Israëlische regering is gevallen, maar ik weet al waar ik voor kies

Samenwerking en politieke balans zijn nodig

Titelfoto bij artikel Israëlische regering is gevallen, maar ik weet al waar ik voor kies Simon soesan opiniez

Foto: Knesset

Vorig jaar gloorde er hoop in Israël. Om het politiek verlamde land weer uit het slop te trekken vormden acht partijen van links tot rechts, religieuzen en Arabieren, een unieke nieuwe regering. Maar ex-premier Netanyahu bleef stoken en protesteren. Uiteindelijk boekte hij succes, verloor de coalitie haar parlementaire meerderheid en komen er waarschijnlijk nieuwe verkiezingen. Er is bewezen dat er wel degelijk brede politieke samenwerking mogelijk is, en dat is grote winst, schrijft Simon Soesan vanuit Israël.

We gaan wellicht weer naar de stembus. Voor de vijfde keer in vier jaar. Niet bepaald een compliment aan onze staatsinrichting, maar er is niets aan te doen. Eerlijk spelen, ridderlijk zijn en echt aan het volk denken zijn niet populair in de wereld en ook bij ons is dat alles geen makkie.

 

Modder

Een jaar geleden kregen velen met mij hoop: acht verschillende politieke partijen, die qua doelen bijna niets met elkaar te maken hadden, besloten samen te gaan overleggen om ons land uit de politieke modder te halen. Deze politieke modder was ontstaan lang voordat deze acht partijen bij elkaar gingen zitten: in Israël weten we al jarenlang dat de balans tussen politiek links en rechts precies op 50/50 staat. Vandaar dat sommige van de meest belangrijke beslissingen van onze regeringen vaak met slechts één stem een meerderheid behaalden.

 

Politiek genie

Nadat we twaalf jaar Netanyahu hadden als premier werden een paar dingen heel duidelijk: Netanyahu is een politiek genie, maar heeft hele rare persoonlijke eigenschappen, die zelfs zijn meest naaste vrienden bij hem weg deden lopen. Toen we na vier verkiezingen geen doorslag hadden bereikt in de 50/50 balans, zat ons land vast: er was al jaren geen budget gepland, vele ministeries waren door Netanyahu letterlijk uitgehongerd om zijn ondersteuners tevreden te stellen en er gebeurde echt weinig.

 

Geen afscheid

Tot een jaar geleden, toen partijen van het politieke links en rechts om de tafel gingen zitten om uit te vinden wat er wel mogelijk was. Opeens was er een coalitie van religieuzen, linksen en zelfs Arabieren die besloten voor een tijdje hun partijprogramma’s aan de kant te zetten om het land weer op gang te krijgen. Terwijl ze daarmee bezig waren ontdekte Israël een nieuw fenomeen. Iets wat bekend is in Nederland als het “Heintje Davids-syndroom”: Netanyahu, al in de zeventig, wilde maar geen afscheid nemen en bleef zichzelf zien als de enige optie, de enige persoon, die Israël kon leiden.

Zo begon hij met het uitschelden van de nieuwe regering en noemde die een illegale regering, een regering die de kiezer bedroog, een regering die met terroristen (Arabieren, dus) samenwerkt (hijzelf probeerde drie jaar lang – zonder succes – dezelfde Arabische partijen om te kopen om hem te steunen). Al zijn medewerkers kregen – als vanouds – een dagelijkse lijst met dingen en trefwoorden, die ze tegen de pers moesten zeggen: illegaal, terroristen, onjoods en meer. Dagelijks, zes dagen per week, want ook Netanyahu, net als God, rust op de zevende dag.

 

Metamorfose

Sinds verleden jaar onderging Israël een metamorfose: regeringsleden praatten netjes, zonder hun opponenten te beledigen, opeens gaven ministers complimenten aan elkaar en ministeries gingen aan het werk: er was opeens een budget, staatsgelden werden verdeeld onder de ministeries, mensen werden geholpen en alles leek opeens weer te werken.

Uiteraard kon Netanyahu dat niet verkroppen. Hij beloofde belangrijke taken en budgetten aan eenieder, die van de nieuwe regering naar hem wilde overlopen, zodat de delicate balans van 50/50 – eigenlijk 60/60 vanwege de 120 zetels in ons parlement – in zijn voordeel zou doorslaan. En net als meneer Humdrum van vroeger kon je Netanyahu een jaar lang horen schreeuwen: “Weer niet, weer niet!”, totdat het hem onlangs lukte. Onder het mom van “deze regering is niet rechts genoeg” verlieten enkele fractieleden de regeringscoalitie, waardoor het doorvoeren van wetten in ons parlement bijna onmogelijk werd voor de regering.

 

Parlement naar huis

Premier Bennett, wel goed maar niet gek, besloot het momentum in handen te houden en, samen met zijn partner Lapid, deelde hij mede dat het zo wel genoeg was en dat hij het parlement zou vragen om de huidige Knesset naar huis te sturen, wat de verkiezingen kan inluiden. Want het is ook mogelijk dat ons parlement een nieuwe regering zelf aanwijst, gebaseerd op de balans tussen de partijen.

Op het eerste gezicht kan men denken dat het enige alternatief Netanyahu is. Maar dan moet u nog even goed kijken, want Netanyahu is niet meer popiejopie: zijn achterban is luidruchtig en kan zelfs soms gewelddadig zijn, maar hoe groot zijn aanhang is moeten de verkiezingen nog aantonen. En, zoals ik in mijn negenenveertig jaar in Israël al geleerd heb: er kan nog zoveel gebeuren…

 

Niet opnieuw Netanyahu

Mocht de keuze weer alleen tussen Netanyahu en de huidige regering zijn, dan heb ik al gekozen: ik zie ons liever niet terugkeren naar het Netanyahu-tijdperk. Maar ik ben slechts een van de miljoenen die gaan stemmen, dus alles is mogelijk. Waarschijnlijk heet de premier van de interim-regering Lapid voor de komende maanden. Ons leven zal doorgaan. Maar toch zie ik dit afgelopen jaar als een nieuw begin. Een groep politici heeft bewezen dat er wel degelijk samenwerking mogelijk is, dat Arabieren wel degelijk mee kunnen regeren, dat regeringsorganisaties wel efficiënt kunnen zijn, dat politici ook netjes kunnen praten tegen elkaar en dat in feite de enige dreiging voor Israël ons onderlinge gedrag kan zijn. Daarvoor ben ik ze dankbaar en daarvoor geef ik ze graag nog een tweede kans.

 

Balans

Ik geloof niet in de verafgoding van Netanyahu, maar geloof sterk in de historische idealen van de Likud. Daarom hierbij mijn wijsheid voor tien cent: er komt weer een coalitie van diverse partijen, hopelijk ook met de Likud, maar zonder dat vreemde mannetje dat geen afscheid wil nemen.

Israël is niet op zoek naar leiderschap: Israël is op zoek naar samenwerking in een politieke balans. Namen of personages zijn hiervoor onbelangrijk. De enige naam die telt, is Israël.

Over de auteur

Simon Soesan
Simon Soesan
Simon Soesan woont sinds 1973 in Israël en is vertegenwoordiger van Keren Hayesod - United Israel Appeal in Duitsland. Soesan is bekend van columns in o.a. NRC Handelsblad, het Reformatorisch Dagblad, Israël Actueel en het Nieuw Israelietisch Weekblad.

Reacties worden gemodereerd. Let op uw taalgebruik. Schelden en tieren is niet toegestaan. Lees hier onze spelregels. Reacties die onze regels schenden worden verwijderd. Herhaalde overtredingen, oproepen tot geweld, beledigingen, Holocaust-vergelijkingen en antisemitisme leiden tot een permanente ban. De redactie treedt niet in discussie over de reden voor verwijdering van een reactie, noch over een ban. Ongeldige e-mail-accounts worden geblokkeerd.

Abonneren op reactie(s)
Abonneren op
guest
5 Reacties
Meeste stemmen
Nieuwste Oudste
Inline Feedbacks
Bekijk alle reacties
Ni28
Ni28
3 maanden geleden
Artikelwaardering :
     

Onder dreiging van Code Geel heb ik het artikel gelezen met het besef dat Israël veel ergere dreigingen meemaakt. Daarom vond ik persoonlijk Netanyahu als leider de man op de plaats zeker voor de buitenlandse politiek. Mensen die in Israel wonen kunnen echter beter zijn kwaliteiten beoordelen. Ik kan hoogstens vergelijken met wat wij hier hebben en dan is de keuze niet moeilijk. Wat Netanyahu beschermde wordt hier vervangen. Het gaat om eigen mensen in Israël met leiders als Netanyahu en daar kunnen wij jaloers op zijn met onze verraderlijke leugenaar.

Milo van der Linden
3 maanden geleden
Artikelwaardering :
     

Een mooi inzicht in de politieke situatie in Israël dat door de Nederlandse media totaal geen aandacht krijgt. Dank u wel.

Leeuwekuil
Leeuwekuil
3 maanden geleden
Artikelwaardering :
     

Tsjonge, wat een goeie laatste zin in deze belangrijke bijdrage.

Zou ook heel goed voor Nederland zijn;
Nederland zit ook helemaal niet te wachten op een zgn ‘leiderschap’ ondanks de hardnekkige overtuiging daarvan bij de overbekende lieden die zich hiervoor buitengewoon geschikt achten.

Ingrid
Ingrid
3 maanden geleden
Artikelwaardering :
     

Wat heeft u dat duidelijk verwoord. Dank u

Ko de Ruiter
Ko de Ruiter
3 maanden geleden
Artikelwaardering :
     

Hi Simon, ik ben het volledig met je eens, de verregaande polarisatie in Israel moet gestopt worden, haat lost nooit iets op en er moet een oplossjng worden gevonden voor het Palestijnse vraagstuk. Veel wijsheid hierbij.
Grt Ko de Ruiter

5
0
We zijn benieuwd naar uw reactiex
()
x