023 omdat Vivian er zelf bij wilde zijn.
Met een schok realiseer ik me dat Hamas gedetailleerde informatie over de kibboets had. Zouden dezelfde mensen waarvoor dit project bedoeld was die informatie hebben gegeven? Ik vraag Nitzan ernaar, maar ze weet het niet. De mensen van Kibboets Be’eri weten alleen dat de informatie in handen van Hamas kwam, niet langs welke weg.
Nitzan wijst op de hopen puin die voor de huizen liggen. Al dat puin is zorgvuldig gezeefd en doorzocht om menselijke resten te kunnen vinden. Zo is ontdekt dat Vivian vermoord was. Haar DNA werd gevonden tussen het puin.
Foto: Maaike van Charante
Alleen
Nitzan neemt ons mee naar haar eigen huis. Of beter gezegd: naar de plek waar haar huis stond. Het was zo zwaar beschadigd dat het afgebroken moest worden. Ze wijst om zich heen naar huizen die nog staan, en lege plekken waar ook huizen stonden. “Daar woonde die, en daar die, die is vermoord, die is gegijzeld, die is vermoord…” De ene buurman na de andere buurvrouw komt voorbij. En dit waren niet zomaar buren, dit waren medeleden van de kibboets, medestrijders voor de goede zaak.
Hoe heeft Nitzan het overleefd? Daar is ze zelf nog steeds verbijsterd over. Ze was in haar safe room gegaan en had zich stil gehouden toen ze de terroristen in haar huis hoorde. Ze schoten door de deur van de safe room heen, en de herrie was zo erg dat Nitzan tijdelijk doof was. Toen het tuiten in haar oren afnam leken de terroristen weg te zijn, en ze bleef doodstil zitten. Ze rook een brandlucht, maar durfde de safe room niet uit.
Later bleek dat het huis van haar buren volledig in as was veranderd, maar dat haar eigen huis slechts gedeeltelijk was afgebrand. Het vuur was uitgegaan voordat het de safe room bereikte. Uren zat zij daar alleen terwijl de batterij van haar telefoon het opgaf. Uiteindelijk werd ze gevonden door IDF-soldaten, die de overlevende kibboetsleden verzamelden en een levende haag vormden waarlangs de burgers konden vluchten. Eén vrouw werd tijdens die vlucht toch nog doodgeschoten.
Vragen
Waarom is Nitzan miraculeus gered terwijl haar buren omkwamen? Dat is een vraag waar zij mee worstelt. Waarom ik? En het is helaas niet de enige vraag. Voorzichtig informeer ik hoe zij nu over vrede met de Palestijnen denkt. Haar radeloosheid is voelbaar. Hoe moet zij nog geloven in vrede met deze mensen? Zij probeert nog mee te voelen met het leed in Gaza, maar de pijn om het verlies van zoveel geliefden overheerst.
Kibboets Be’eri had ruim 1000 inwoners, en op 7 oktober werden er meer dan honderd vermoord. Tientallen werden gegijzeld en iedereen werd geëvacueerd. Op dit moment is slechts een klein deel teruggekomen om te proberen voor de kibboets te zorgen. De gezinnen kunnen nog niet komen, want er is geen school voor de kinderen. De kibboetsleden zijn verspreid over het land, en slagen er in deze omstandigheden nog niet in om gezamenlijk besluiten te nemen over de toekomst.
Deze mensen, die zo geloofden in vrede en hun overtuigingen omzetten in daden, hoe moeten zij nog verder? Alleen al financieel zijn de problemen enorm. De schade is gigantisch en veel inkomens zijn weggevallen. Maar de emotionele schade is veel groter. Zij geloofden in vreedzaam samenleven en staken hun hand uit naar hun Palestijnse buren. Het antwoord was een brute overval met moord, plundering, gijzeling en grote verwoesting.
Juist degenen die opkwamen voor vrede werden op die zwarte zaterdag het hardst getroffen. Op 7 oktober pleegde Hamas talloze moorden, maar hun ergste misdaad was misschien wel de aanslag op de goede wil bij zoveel Israëli’s om vrede te sluiten.
Doneren aan de mensen van Kibboets Be’eri kan via deze link. Daar is ook een filmpje te zien uit gelukkiger tijden.
U kunt Maaike van Charante steunen via repelsteeltje.backme.org
Over de auteur
-
Houdt van feiten, haat hypocrisie.
Schreef:
Het verdriet van de Schilderswijk (2021)
Debat ongewenst (2023)
Wat leren we onze kinderen? (2025)
Recent gepubliceerd
Antisemitisme15 mei 2026Waarom bloedsprookjes over Joden welkom zijn in de kwaliteitsmedia
Antisemitisme11 april 2026Waarom ‘antizionistische’ reportage van Tim Hofman waarschijnlijk De Tegel gaat krijgen
Linkse politiek25 maart 2026Linksextremisme is een gevaar voor Nederland
Israël28 februari 2026Bevrijding Iraanse bevolking lijkt dichterbij dan ooit
U bent naar Israël gegaan, mevrouw van Charante en hebt de verwoestingen gezien en de verhalen gehoord.
Al die beelden zult U zich altijd blijven herinneren.
Wederom veel dank voor dit aangrijpende verhaal
+ een hartje…
Ik heb 40 jaar geleden twee jaar in Israël gewoond en in die tijd leefden arabieren en Joden samen. Ik kan het niet vaak genoeg herhalen, ze werkten en feestten samen.
Wat heeft Hamas gedaan met de arabieren die op die kibbutzim hebben gewerkt? Hoe hebben ze de informatie losgekregen?
Het wordt echt tijd dat Hamas voorgoed verdwijnt! En daarbij vooral de UNRWA. Te triest voor woorden dat Kaag daar de leiding heeft. Wat een gedrocht.
Een schokkende geschiedenis. Waarom schrijven de MSM hier niet over? Wat een angst en vrrdriet. Ik geloof niet dat het mogelijk is om vrede te sluiten met Islamieten. Deze religie is zo bloeddorstige en overtuigt van eigen gelijk, dat vrede sluiten niet mogelijk is.
Dank voor dit artikel want we vergeten snel.
De vertaling van het woord Islam is dan ook: onderwerping (of aanvaarding). Zegt genoeg, volgens mij.
En dan die leden van UNRWA, gefinancierd door het Westen nota bene, die meedoen met de slachtingen van Hamas. En links maar klagen dat we vooral UNRWA moeten blijven steunen, omdat ze zo belangrijk werk doen in Gaza. Indioten.
Misschien kan het nog eens tegen die enge Kaag worden gezegd, dat dat Unwra absoluut niet deugt en dat ze met een verkeerd soort mensen in contact is.
Dat je het msm niet leest komt omdat het hen niet uit komt!
Heel goed om de herinnering aan die gruwel actie van de ‘cultuur van de dood’ levend te houden!
Om stil van te worden. Dankjewel Maaike.
Er zijn mensen die denken dat alle culturen gelijkwaardig zijn. Eens te meer blijkt dat deze gedachte een denkfout is. Hoe deze kloof te overbruggen kan slechts via kennis en inzicht, lijkt me. Maar deze kloof is wel een paar eeuwen groot vrees ik, ondanks mobieltjes. Niet te begrijpen.
De toekomst zal uitwijzen dat men verbijsterd terugkijkt op de niet uit te leggen verdediging en financiering van een overheersingsideologie die al eeuwen dood en verderf zaait.
Verbijsterend.
ja dat gevoel overheerst bij mij ook. Ik zal altijd minachting voelen voor mensen die laten blijken dat ze voor de ‘Palestijnen’ zijn, want in mijn ogen zijn ze dan dus pro Hamas en daarmee ook verraders van alles wat vreedzaam wil leven.
God’s wegen zijn inderdaad onbegrijpelijk maar zonder deze slachting op die dag op juist op de in vrede gelovende linkse groep zouden de enorme interne politieke spanningen die speelden in Israel tot een schisma en een burgeroorlog geleid hebben. Zij die vermoord werden waren eens te meer de offer lammeren voor eenheid van het Joodse volk.
Het moet wel een woestijn landschap zijn in de hoofden van de palestijen die al meer dan tachtig jaar hun toekomst vergooien aan haat. Daar is de verwoesting van Gaza niets bij. Het is onbegrijpelijk dat palestijnen niet kiezen voor ontwikkeling van hun land en van hun geest. Zou de duivel dan echt bestaan?
Het blijft niet te bevatten. Dank voor dit verslag Maaike.
Het is zo vreselijk, dat het niet voor te stellen is dat dit je kan overkomen. Zelfs met safe-rooms. En inderdaad….hoe komen die moordenaars aan zulke gedetailleerde info. Tjonge, als je het zo leest, dringt de impact nog een keer enorm tot je door.
Heb een jaar in Jerusalem gewoond, en veel vrienden daar gehad. Ik denk dat je dan helemaal stil wordt, in herinneringen die je koestert van 50 jaar terug, wat kan je zeggen… zulke prachtmensen, zoveel meegemaakt reeds, waarom zoveel haat nog steeds…
Eén ding weet je dan nog, “Jezus — en Die gekruisigd”. Wat een Liefde…
Bedankt voor het verslag, hoe voelbaar, hoe tastbaar in een wereld waar wegkijken tot norm is verheven.
Aangrijpend, schokkend. Woorden schieten tekort. Dank voor het verhaal.
Hamasleden zijn monsters. En dat ze de vredestichters vermoord hebben bewijst overduidelijk dat ze geen vrede willen. Ik hoop wel dat daardoor ook de ogen van naïeve Israëliërs opengaan: het heeft geen enkele zin om je in te zetten voor vrede, de rechten van Palestijnen of verbinding tussen beide volken. In de nietsontziende moordlust en haat jegens de joden wordt niemand gespaard, ook de vredestichters niet. Het interesseert de Palestijnen niet of joodse mensen zich hard maken voor de positie en de rechten van Palestijnen, joden moeten in hun ogen gewoon dood. Punt. En dat maakt dat ik elk greintje sympathie voor die mensen in Gaza verloren ben. Wat mij betreft gaat Trump z’n plan voor die regio door want zelf kunnen ze er alleen maar een puinhoop van maken.
Mooi maar dieptriest verslag, te meer omdat dit de vredestichters waren dicht bij het hek. IDF was hier veel te laat bij begrijp ik van Frantzman. Goed dat je er heen gegaan bent, sterkte dit laat je niet makkelijk los.
Als je dit verslag leest, wordt je zowel erg verdrietig en kwaad. Maar de linkse domkoppen zagen dat het goed was. Hoe kunnen zij, in godsnaam, de terreurbende van Hams steunen. Onbegrijpelijk.