Netflixserie Adolescence: komt vrouwenhaat van rechts?
Over sociale media, cyberpesten en Andrew Tate
De korte dramaserie Adolescence van Netflix lijkt een hit te worden en iedereen heeft het erover. Boeiend is de serie zeker met als thema een dertienjarige jongen die een meisje vermoordt. Toch vallen er wel wat vreemde dingen op. En is het terecht om Andrew Tate en de sociale media aan te wijzen als de oorzaken voor deze moord, met de bedoeling te waarschuwen tegen de gevolgen van de ‘verrechtsing’ en ‘vrouwenhaat’? Een column van Ines van Bokhoven.
Iedereen keek de dramaserie en schreeuwde erover, dus ik keek ‘m ook: Adolescence. De miniserie op Netflix, die nu in alle media driftig besproken wordt. Want schokkend, want confronterend, en vooral: want vrouwenhaat. En dat laatste dan met de onderliggende boodschap: het Westen verrechtst en je ziet wat er van komt. Een knul van dertien die zomaar een meisje doodsteekt, want hij haat haar. Dus vrouwenhaat. En vrouwenhaat is rechts. Is conservatief.
Adembenemend
Het is een dijk van een serie, dat zeker. Goed geschreven, goed geacteerd – zeker door Owen Cooper, de jongeman die de dertienjarige Jamie speelt – en hij boeit van begin tot eind. Je leeft mee met de ouders van Jamie, wier wereld volledig op z’n kop komt te staan. Je krijgt tranen in je ogen bij de scène waarin het de vader van Jamie duidelijk wordt dat zijn zoon zonder enige twijfel schuldig is, terwijl hij ‘m had geloofd toen het kind ‘m bezwoer niets op zijn kerfstok te hebben. Het acteerwerk is van een hoog, adembenemend niveau en je zit vier afleveringen lang aan de buis gekluisterd.
Andrew Tate
Het is natuurlijk heerlijk om de serie met een nauwe, bevooroordeelde blik te bezien en erin te vinden wat je zoekt. Om niet verder te denken dan ‘Jongetje van dertien is seksueel onzeker, Andrew Tate is zijn held, hij steekt vervolgens een meisje dood: die knul heeft onder slechte invloed gestaan en is nu gevaarlijk misogyn.’ Want als je een virtue signaler bent en je hoort de naam ‘Andrew Tate’, dan hoort je brein in een reflex op hol te slaan. Voor deze mensen representeert Tate werkelijk alles wat niet deugt aan rechts, en dan vooral zijn omgang met vrouwen.
Nou moet ik het, als het gaat om Tate, een Britse Amerikaan en een voormalig kickbokser, op veel vlakken met deze mensen eens zijn: de man is een werkelijke verschrikking. En inderdaad: zijn omgang met vrouwen is gebaseerd op een misplaatst gevoel van suprematie. Hij ziet vrouwen als minderwaardig, als gebruiksvoorwerpen – waar je ook nog eens lomp, vernederend en zelfs agressief mee om mag gaan. Samen met zijn broer Tristan heeft hij inmiddels (en niet verrassend) aanklachten wegens mensenhandel en verkrachting aan zijn broek hangen in Roemenië. En hij is inderdaad behoorlijk populair onder jongens en jonge mannen, die nog midden in hun vormende jaren zitten. Ik ben het roerend met deze mensen eens dat de man niet bepaald een stralend voorbeeld is voor onze opgroeiende zoons.
Islam
Maar je begeeft je wel op glad ijs als je Tate aan wilt halen als voorbeeld van rechtse vrouwenhaat: de man bekeerde zich in 2023 tot de islam. En hoewel boze tongen beweren dat hij dat enkel uit zakelijke motieven deed, dat het een nep-bekering was, is het ook niet moeilijk om een link te zien tussen Tate’s kijk op vrouwen en zijn keuze voor de islam. Halsema, die nogal geneigd is Tate aan te voeren als ze redenen zoekt voor de toename van misogynie in ons land en ze het – zoals gewoonlijk – krampachtig niet over de islam wil hebben, schijnt dat feit niet meegekregen te hebben: dat de man zich heeft aangesloten bij ’s werelds meest conservatieve en vrouwenhatende religie. En dat dat op zich dus niet erg verwonderlijk is, gezien zijn staat van dienst.
Populariteit van Tate
Daarnaast blijkt uit een onderzoek van marktonderzoeksbureau Savanta, dat in het VK de populariteit van Tate onderzocht onder 1214 mensen tussen 16 en 25 jaar, dat hij het minst populair is bij blanke mensen (15%) en het meest populair bij zwarte (41%) en Aziatische (31%) mensen. Sowieso had maar zo’n 20% van de ondervraagden een positief beeld van de man, en dat waren zelf ook voornamelijk heteroseksuele jongens en mannen. De vrouwen in dit onderzoek wilden over het algemeen niets van Tate weten. Je kunt je dus afvragen hoe groot zijn invloedssfeer werkelijk is – en bij wie precies: die ‘witte mannen’ waar Halsema graag naar wijst in relatie tot Tate blijken dus alweer in de minderheid te zijn.
Kind
Terug naar Adolescence: nee, ik zag daar niet een kind van dertien een meisje doodsteken omdat hij door Tate in een vrouwenhater was veranderd, al geef ik toe dat in de gesprekken met de psychologe, later in de serie, wel een verwrongen beeld van het andere geslacht naar voren komt. Maar het joch is dertien en heeft ‘het’ nog niet eens gedaan: wat weet een knul van dertien van vrouwen en het complexe spel van liefde en seks? Toen ik dertien was keek ik ook dom, naïef en verward naar dergelijke zaken en ik wed dat dat evengoed voor u geldt.
Bully-campagne
Wat ging aan die moord vooraf? Welnu: een keiharde bully-campagne op Jamies school, die begon bij het slachtoffer van de moord, zijn klasgenootje Katie. En die vernederingscampagne was gericht op Jamie, omdat hij haar ooit amoureus had benaderd toen zij een periode van impopulariteit meemaakte en hij hoopte dat ze nu voor hem bereikbaar zou zijn. Katie wilde niets van ‘m weten en erger: ze maakte gebruik van zijn blunder om haar populariteit terug te winnen, door hem op de socials voor de hele school belachelijk te maken.
Een onophoudelijke serie online pesterijen was het gevolg: voor elk mens is zoiets al desastreus en slopend, maar voor een jongen van dertien die toch al niet het gevoel heeft te kunnen concurreren met zijn leeftijdsgenoten en diep onzeker is, is het ‘t eind van de wereld. Hij werd bespot als ‘incel’ (een heteroseksuele man die ‘involuntary celibate’ is, ‘onvrijwillig celibatair’, oftewel: vrouwen wijzen hem af voor seks): bedenkt u zelf maar hoe zoiets bij zo’n manneke aankomt als zo’n beetje de hele school ‘m daarom uitlacht.
Falend systeem
Dat alles gebeurde dus buiten het zicht van de volwassenen om hen heen, op de sociale media. En zelfs al hadden volwassenen het gezien, dan zouden ze het nog niet hebben begrepen: het speelde zich af in emoticons die stuk voor stuk toegespitste betekenissen hebben, betekenissen die veelzeggend kunnen zijn en die harde boodschappen kunnen overbrengen. Codetaal dus, enkel begrijpelijk voor de insider. De kinderen op school lazen het in elk geval moeiteloos.
Ik zag een systeem dat hopeloos faalde: noch de ouders, noch de leerkrachten op Jamies school – een school waar de docenten maar weinig overwicht leken te hebben, de leerlingen wisten zich absoluut niet te gedragen en gingen gewoon hun eigen gang – hadden door wat er gaande was en zo kon dit dus volledig uit de hand lopen.
Jamie
Dat is in het kort het verhaal dat leidde tot die moord, die al gepleegd is als de serie begint. Het is geen zwartwit-plaatje dat hier wordt geschetst: ja, Jamie heeft zelf zo ook zijn aandeel. Hij heeft een probleem met agressie en een moeizame omgang met zijn emoties. Dat wordt in de serie, die begint met zijn arrestatie en ons door het hele proces van onderzoek meeneemt, meer dan een beetje duidelijk. Zijn agressie tegen de psychologe die bij het onderzoek betrokken wordt en, zoals ik schreef, verschillende gesprekken met hem heeft, toont inderdaad hoe hij grijpt naar mannelijke suprematie op de momenten dat hij agressief wordt: hij probeert haar te vernederen met veel misbaar en intimiderende lichaamstaal.
Seksleven?
Maar haar vragen zijn dan ook opmerkelijk: ze informeert uitgebreid naar zijn seksleven en niet alleen heeft hij dat niet, hij voelt zich duidelijk zeer ongemakkelijk bij dat onderwerp. Het haalt zijn grootste onzekerheden naar boven. En zij blijft maar aansturen op vrouwenhaat, en niks anders: of zijn vader vaak agressief is tegen zijn moeder, of hij porno kijkt, enfin, vragen alsof ze met een volwassen verkrachter zit te praten in plaats van een dertienjarige die net is gearresteerd, die zich toch al tijden in een hoek gedreven voelt en nu helemaal geen kant meer op kan. Het kind is doodsbang. En de psychologe lijkt haar oordeel al klaar te hebben als ze voor de eerste keer bij hem binnenstapt.
Agressie
Zoals gezegd: Jamie is geen typisch onschuldig slachtoffer. Hij is in staat glashard tegen zijn vader te liegen, bijvoorbeeld. Jamie is geen lieverdje, al knalt zijn kwetsbaarheid van ‘m af: agressie is zijn schuilmuur. Maar dat maakt hem nog geen dertienjarige die vanuit vrouwenhaat een klasgenootje doodsteekt. Ik zag een onzekere, kwaaie knul die net een tik te hard en te vaak vernederd was, en mede door de omstandigheden een grens over was gegaan. Controle over zichzelf had verloren. Geen vrouwenhaat, maar geweldige minderwaardigheidsgevoelens na structurele vernedering, gekoppeld aan een woede die hij niet kon beheersen.
En sterker nog: je zou zelfs kunnen stellen dat hier sprake was van mannenhaat. Want als een groep meisjes zo samenspant om een knul te slopen met de claim dat hij een ‘incel’ is, vind ik dat er, eerlijk gezegd, toch wel naar neigen. En in ons huidige klimaat van ‘witte mannen zijn altijd de boosdoener’ is dat evengoed een stuk invloed van sociale en andere media, niet?
Als het verhaal nou eens omgekeerd was gegaan? Dat een populaire knul op school een impopulair meisje dat verliefd op ‘m was zo gek had gekregen hem een foto van haar borsten te sturen? En dat die gast dat met z’n vrienden en de halve school had gedeeld, tot groot vermaak? En dat zij, in een vlaag van ‘het is een keertje genoeg’-razernij die knul had doodgeschoten met haar vaders jachtgeweer of iets dergelijks? Zouden we dan spreken van ‘mannenhaat’?
Cyberpesten
Cyberpesten, zoals het genoemd wordt, bestaat. Iedereen die wel eens op de socials komt weet het: hele hordes kunnen soms achter je aan komen. En niet iedereen is daar tegen opgewassen. Onder onze jeugd bestaat het even hard – het zijn net echte mensen – en het kan zelfs leiden tot zelfmoord. Op Britse scholen wordt de serie nu, met enthousiaste toestemming van premier Keir Starmer, gratis op zoveel mogelijk scholen gestreamd – om een discussie te beginnen over hoe gevaarlijk sociale media kunnen zijn. Alleen dan niet over hoe gevaarlijk de kinderen het voor elkaar kunnen maken, maar over hoe invloedrijk sommige content kan zijn, zoals die van mannen als Tate. De Nederlandse scholen volgen dit initiatief inmiddels.
Gemiste kans
Het is een gemiste kans: het is makkelijk om de vinger naar iemand als Tate te wijzen en kort door de bocht te gaan en te spreken van toenemende vrouwenhaat. Moeilijker is het om het eigen falen eens onder ogen te zien en het systeem waarin onze kinderen volwassen moeten worden nog eens grondig onder de loep te nemen. Want het valt nog niet mee om in dit tijdperk jong te zijn, als een systeem zich meer bezighoudt met wensdenken dan met de harde realiteit.
Deze meneer weet het goed te vertellen, en merkt nog meer interessante dingen op over de serie:
https://www.youtube.com/watch?v=3xjsDl-CzZc&t=790s
Vond je dit artikel goed? Steun Ines van Bokhoven via inesvanbokhoven.backme.org
Over de auteur
Beste Ines,
Wat is de boodschap of heeft de boodschapper nog een andere boodschap?
Kindertjes – zoals wij allen weten uit onze jongere jaren – zijn meedogenloos en zieleknijpers zien de gewetensfunctie pas op latere leeftijd ontstaan.
Als je zelf kinderen hebt c.q. hebt gehad – en niet alles is verloren gegaan in een dikke wolk van slaaptekort: Alle psychische aandoeningen komen als four seasons in one day bij die kleintjes langs. Pure moordlust in handzaam formaat gekoppeld aan natte, gelukzalige knuffels.
Nu weet onderwijzend Nederland (maar eigenlijk onderwijzend Westerse wereld) al wat langer de desastreuze zegetocht van wat ik maar ‘Juf Anja’ zal noemen te verdoezelen. Vanuit een Oost-Europees perspectief is de didactiek hier ook maar slappe hap.
Vraagt u maar eens aan uw Aziatische buurtjes hoe de tere kinderziel daar gestimuleerd wordt.
Hoe kan het nou dat over de laatste 50 jaar Vietnam Nederlandje heeft ingehaald in de Pisa-scores voor rekenonderwijs? Lijkt mij ergens dat rust, regelmaat en reinheid zelfs onder (au fond) akelig communistisch management meer oplevert dan het uitvergroten van niet zo bijzondere heel erg unieke ikjes.
Ikjes die geholpen door ouders, die het spoor ook nooit aangereikt hebben gekregen, smartphones en onophoudelijke ‘vernieuwing’ grosso modo een schoolcarrière doormaken, waarbij zo’n 35 % functioneel analfabeet en/of handy in het rekenen wordt afgeleverd. Als de basis er niet op een beetje leuke manier inkomt, hoe kunnen deze aanstaande wereldburgers dan ooit adequaat kunnen denken, overleggen en beslissen?
Let wel, dit zijn de kindertjes die uw billen mogen komen afvegen als dat bij uzelf allemaal wat minder gaat.
Er groeit een anti-sociale bende op, die wel leuk doet maar niet leuk is.
Wow, helemaal eens.
Inderdaad. Een paar dagen geleden: een 14-jarig (?) meisje op het VMBO die zelfmoord pleegde wegens pesten (uiteraard via social media ed).
Beste NIWHL en Jon,
Het gaat mij niet zo over drama’s zoals door Jon worden aangehaald. Daarvan is er elke er eentje te veel, maar iedereen heeft over zijn/haar/X’s schoolcarrière wel een paar gevalletjes op het radarscherm staan.
In dat licht is het wellicht wat raar om te zeggen, dat ik de nadruk op wat anders wil leggen. Namelijk de beperking in het denken die dit allemaal veroorzaakt.
En kindertjes die alleen kunnen in app speed talk kunnen communiceren via kanalen die daar geld aan verdienen, missen het nodige in het opgroeien. Net zoals als bij puppies die verkeerd gesocialiseerd worden of paarden die niet goed aangereden worden, duurt het na de leerbare periode veel langer en kost veel meer moeite om dat een beetje richting functioneel te krijgen.
Heb nog geen Martin Gauss in de coulissen klaar zien staan om dat dingetje op te lossen.
De opvoedings- en scholingsaanpak waarbij elke halve vieze scheet van Dieudonné Godelieve Binkhy unaniem altijd als next level Einstein stuff gevierd wordt, loopt door in een sociaal verkeer waar ik geweldig ben, jij ook en samen zijn we nog veel geweldiger zijn. Epic, outstanding, truelly amazing, etc.
Alleen neemt die aanpak het zicht weg op de omstandigheid, dat het nog niet zo hoeft te zijn. Sterker nog, de kans dat het allemaal nogal beaucoup tegenvalt is vele malen groter.
Wat ook niet helpt is de cultus van slachtofferschap waar instant spaarpuntjes mee verdiend kunnen worden.
En dan heb je jongvolwassenen die iets als de realiteit maar moeilijk aankunnen of alles in het werk stellen om de realiteit aan de eigen wankele behoeftes aan te passen.
Soort van Donald J. Trump en tegenslagen, doet de beste man niet aan. Maar in het ondermaanse kan niet iedereen twee keer POTUS zijn.
Precies tussen staatssocialisme en staatsliberalisme vinden we de minst staatgebonden opvatting in het gemeenschapsdenken van nationalisten. Omdat deze laatste term op zijn beurt toch ook weer staatsgebonden is zouden we beter van patriottisme kunnen spreken. Maar dat vind ik zo’n stom woord. Bovendien kleeft aan dat woord ook weer een lading plakkerig proza en lepra. Ik heb nu eenmaal niets met Hazus.
In ieder geval pleit ik voor dat wat de gemeenschap voorop stelt, weg van dat steile individualisme waarin mensen, geladen of ongeladen, als atoomdeeltjes de weg in een veel te beweeglijk en onbetrouwbare harteloosheid moeten vinden onder het mom van ‘participatie’, wat een containerbegrip lijkt te zijn voor ‘zoek het lekker maar helemaal zelf uit.’
Alleen hij of zij die zijn of haar eigenbelang weet te destilleren uit een dergelijk ongeleid universum zal volmondig voor dit laatste pleiten. En dat zijn er, als op de toppen van golven, om de vijftig of honderd jaar de narcistische psychopaten; of ze nu Napoleon, Castlereigh, Metternich, Bismarck, Wilhelm II, Soros of Rutte heten.
De ideale gemeenschap bed het individu in en leidt het zowel intellectueel als zedelijk zo op dat zijn of haar beste vermogens, tot nut en viering van zowel gemeenschap als individu, vorm krijgen.
Ja, ja, ik weet het. Zo lijk ik wel een oude katholiek of 19e eeuwse socialist, whatever. In ieder geval zijn die discussies van toen nooit echt afgerond. Tijd voor een hervatting daarvan: wat voor samenleving willen we?
Beste Marc en André,
Wat dit te maken heeft met die miniserie? Steeds minder natuurlijk, maar de staat van het hedendaags onderwijs raakt aan nogal wat dingen. Niet in de laatste plaats aan Marc’s vraag ‘Wat voor samenleving willen we zijn?’
Net zoals Diderot’s encyclopedie project – de voorloper van de Franse Larousse – onder het Franse ancien regime een belangrijk anticlericale boodschap had, is zo’n Wet Burgerschap een fijn vehicel om allerlei leuke dingen in te stoppen.
Want in het verlengde welke samenleving je wil, is het de vraag welk burgerschap je zou willen.
Persoonlijk ben ik dan voor erg veel individualisme, zo min mogelijk staatsinmenging en – belasting en voor de rest de zegen van Bartje voor one and all.
Puntje is dan, dat het individu enkel individueel kan zijn tegen de achtergrond van een groep / gemeenschap. Kortom, de ‘it takes a village to raise a child’ riedel.
Marc’s observatie dat de glorieuze opmars van het individu tegen zijn grenzen aan begint te lopen is spot on. Alleen de voorzieningen / structuren voor wat meer normerende achtergrond hebben we in de tussentijd gesloopt of van pure ellende in elkaar laten donderen.
Wie smeekt des zondags nog de zegen af?
En ook van het sociaal-democratische zelfverheffen en zelforganisatie wordt al decennia langs niets meer vernomen.
Puntje twee is dat de politiek-maatschappelijke bewegingen die klaar staan c.q. zeggen klaar te staan (al dan niet met een prettig tikkie van Soros of de Vriendenloterij erbij) een kwalijke crypto communistische ondertoon voeren.
Un – in al zijn/haar/X’s individualiteit – pour tous, tous pour un, of zo.
Hallo Henk,
De dichotomie individu-staat is een oude bekende. Het schetst exact de huidige stand van zaken. Je merkt vervolgens op dat individualisme alleen kan gedijen binnen de gemeenschap. Daarmee geef je precies de noodzaak van gemeenschapsdenken (en -voelen) aan: het individu ontleent zijn identiteit voor een zeer groot deel aan die gemeenschap.
Maar met je woorden ‘Puntje is dan, …’ lijkt het alsof, om het individu op de juiste wijze te laten gedijen, de staat noodzakelijk acht. Of vergis ik me?
Wat mij betreft heeft de staat zich ten onrechte meester gemaakt over het individueel zelfbeschikkingsrecht door voor dat individu te bepalen wat zijn identiteit moet zijn, met de vage notie van individuele keuze door zijn of haar opties te beperken tot wat de staat goed dunkt.
En dat mag wat mij betreft niet zo zijn.
Beste Marc,
Persoonlijk heb ik het natuurlijk het liefst zo dat er nul verantwoordelijkheid is en maximaal nut voor mijzelf. Wat alleen een sprookje is.
Het compromis individu-collectief is altijd een evenwicht dat actief geregeld moet worden en nooit vanzelfsprekend is, hoewel we heden ten dage – ten onrechte – doen alsof dat wel vanzelfsprekend is.
Van grote menigten en luidkeels verkondigde edicten/vergezichten of alternatiflos voorgehouden toestanden wordt ik makkelijk wat kopschuw.
Een staat is niet noodzakelijk om een individu te laten gedijen, maar een gemeenschap of gemeenschappen zijn dat wel.
Het kunstje dat de verzorgingsstaat – als resultaat van een ever closer integration die we ook op EU vlak kennen – flikt is dat steeds meer centjes via de kleverige vingertjes lopen om uitgedeeld te worden aan steeds meer initiatiefloze drommels.
Voor verzorgingsstaat moeten we al geruime tijd ‘participatiemaatschappij’ lezen, maar ik heb nog nergens gemerkt dat NL overheidje een minder grote broek aantrekt. Terwijl die zelfde Hoheit keer op keer onbetrouwbaar blijkt, stevig wanpresteert en genadeloos uit het ‘ever closer integration’ boekje blijft preken.
Dit los van allerlei filosofische overwegingen hoe individueel een individu kan zijn als voortbrengsel van een collectief. Duidelijk moge zijn dat onze overheid al te veel zelfstandigheid onder de burgerij liever niet tot stand ziet komen.
Jagen is in Frankrijk een republikeins recht en tot in de jaren zeventig hing op elke boerderie wel ergens een buks in een hoekje.
Aux armes citoyens
“Een staat is niet noodzakelijk om een individu te laten gedijen, maar een gemeenschap of gemeenschappen zijn dat wel.” Fantastisch Henk, mijn vraag is beantwoord: we zijn het eens.
Het nadeel van de verzorgingsstaat is niet alleen de bijkomende corruptie, maar wat mij betreft vooral de talloze geboden en verboden die daarmee gepaard gaan; aldus een claim leggend op de ruimte die het individu, maar ook de gemeenschap toe had moeten behoren. De staat (of het nu de nationale of supranationale is) vertroebeld het gesprek tussen zowel afzonderlijke individuen als tussen individu en gemeenschap.
De staat is voor zowel individu als gemeenschap een fnuikend fenomeen. Dus inderdaad ’te wapen’!
Beste Marc,
Laten we niet al te extatisch worden, want er zijn nog veel meer beren op de weg.
Onder andere het fenomeen dat in barre tijden verreweg het overgrote deel van de goegemeente – en dan bedoel ik 95 % + – zich keurig netjes conformeerd aan waar er aan te conformeren is. Het na-oorlogsverzet zal bekend zijn. Maar ‘in de oorlog’ zit het overgrote deel met zijn/haar/X’s hoofd ergens waardoor een min of meer juiste Konzepstia (Israelisch begrip waar het nodige van te leren valt) er gewoonweg niet in zit. Dus dat niet iedereen een Cleveringa is maar ook dat dat uberhaupt niet mogelijk is om – al zouden ze in het publiek aanwezig zijn – na afloop het Wilhelmus uit volle borst te kunnen aanheffen.
Een ander dingetje is, dat hoe meer mensen je op een kluitje schoffelt, hoe beperkter het voor iedereen wordt. Veel vrijheid, respect en Lebensraum – om maar eens een fijn onbesmet begrip in de strijd te gooien – werkt veel beter met – laten we zeggen – 10 miljoen inwoners dan met 18 ‘and rising’.
Op een globale schaal – of het nu de Paus is of die jaarlijkse daisy-chain in Davos – hoor je er ook niemand over. Maar voor een goed verstaander zal het toch minimaal vanaf het rapport van de Club van Rome duidelijk zijn dat ongebreidelde groei van de mensheid voor het naderen van wat grenzen zorgt.
En die grenzen gaan we niet vermijden met net-zero, knolletjes knagen of hoogdravende discussies over gender- dan wel neurodiversiteit, dat wordt gewoon knokken om de poet.
In dat perspectief denk ik toch dat onze Finse medemens er een stuk realistischer in staat dan Jan Salie met zijn/haar/X’s grote waffel. En dan heb ik het niet alleen over die keuze om nog niet zo lang geleden een groot deel van onze ‘overtollige’ Leopard 2’s over te nemen.
Ach ja, Henk, je hebt helemaal gelijk. Soms overkomt het je wel eens in een goed gesprek dat de last van een overige 95% als sneeuw voor de zon uit je bewustzijn wegsijpelt. Het blijft echter een hardnekkig bruin, gecloacked als ‘politiek’ bewustzijn, dat niet weg te poetsen valt.
En dan die 10 miljoen inwoners. Conform dat roomse Rapport had het toenmalige, nu inmiddels tot zuiver irrationalisme gedegradeerde, helderheidsdenken ingezet op straffe vermindering van de nationale bevolking. Dat ideaal is verwerkelijkt door het geboortegetal te laten dalen van aanvankelijk ongeveer vijf, naar drie, naar twee, één en over de laatste twintig jaar zelfs nul. Met als resultaat dat de huidige autochtone bevolking net zo groot is als in 1973. Een verwerkelijkt doel dat hád moeten leiden tot een leefbaar Nederland.
Maar dan was daar natuurlijk het hyperactieve schuldbewustzijn over misdaden die nooit de onze waren, maar gedurende de jaren 70 en 80 dat wel gemaakt zijn. Met als ‘remedie’ dat alle grenzen open moésten. Dat zijn van die momenten waarop je denkt ‘Dit gekkenhuis is te klein’.
Overigens is toch ook de door jou genoemde genderdiversiteit een gevolg van datzelfde Rapport. Er wordt immers ingezet op vermindering van een autochtone bevolking, in Engeland op voorspraak van een Sutherland ‘… to undermine national homogeneity’ of te Brussel door ons aller Frans die voor de camera’s hetzelfde bepleitte. Hoe krijg je dit beter voor elkaar dan de jeugd zand in de ogen te strooien als het gaat om zijn of haar seksuele ‘identiteit’?
In het algemeen mee eens, maar wat is het verband met de film Adolescents. Het overgrote deel van de schoolgaande jeugd doet heel andere dingen.
Adolescents is totaal niet representatief.
Die film wordt momenteel overal gepropageerd als zijnde een probaat middel tot bewustwording van het gevaar op rechts voor met name de jeugd, maar is inderdaad totaal niet representatief voor wat er werkelijk speelt op scholen en op straat. Daar hoor je nog steeds niemand over.
Vrouwenhaat komt m.n. van blank en rechts moet het jongetje uitbeelden.
En blijkbaar snappen velen niet dat dit ook weer een voorbeeld van subtiele gaslighting is.
Ik vind het een probleem als we een fictie-constructie als uitgangspunt gaan nemen om over de werkelijkheid te praten.
Kemi Badenoch probeert dat in de video door te prikken, maar dat lukt niet helemaal. Fictie moet behandeld worden als fictie en hoort dus niet in een actualiteitenprogramma.
Links wil graag over fictie praten, want dan kunnen ze alles naar hun eigen ideologie ombuigen.
Ook op dit forum gaat men daar (ongewild) in mee en dan kom je alleen maar verder in het moeras.
Want dat is precies wat marxisme inhoudt: vrij zwevend intellect dat fantaseert en het contact met de werkelijkheid heeft verloren. Marx is afgestudeerd op Hegel en heeft daar de rest van zijn leven mee geworsteld.
Net als u denk ik ook dat het een probleem is. Trouwens, de gehele vaag/vroom/linkse oppositie leeft blijkbaar in een fictief script.
Dit is kennelijk een Engelse serie.
Konden ze geen serie maken over het meisjesmisbruik door de Pakistaanse verkrachtingsbendes in Engelse steden?
Waarom wordt dit dan weer zo in de belangstelling gezet?
Nee joh! Het moet ‘slecht blank’ uitbeelden, want blank moet verdacht gemaakt blijven.
Zou een cursus Lentekriebels hier geholpen hebben?
De serie lijkt mij gewoon een vervolg op de indoctrinerende ‘blank is altijd fout en als niet-blank iets doet komt het ook door blank’ retoriek. Dat is de boodschap. En de onderliggende wens om de internet media vwb ‘rechts’ te gaan verbieden.
Ik denk dat het zelfs dit soort extremiteiten in de hand werkt.
Als kind moet je in vrijheid jezelf een beeld vormen van de wereld. Lentekriebels wordt je aangepraat. Wordt je wereld gevormd, notabene door vreemden die denken het te weten.
Ik vond aflevering 2, over de school, de kern. Ik zag leerl[ingen die geen enkele serieuze sturing kregen, maar door de leraren, de volwassenen, werden behandeld als klanten. Er werden geen eisen gesteld. Brutaliteiten werden geaccepteerd.Jongeren hebben sturing en discipline nodig. Dat gebeurt in Nederland ook te vaak. Er is geen gezag meer.
Beste Gerard,
Serie niet gezien en ook niet zo van plan.
Modern onderwijs en daarvoor en tijdens de schoolgang slecht gericht ouderschap levert maar al te vaak niet zo best gesocialiseerde jongvolwassenen op.
In vroeger dagen boden dan maatschappelijke structuren (jaja mensen, die good old verzuiling met spruitjesparfum) en een duidelijk standenbegrip van hoe het in NL-tje er aan toe moest gaan, nog wel een corrigerend kader.
Nu hebben we nog alleen de Darwin-awards, school of hard knocks en het zelfmoordquotum.
De basis in de moderne pedagogiek is de notie dat het kind uit zichzelf wil leren, zeg maar de Montessori-gedachte (ook b.v. Dalton, Rudolf S./Vrije School en nog wat ideologieën). Wat prima werkte bij (upper) middle class kindertjes en autonoom gemotiveerde koters.
Alleen de – naar mijn bescheiden mening – steeds grotere groep die met heel veel andere dingen bezig anders dan iets opsteken over 13 jaar dat je leerplichtig bent, die dat niet uit zichzelf is, laat je lelijk zwemmen.
Alleen dan moet je schiften tussen de also rans – die traditioneel achter in de klas mochten plaatsnemen – en de stoempers waar nog wat van te maken valt. Een beoordeling die in vroeger jaren ook niet geheel ideaal uitviel. De oplossing om de beoordeling zo lang mogelijk uit te stellen (geen toetsen, meerjarige brugklas, de brede school e.d.) is gezien de immer dalende prestaties, ook geen oplossing.
Ander puntje is natuurlijk dat Nederlandje stevig aanjongt in islamistische kringen, waarbij onderwijs door juffen die zich op hetzelfde niveau als de leerlingen stellen of gevoegelijk om wat onderwerpen heenpraten, niet echt de cultureel religieus toch wat beperkter aanwezige nieuwsgierigheid aanwakkert c.q. aanzet tot groot respect.
‘ … juffen die zich op hetzelfde niveau als de leerlingen stellen of gevoegelijk om wat onderwerpen heen praten, …’
Vergeet daarbij niet dat zo’n juf, in eerste aanleg uitvoerder van de wet, geacht wordt ‘inhoud’ te geven aan de Wet Burgerschap. Deze wet wordt als een deken over de hele bestaande Onderwijswet gelegd: alle vakken dienen op ‘relevante punten’ de al bestaande curricula te richten naar de bedoeling van deze nieuwe wet (al een jaar of tien). De Wet Burgerschap, echter, is volledig geladen met het uit Amerika afkomstige DEI denken, en als zodanig tegenhanger en vervanger van ons aloude vrijheid, gelijkheid en broederschap. Dus ja, kan je het juf kwalijk nemen? Zeker als juf net zo’n geatomiseerd individu blijkt als vooruit de meeste anderen.
DEI ontleent cruciale sleutelwoorden en emotionele lading aan en van VGB, om het vervolgens te vervangen. Met als gevolg dat racisme (beter is: tribalisme) en seksisme weer terug zijn van weggeweest, met dit verschil dat nu de heteroseksuele blanke man de pispaal is. Dit wordt verder vervolgd met het uit de VGB-gedachte ontstane misbaksel van de ‘positieve discriminatie’ dat nu leidend is bij werving en selectie, met als gevolg dat het credo van ‘verdienste’ volledig verdwenen en vervangen is door equity (‘gelijke kansen’). Per saldo wordt je bij hevige kiespijn dan weliswaar door, bijvoorbeeld, een zwarte transgender vrouw daarvan verlost, maar daarmee tegelijkertijd van je hele gebit omdat betreffend ‘persoon’ nu eenmaal niet over de juiste kwalificatie beschikte.
Heb jij dan even geluk dat je niet met je hartverzakking op de operatietafel van een ‘hooggekwalificeerd’ ziekenhuis terecht bent gekomen!
Opvoeding is belangrijk. Én…. “een land dat God verlaat heeft smart op smart te vrezen”
Ik hem geen Netflix dus de serie niet gezien. Gezien het feit dat series op Netflix overstijgen vaak de politieke correctheid door historische blanke personen door zwarte acteurs te bezetten zal wel hier ook wat aan de hand zijn. Als een jongen een meisje vermoord denk je onmiddellijk aan een moslim waar vrouw een minderwaardige en onderdanige rol speelt. Een gemiddelde kickboxer is gauw te macho om vrouw op gewoone wijze te benaderen. Door het lezen van het artikel zijn mijn gedachten meteen beantwoord. Het mag wel goed gemaakt zijn maar als het idee niet deugd dan is het toch slecht.
ik heb geen netflix en ik wil het ook niet. Ik denk niet dat ik dat soort t.v wil. Ik kijk bijna nooit. Wat informatieve programma’s over geschiedenis of rail away of reis langs de Schelde of iets over dorpen waar een presentator iets over lokale geschiedenis vertelt, vind ik leuk. Ik kijk ook naar Nieuws van de Dag en naar VI en soms een goed muziekprogramma. Fan van Masked Singer o.a.
Daar herken ik ons een beetje in. Veel leuke programma’s op TV 5. Historische en reisverslagen van niet alleen Frankrijk. En een Franse film is ook weleens leuk.
De analyse hierboven klopt, maar kan teruggebracht worden tot de essentie: het is een manier van linkse mensen om sex te criminaliseren en daarmee het huwelijk en de basis van de samenleving kopot te maken.
De dingen die in Adolescence worden getoond, zijn voor 99 % van de mensen niet invoelbaar. Het zijn dingen die ze alleen kennen uit films die linkse mensen zo graag maken om ons in te prenten dat we slecht zijn.
Goed geschreven artikel, rake argumenten. Mooi dat je het onderscheid maakt tussen ‘een gekwetste en onzekere puber die zijn zelfcontrole verliest’ en ‘vrouwenhaat’. Niet iedere vrouw is immers genegen dit onderscheid te maken.
Wat ik niet begrijp is dat Tate als ‘rechts’ wordt gekenschetst. Zo wordt hij op een lijn gesteld met PVV, FvD (hoewel Baudet vreemde sympathie voor hem lijkt te hebben), Le Pen, Weidel e.a. Als Tate nu als ‘extreem-rechts’ zou worden voorgesteld (ik blijf het storend vinden, deze vreemdsoortige en vooral chronologisch onjuiste hokjesverdeling) dan kan ik me er weer wel in vinden. Want Tate is, net als de islam, extreem-rechts: nazistische voorbeelden te over in de islamitisch geïnspireerde grooming gangs in Engeland, maar natuurlijk ook in Hamas en Isis.
Wat ik mis in deze bespreking is de motivatie van de filmmakers. Als het de bedoeling was om een ideologie als maatschappelijk probleem voor te stellen, waarom dan niet het werkelijke probleem in het Engeland van 2025 aankaarten? En dat heeft niets met blanke heteroseksuele minderjarigen te maken, maar alles met de islamitische wereld.
Zie verder Kemi Badenoch, leider van de Britse Conservatives in het Lagerhuis, als het gaat om het pushen van politiek correcte linkse journalisten van de BBC. Vanaf minuut 1.15.
ja, inderdaad is de islam zeer extreem rechts. A.H was goede maatjes met de Ayatolla’s. Want Jodenhaat. tja. Gek dat links zo in de bres springt altijd voor de islam. Ik begrijp daar werkelijk helemaal niks van. En wel de mond vol over de Bible Belt natuurlijk, maar de nog vele malen rigidere islam met terroristische cellen onder hen, wordt door links verdedigd tot en met. Heel gek.
Precies!
Deze serie is volgens mij een beetje als wat mijn leraar Nederlands vroeger zei over literatuur lezen: iedereen interpreteert het weer op een andere manier. Erg goed geacteerd idd, maar ik vond het wel een beetje traag.
Halsema en Starmer leven in een fantasiewereld: argumenten zullen hen niet bereiken. En de macht van hun type wordt voorlopig (de eerst volgende decennia) niet gebroken. Het probleem zit ook veel dieper dan de “invloed-van-social-media”-waan van de dag. Over de oceaan kent de strijd rond het “incel”-fenomeen (zoals veel in de cultuurstrijd) duidelijker fronten, meer uitgekristalliseerde posities. Dé vroege stem in deze kwestie én in de hier nog niet begonnen strijd tegen het feminisme is voor mij sinds jaar en dag Janice Fiamengo. Een goed voorbeeld:
https://fiamengofile.substack.com/p/calling-incels-terrorists-is-good
Geef mij maar een goeie thriller om naar te kijken. Ik houd niet van dit soort onderwerpen.
Netflix is een giga woke fabriek want anders zijn ze binnen no time abonnementen kwijt. De serie is oplichting first class en ik,heb de vierde aflevering niet gezien want was er klaar mee met die oplichterij. Nergens nog gehoord in nederwokeland deze massa oplichterij: De nieuwe serie ‘Adolescence’ is erg populair. Na nog geen week op Netflix wordt er nu al over de reeks van het jaar gesproken. Echter werden er ingrijpende wijzigingen aangebracht in het waargebeurde verhaal waarop het is gebaseerd. Zo verschilt de dader in de fictieve versie, een 13-jarige blanke jongen, sterk van de echte dader: een 17-jarige zwarte jongen, die in 2023 in Londen een 15-jarig meisje vermoordde. Dat meldt BBC.
De Netflix-serie is gebaseerd op een schokkende moord die plaatsvond in september 2023 in Croydon, Zuid-Londen. De 15-jarige Elianne Andam werd neergestoken door de toen 17-jarige Hassan Sentamu na een ruzie over een teddybeer. Sentamu viel Elianne aan met een keukenmes in het bijzijn van andere scholieren en voorbijgangers.
Maar ja een zwarte tiener dat zou we erg stigmatiserend zijn nietwaar dus gauw een witte van gemaakt. Zeer goedkoop en onder de maat. Netflix is ruk met er,uu,ka RUK.
Een woke serie eerste klas en derhalve van totaal geen belang.
Het was geen wit jongetje die in deze serie wordt opgevoerd maar een zwart jongetje en dus corrupte manipulatie wat natuurlijk zeer goed uitgroeit op bedorven woke-links Nederland grond. Netflix is een woke clubje first class en heeft gekozen voor een WITTE jongen want dat valt goed. Zie je wel ook witte kinderen kunnen vreemde acties vertonen en niet alleen maar pff……. Wat ruk.
Deze serie heeft niets met vrouwenhaat van Rechts of Links te maken.
Het is de bewijsvoering dat ‘opvoeding’, m.a.w. ‘het leren zich gedragen als mens’ al decennia lang niet meer door ouders of scholen wordt gebezigd.
Ouders hebben geen tijd om zich echt met hun kroost bezig te houden, omdat er geld moet worden verdient. Vanaf baby- leeftijd worden de zorgen overgelaten aan de crèche, beter gezegd de crash.
Het begin van de belangrijkste fase in het leven van een nieuwe wereldburger.
Liefde geven en grenzen stellen.
Daarna te vroeg naar de basisschool, waar uiteindelijk hetzelfde gebeurd, behalve dat niet alleen taal en rekenen belabberd slecht wordt ontvangen, want veel te vroeg aangeboden, maar ook omgangsvormen er slecht vanaf komen.
De juffen of meesters hebben alleen nog voornamen.
Het wordt wellicht vervelend, maar in het VO gaat het niet anders.
Begin 90’er jaren werden hele generaties brugklassers opgezadeld met het “Tweede Fase’ onderwijs. Met andere worden, je zoek het zelf maar uit wat je wil leren, de docent, gedegradeerd tot oppasser, zat ergens om eventuele vragen te beantwoorden.
En dat alles in klaslokalen die hiervoor totaal ongeschikt waren, want ergens in de 60’er jaren gebouwd voor 20 i.p.v. 32 leerlingen.
Daardoor ontstond een schrijnend tekort aan 1e graad docenten, die konden elders beter verdienen zonder elk lesuur van de dag uitgemaakt te worden als sukkel.
Tussenuren deden hun intrede, waardoor leerlingen vrolijk de rest van de dag ‘buiten’ konden spijbelen. En ja, de Anti Sociale Media deed en doet de rest.
De eerste resultaten van deze ‘opvoeding en onderwijs’ zitten inmiddels al in de 2e Kamer, worden wethouder, raadslid of ambtenaar!
De onvrede onder de burger kent bijna geen grenzen meer.
Ik heb niks tegen de redenen. De redenen dat er vrouwlijke bezieling is. Wel heb ik een hekel gekregen aan politieke poppenspel waarin het lichaam centraal staat als enig symbool van het leven.
Deze doorgeslagen belichaming of ter wel vleeskeuring zijn het synoniem geworden van alles wat de samenleving moet sieren. Het is indoctrinatie van je welste en pokdalig voor het vrije individu.
Het is één drogreden of ter wel een moeilijk paradigma waarin wetenschappers falen. Wat is bewustzijn en waar komt het vandaan? We weten dat we het hebben, maar kunnen de hersenen bewustzijn genereren?
De paradox wordt opgelost door het bewustzijn als fundenmenteel te accepteren. Alleen gaat dat ten koste van het materialistische wereldbeeld en zal het dualisme gegrond gevloerd worden onder de krachten dat het bewustzijn echt iets mysterieus en spiritueel is.
Er zijn vele zaken waarin het bewustzijn gegrond kan worden in het brein. Maar verklaar dan eens dat een wezen een compleet bewustzijn heeft die samenvalt in zijn eigen Ik. Bewustzijn is dan bewustzijn en er is geen sprake meer van bewustzijnstadia die de hersenen wel kunnen genereren.
Probleem opgelost?, nou ja nog steeds niet want de wetenschap komt weg met het feit dat er meerdere bewustzijnen bestaan buitendat van je zelf.
En dat maakt het probleem alleen nog groter en dan nog niet te spreken over het probleem van andere geesten.
Het is één filosofische probleem die in mijn inzien veroorzaakt wordt daar het falen hierin van de wetenschap.
Zolang men nog van niks weet en het bewustzijn afstompt als een lichamelijke sensatie in plaats van de fundenmentele realiteit.
Blijven we dansen in doorgeslagen en gefascineerd in het Nazi en/of communisme regime.
Vrouwenhaat komt niet door Extreem rechts, of door ”Voorheen, Links” maar wordt veroorzaakt door het elitaire gepeupel die erop los woekert.
We moeten serieus kijken wat de oorzaken en gevolgen zijn. Veel jonge blanke mannen lijden extreem onder het schijn feminisme waarin deze vrouwen mannen als inferieur en mismaakt zien.
Let maar op!
Veel vrouwen hebben sowieso alle kansen in de wereld gekregen en kunnen van alles maken wat hen willen. Een partner krijgen gaat als vrouw zijne vele male makkelijker en in het sociale verkeer maakt het als vrouw niet uit of je lelijk of knap bent!
Vrouwen belanden niet zo snel in de gevangenis.
Vrouwen mogen zich emotioneel uiten want dat is gewenst.
Vrouwen mogen zich als mens gedragen.
Vrouwen gedijen heel goed in het sociale verkeer omdat vrouwen wetenschappelijk bewezen socialer zijn dan mannen.
Echter wordt deze positie in de wetenschap, media, en linkse instituten als een voorrecht gezien boven autonomie en de scheppingskracht.
Het vrouw zijn is vooral belangrijk wereldbeeld binnenin de politiek geworden. Het is een statement tegen alles wat autonoom, wat een vrije wil heeft.
Het is de nieuwe wereld orde geworden, vandaag de dag!
En deze orde kan ons flink tegenwerken, heel flink tegen werken.
Vele mannen die niet aan deze volstrekt nare (linkse) wereldbeeld voldoen belanden op de schroothoop.
Wat mij betreft.
Dit moet moet zo snel mogelijk verbannen worden, per direct.
Want ik trek dit ook niet meer.
De wereld is een ziekte geworden door Progressief mainstream links.
Genezen moet mogelijk zijn, maar het verreist wel charme, verbeelding en creativiteit!
Zou het ook zo kunnen zijn dat het niet zo zeer vrouwenhaat is maar het niet kunnen beheersen van agressie?
Hoe hij soms reageerde op de psychologe verraadde ook dat hij zijn agressie niet onder controle had.
Hetzelfde beeld zag je bij de vader, die gelukkig een heel verstandige liefhebbende vrouw had getroffen die heel goed met haar mans agressieve buien om kon gaan.
Ik begrijp dat de grootvader zijn zoon in het verleden ook mishandeld had. Misschien toch een karaktertrek en niet zozeer de invloed van Andrew Tate.
Overigens een prachtige film die ik ademloos heb uitgekeken.
Agressie moet ergens door ontketend worden.
Maar inderdaad een kind zelfdiscipline aanleren zou veel kunnen voorkomen.
Overigens is het niet zozeer vrouwen haat dan wel haat in het algemeen. Haat wordt veelal aangepraat.
Wat minder haat in de wereld scheelt alles. U begrijpt agressie moet ergens door ontketend worden.
Zoals HdV schrijft: ‘Er groeit een anti-sociale bende op, die wel leuk doet maar niet leuk is.’
Een prachtig gemaakte film is geen weergave van een werkelijkheid, het is fictie!
De jongen, de vader, de psychologe actéren. Naar een script, dat ook nog eens niet de dagelijkse rauwe realiteit beschrijft. Zoals de paki-rape-bendes.
De film wordt nu wel ingezet om sociale media, en dan m.n. van ‘rechts’, verdacht te maken. Gaslighting. Bovendien: niet het internet misdraagt zich, maar mensen die er misbruik van maken.