Er is meer dan dialoog nodig om de kloof te overbruggen
Hoe krijgen we ons land terug?
Foto: Public domain 
Ons land is verdeeld in twee kampen die lijnrecht tegenover elkaar staan. Dat is heel ongezond. Bereidheid tot dialoog is een voorwaarde om ooit een brug te kunnen bouwen, maar is dat genoeg? De dominante linkse groep heeft de ‘dissidenten’ heel agressief behandeld, waardoor er veel woede is ontstaan. Excuses daarvoor aanbieden is onzin, maar eerlijk emoties erkennen is noodzakelijk. Oud zeer moet worden opgeruimd, schrijft Ines van Bokhoven.
[responsivevoice_button voice=”Dutch Male” buttontext=”Beluister dit artikel”]
De kloven in ons land moeten dicht: mijn OpinieZ-collega’s Maaike van Charante en Hans van Tellingen schreven er al vurige stukken over, en Maaikes gesprek met Jitske Kramer was een bewonderenswaardige poging om de daad bij het woord te voegen. En ze hebben gelijk: er zal aan beide zijden een bereidheid moeten zijn tot dialoog, tot zorgvuldig luisteren naar elkaar, tot eerlijk spreken en misschien ergens, ooit, een brug weten te bouwen. Een land dat zo verdeeld is als het onze is een ongezond land. Beide stukken, van zowel Maaike als Hans, zijn oproepen waar ik me van ganser harte achter schaar. Ik heb er alleen een ‘maar’ bij, en best wel een grote ook.
Agressie
Als de twee kampen die nu tegenover elkaar staan, zoals Hans dat omschrijft, omwille van hun nationaliteit een relatie met elkaar hebben, dan is er hier toch wel sprake van een hele slechte relatie. Een relatie waarin, zoals Maaike terecht aanvoert, de ene partner dominant is geweest de afgelopen jaren, en de ander dissident. De ene partner maakte de dienst uit en de andere partner protesteerde daar vruchteloos tegen. Waarop de dominante partner agressief werd.
Want dit is het probleem waar velen van de ‘dissidenten’ in ons land mee zitten: de agressie, in zoveel vormen en vaak op persoonlijk niveau, waar ze de afgelopen jaren mee te maken hebben gehad. De pijn, het verdriet, de schok, de woede, en zeker de verwijten zijn in sommige gevallen groot. Te groot om zomaar overheen te stappen.
Nieuwe column van Maaike van Charante @Repelsteeltje21:
'De kloof is diep, maar mensen snakken naar het gesprek'. Levendig debat kenmerkt de gezonde democratie.#democratie #debat #opiniezhttps://t.co/DaRdRmmxzD
"Nu zoveel mensen tegen de gevestigde orde hebben gestemd, valt…
— OpinieZ.com (@OpiniezMagazine) January 15, 2024
Alles op tafel
Ik heb daar niet alleen begrip voor, ik ervaar dat zelf ook op die manier. En elke relatietherapeut zal uitleggen: wil je een slechte relatie redden, wil je ‘m verbeteren, dan begin je met alles op tafel te leggen. Alles. En zo eerlijk mogelijk. Als je niet bereid bent op z’n minst een gesprek lang in elkaars schoenen te lopen, dan is zo’n relatie gedoemd en kun je maar beter uit elkaar gaan.
Het praktische probleem dat zich hier voordoet is dat dat dus niet kan, in het geval van een volk dat zo verdeeld is als wij nu zijn. Nou ja, het kan wel, maar het is me nogal wat, dat dus een significant deel van onze burgers z’n bullen pakt en dit land verlaat: onzin natuurlijk. We zullen verder moeten met elkaar, hoe dan ook, en als dat dan toch moet, dan het liefst met een schone, frisse lei. Nieuw hoofdstuk.
Woede
Ik denk dat ik voor velen spreek als ik zeg dat de ‘dissidenten’ het nodig hebben dat de ‘dominanten’ laten zien dat ze bereid zijn zich eens in ons te verplaatsen, het eens te zien zoals wij het zien, en te begrijpen dat ze mensen werkelijk hebben gekwetst. Diep hebben gekwetst. Bang hebben gemaakt zelfs, in sommige gevallen. Dat er heel veel woede heerst bij heel veel mensen, en dat die woede misschien heftig is om onder ogen te zien, maar dat deze mensen niet geheel onterecht zo kwaad zijn.
Excuses
Ik hoor het nu al van heel veel kanten, nu de realiteit zich begint op te dringen en steeds meer mensen beseffen dat de balans in ons land volkomen zoek is en dat er echt kloven gedicht moeten worden: het woordje ‘excuses’. De ‘dissidenten’ willen excuses, voor de scheldwoorden, voor het maatschappij-brede uitsluiten, voor de valse en soms monsterlijke beschuldigingen, voor de vernederingen, voor het doorlopend verdacht gemaakt worden, maar ook voor de ontstellende hypocrisie van de ‘dominanten’, hun soms zelfs dodelijke geweld, hun leugens, het spelen met democratie alsof het hun privéspeeltje was, het weigeren te luisteren of een gesprek aan te gaan, enfin: de partner die de klappen kreeg wil zien dat die ander oprecht spijt heeft, hoe kinderlijk en simpel dat ook klinkt.
Die excuses gaan nooit komen en ik zou ook niet weten in welke vorm dat zou moeten plaatsvinden. Iets dat lijkt op officiële excuses zijn inhoudsloos, en we kunnen niet verwachten dat we ons allemaal persoonlijk bij elkaar gaan verontschuldigen. Da’s echt onbegonnen werk en zal vaker wel dan niet tot hernieuwde botsingen leiden.
Mijn verse blog op @OpiniezMagazine: De samenleving depolariseren, zó doe je dat'.https://t.co/rVDaFL9ti3
“Ikzelf ga in ieder geval mijn stinkende best doen. En dat houdt ook in dat, ook als je het volledig met mij oneens bent, ik tóch luister. En het gesprek open houd. Maar…
— Hans van Tellingen (@hansvantelling) January 16, 2024
Eerlijk
Dus kom ik toch uit bij de oproep van Maaike en Hans: het enige wat we kunnen doen is een eerlijk gesprek met elkaar aangaan. En het woordje ‘eerlijk’ is daarbij van belang, maar dan wel op de manier waarop relatietherapeuten dat dan adviseren: met wat geduld en begrip voor elkaar. Opnieuw gaan ruziemaken is zinloos. Been there, done that. En het werkte voor geen meter. Dus dat we de kop er een beetje meer bij houden dan de emoties is zinnig – maar dat zegt niet dat er geen emoties besproken kunnen worden.
Emoties
En er zijn heel wat emoties te bespreken. Als ik, als snel voorbeeldje, alleen al zie hoe boos mensen nu nog steeds worden om een filmpje waarin Rosanne Hertzberger zegt dat ze vindt dat mensen moeten worden uitgesloten van de maatschappij – dat mensen dus hun meest basale, sociale grondrechten mogen worden ontnomen – omdat zij geen zin heeft in ziek worden, dan heb ik daar meer dan een beetje begrip voor, voor die boosheid. De achteloosheid waarmee ze het zegt vind ik nog steeds schokkend. Maar goed, nou wil ik ook Rosanne niet onder een bus gooien: het is maar een van de vele, vele voorbeelden van hoe makkelijk de ‘dominanten’ eventjes diep ingrepen in de levens van de ‘dissidenten’ zonder ook maar een moment naar ze te luisteren.
Voor veel mensen is het, zoals je dat ziet in een slechte relatie, onmogelijk om zomaar eventjes te vergeven en te vergeten. De pijn zit te diep, de woede is te fel. Het lag oneerlijk verdeeld en als dat niet eerst ruiterlijk erkend wordt, zal een verdere dialoog voor velen een toneelstukje zijn dat enkel meer woede op zal wekken.
Geen empathie
Het is mijn grote vrees dat de ‘dominanten’ dat punt nog lang niet bereikt hebben. Halsstarrig houdt men aan die kant vol toch echt de betere mens in deze samenleving te zijn, met de betere opvattingen en meningen, en daar vloeit voor velen van hen dan ook de conclusie uit voort dat zij zich absoluut niet hoeven te schikken naar wat ‘dissidenten’ van hen willen of nodig hebben. Empathie voor leven buiten de bubbel is er vrijwel niet te bespeuren tot nu toe, op een paar enkelingen na die ik dan ook zeer bewonder voor hun werkelijk open geest.
Mooie column van Arjen van Veelen in @nrc. Confronterend spiegeltje… voor wie het nog steeds niet wil begrijpen. pic.twitter.com/w5z3hRFewP
— Maarten Bakker (@maartenbakkerch) December 9, 2023
Mijn land terug
Niemand hoeft van mij zijn standpunten bij te draaien. Ik verwacht niet van een D66’er dat-ie ineens de standpunten van de PVV omarmt. Wat ik wel wil, zoals ik zo vaak heb geschreven, is mijn land terug – dat Nederland, waar Hans het ook over heeft, waarin we allemaal zo heerlijk anders waren en dat hartstikke leuk vonden. Ik wil een Nederland waarin die D66’er gewoon in de kroeg kan zitten met een PVV’er en een pittige discussie kan hebben, en die twee desondanks gemoedelijk een biertje voor elkaar kopen en elkaar het beste toewensen bij het afscheid. Dat kon ooit. Ik was er zelf bij, geregeld.
Fouten erkennen
Het probleem met het zijn van de dominante partij is, dat als de boel fout loopt, die partij de meeste verantwoordelijkheid heeft. De dominantie heeft ervoor gezorgd dat de zaken gingen zoals die groep wilde, en die zaken gingen dus niet goed. De eis van iets van erkenning van gemaakte fouten is – en dat vind ik echt – geen onredelijke, voordat we weer gezellig een biertje met elkaar kunnen drinken. Oud zeer ruim je op, je loopt er niet van weg. En er ligt heel erg veel oud zeer.
Dus kort samengevat: we moeten absoluut de dialoog met elkaar aangaan, net zoals Hans en Maaike zeggen. Er is veel te winnen en vrij weinig nog te verliezen, dus waarom niet? Maar als we het niet eerlijk doen is het zinloos. En de waarheid zal, in dit geval, niet leuk zijn. Maar we hebben weinig andere keuzes…
strong>Vond je dit artikel goed? Steun Ines van Bokhoven via inesvanbokhoven.backme.org
Over de auteur
Recent gepubliceerd
Migratie14 mei 2026Nee, meneer Paternotte: overheid praat niet met burgers over AZC’s
Politiek Nederland9 mei 2026Een verwarde vuurwerkbom in de D66-brievenbus
Migratie23 april 2026Gerechtvaardigde AZC-protesten Loosdrecht keihard neergeslagen
Antisemitisme1 april 2026Ik ben bang voor de islam en niet zonder reden
Ines schrijft: “Wil je een slechte relatie redden, dan moet je alles op tafel leggen.”
Daarbij wordt impliciet verondersteld dat de deelnemers aan de relatie beide hebben: hetzelfde wereldbeeld, dezelfde betrokkenheid en dezelfde wil om er door te zetten.
In het geval van de links-rechts tegenstelling in Nederland wordt aan deze drie voorwaarden niet voldaan.
Links heeft een wereldbeeld waarin rechts alleen maar hinderlijk is. Rechtse mensen zijn slecht en moeten omgeturnd worden. Rechts kan leven met links, maar omgekeerd niet.
Links heeft helemaal geen betrokkenheid om tot een verstandhouding te komen met rechts.
Links wil zeker niet een relatie aangaan met rechts.
Links heeft dan ook helemaal geen behoefte om zich te verplaatsen in rechtse mensen.
Zoals Arjen van Veelen terecht opmerkt: we ruimen onze rotzooi nooit op. Want als er bij links iets fout gaat, dan heeft rechts dat gedaan of heeft rechts het gewoon niet begrepen. Bij links is namelijk altijd de ander de schuldige. Want bij links gaat het alleen om intenties, woorden, en nooit om resultaten of verantwoordelijkheid.
Om te beginnen moeten we niet zelf gaan polariseren. We zijn in feite allen slachtoffer. Verander de wereld, begin bij jezelf. Benader het probleem van persoon tot persoon. Beetje bij beetje. Ook ik werd buitengesloten. En mijn kinderen ook. Maar we bleven vriendelijk en behulpzaam. Vergeet niet dat er jarenlange onderzoeken aan vooraf zijn gegaan om deze techniek van manipulatie te verfijnen tot het niveau waarop miljoenen mensen zich hebben laten manipuleren en misleiden. Ik was en ben nog steeds dankbaar dat ik daar niet vatbaar voor was en ondanks de enorm grote druk een andere keuze heb gemaakt. Ik hoef dus geen excuses. Ik heb een belangrijke les geleerd over mijn medemens. En mijn kinderen ook. Wij gaan nu alleen nog om met mensen die in staat zijn om weer een normale verstandhouding met anderen aan te gaan. Dat aantal groeit. Het enige dat ik hoop mee te mogen maken is dat de werkelijke schuldigen (die 1%) daadwerkelijk worden gestraft. Want dan is er hoop voor mijn kinderen op een betere toekomst.
1) Mijn opmerking is niet bedoeld om te polariseren. Alleen om duidelijk te maken hoe de situatie is op het ideologische niveau.
2) Bij links kun je ruwweg drie soorten mensen onderscheiden: A. de ideologen, de narcisten, die idealisme ver verheven vinden boven realisme. Deze groep is onbereikbaar. Dit is de 1 % waar u naar verwijst.
B. de meelopers, profiteurs, die eigenlijk niet weten wat linkse ideologie inhoudt, maar er gebruik van maken om macht en geld te verkrijgen.
C. De nuttige idioten, die het wollige taalgebruik van socialisten letterlijk nemen en niet begrijpen dat begrippen als ‘gelijkheid, sociaal en discriminatie’ bij socialisten een volstrekt andere betekenis hebben dan bij de rest van de mensen. Deze derde groep snapt niets van socialisme en wil alleen maar de conformist uithangen en iedereen naar de mond praten.
Met u eens. Mijn reactie gaat dezelfde richting. Zoals Monique schrijft begin bij jezelf gaat in deze niet op. De verschillen zijn onoverbrugbaar en mocht er een rechtse regering komen dan blijft links azen om alles te torpederen. Met de communisten in het Oostblok was ook geen dialoog mogelijk die moesten eerst verdwijnen. Dit is dezelfde situatie alleen onder andere omstandigheden.
Laat men maar eens bij het begin beginnen, mocht er geen Kabinet Wilders komen door onwil van de bekende Politieke Partijen die nu aan het aftasten zijn na zo’n eclatante verkiezingswinst van de PVV, dan komt het echt nooit van zijn leven nog goed in dit land!
ja, maar het gaat ook maar door. Ik lees net in de telegraaf dat Rob Jetten zit te stoken binnen de EU liberalen dat samenwerking van de VVD met PVV niet zonder gevolg is.
Ook die dictatoriale niets kunner van een Sophie in ’t Veld doet dat en blijft stelselmatig Geert Wilders, Viktor Orban en Marine LePen ‘extreem’ rechts noemen.
Ik noem haar en Rob smerig extreem links. Dat zijn HEEL gevaarlijke mensen die polariseren.
Ik deel Ines’wens. In de wereld waar Ines aan denkt, had rechts het voor het zeggen en links vond zich meer deugen. Toen was er een soort open speelveld. Nu is het zo dat het linkse gedachtegoed het voor het zeggen heeft. Hoe gaat de “machthebber” zegen dat hij het bij het verkeerde eind had? Om het in het menselijke te trekken, de meeste mensen hebben moeite hun ongelijk toe te geven, dat voelt voor hen aan als een nederlaag.
Wereldbeelden botsen op elkaar, naastenliefde tegenover eigenbelang. Zolang naastenliefde hoger in de hiërarchie staat, staat degene met gezond eigenbelang in de discussie altijd aan de verliezende kant. Het gaat dus om de hiërarchie, welk gedachtegoed beheerst de openbare mening en de instituties. Ik vraag me ook af of man-vrouw verschillen een rol spelen. Vrouw met de neiging tot zorg, de man met de neiging tot jagen. In deze logica: hoe meer vrouwen in het bestuur, hoe meer zorg in plaats van jagen, zeg zelfbehoud. Dialoog over zorg versus zelfbehoud heeft veel voetangels en klemmen, het morele en geslachtsverschillen. Kom daar maar eens uit.
Dialoog is mooi, maar moet je nu echt een dialoog voeren met iemand die een Nootmuskaatstraat niet wil, kansloos.
Ik denk dat we niet te veel moeten verlangen naar de dialoog, maar gewoon proberen meer macht te krijgen en met de uitvoering ons gelijk bewijzen. De menselijke maat weer invoeren.
Ik denk niet dat je van zwart en wit een mooie gemiddelde grijs maakt. Het zal altijd nijgen naar donker of lichter grijs. Het is migratie zoals hoort tegen migratie zoals deze nu plaats vindt. Eigenlijk gaat de vraag over de migratie zoals nu plaats vindt, dus is de vraag ja of nee. In wezen gaat deze vraag ook over de aantallen want migratie zoals die nu plaats vindt is abnormaal en onwenselijk. Niemand wordt er beter van. Het probleem van migranten wordt alleen verplaatst en de oorspronkelijke bevolking krijgt een groot probleem bij. Er zit niets menselijks bij. Het is een keuze tussen socialisme of realiteit en dat is zwart en wit.
Is overbruggen van de kloof wenselijk? De tegenstelling tussen de extreme intentie-ethiek van “links” en traditioneel realisme is zo fundamenteel, dat het m.i. meer loont vanuit die tweede positie in de aanval te gaan. “Links” – vooruit, deze steno-aanduiding dan maar – links wijzen op zijn hypocrisie, zijn onredelijkheid, zijn arrogantie is te oppervlakkig. De vlucht van links uit de realiteit, uit het lijfelijke en historische in het ideële, van de concrete naaste naar de “telescopische barmhartigheid” (Dickens), de keuze (zie Covidtijd) voor het uitgangspunt “angst, met veiligheid door controle van bovenaf” i.p.v. “vrijheid met risico’s” – die basale existentiële voorkeur moet benoemd en gewraakt. Zo’n minder pleitende en bezeerde benadering maakt de kloof aanvankelijk groter, maar wij profileren ons des te duidelijker – ook minder als slachtoffers. Dat maakt, voorbij de horizon, de kans op een échte nieuwe consensus van samenleven groter. Misschien mag je zeggen: de benadering van Ines en Maaike is te vrouwelijk, is in zoverre deel van het probleem: de vervrouwelijking van het Westen is daarin immers een wezenlijk element.
Het punt om er via een dialoog nog uit te komen ligt voor mij al ver, heel ver achter mij.
Ik zou het zelfs niet meer willen. Hoe dit gaat aflopen daar hoef ik mij met 76 op de teller ook niet meer druk om te maken. Mijn haat zit te diep en neem ik mee door de schoorsteen.
Ha, met ons hier, in northwest canada idem dito
Ik had er jaaaaren geleden al mijn buik meer dan vol van
Zeer blij dat we weg zijn gegaan: ruimte te over en zeer vriendelijke mensen(slechts 1 persoon per vierkante km
Trudeau is een klootzak (net als prutte)
Maar die komt hier nooit
Blijven jullie nog maar even pappen en nat houden , zoals schrijfster dat graag wil
Dat water komt steeds hoger/ kikker wordt steeds warmer……. Totdat…..
No peace in your time
Dat bij u persoonlijk JT “nooit komt” was/is toch geen graadmeter voor de situatie in Canada? De regering daar heeft met succes en tot op heden ongestraft meedogenloos dat truckersprotest kunnen neerslaan.
Gaat het daar in Canada bij uw weten ooit nog wel eens over? Of heeft de massa zich geschikt?
Hi
..Geen graadmeter..etc
Inderdaad waar op eerste gezicht
Canada is zeer groot en de provincies zijn. zeer independent en groot
onze provincie heeft een prov. regering die loodrecht staat op die van Trud.(liberals )
Wij hebben eigen healthcare, education etc en betalen geen co2 belasting
Trudeau is absolute geen graadmeter voor dit werelddeel Canada, ook al speelt hij die rol(young global leader)
Het feit dat ze de trucker protest neersloegen kon gebeuren omdat deze protest mars in Ottawa plaatsvond, en dat was te dicht bij zijn Laurentien slangen nest
Trud. Komt hier nooit, en het wordt zeker niet aangekondigd (veiligheid van meneer)
Er zijn nog steeds rechtszaken bezig
Aangaande de truckerprotests
Mijn broer woont met kinderen en kleinkinderen in Alberta. Best wel achteraf. 10 km van een redelijk dorp. Maar ook daar is het aan het veranderen.
De kleinkinderen werd op school gevraagd welk gender zij hadden.
Ze hebben daarna besloten tot zelfonderwijs.
Goed stuk en dat van Arjen van Veelen is ook zeer goed en enorm ‘raak’.
Ik heb het niet slecht met mijn prepensioen hier in het dorp waar ik woon, maar ik voel ook dat onbehagen, zeker als ik sommige uitingen uit het linker kamp hoor. De rancune die maar niet onder een semi beleefd gezicht te zien is. Ik vertrouw linkse politici zover als ik ze kan zien.
Ik hoop dat ze het uit hun hoofd laten om een evt nieuw kabinet constant te proberen pootje te haken of onderling af te spreken elk voorstel van het nieuwe kabinet trachten weg te stemmen. Gelukkig zou de nieuwe coalitie wellicht een meerderheid hebben, mits de VVD niet zo kinderachtig doet en gewoon meewerkt en ook NSC constructief blijft. Daar twijfel ik ook aan omdat de club van Omtzigt bestaat voor een deel uit oud CDA ers van de linkervleugel en daar heb ik het ook niet zo op.
niet=net
Eventuele kabinet Wilders zal hetzelfde beleven als de eerste regering van Trump in de VS. Werken onder zulke omstandigheden wordt heel moeilijk ook omdat alle instanties in handen van links zijn of hun sympathisanten die het beleid gaan tegenwerken.
We zijn veel te laat. De generatie flowerpower heeft onherstelbare schade veroorzaakt, overgenomen door iedereen die zich aangetrokken voelt door progressief gedrag want jong, en niemand wil oud lijken. Dank generatiegenoten voor de ontmanteling van onze mooie samenleving.
Dat filmpje met Hertzberger over covid moest ik wel om lachen.
Daar kun je zo veel over zeggen. Ze heeft geen empathie, bovendien weet je gewoon dat er angst achter zit. Totaal gebrek aan actuele kennis over het onderwerp.
Angstige mensen doen en zeggen irrationele dingen.
Ik neem ze dat niet kwalijk en je moet eerder medelijden met ze hebben, heb ik niet overigens, dan boos op ze zijn. Ben ik trouwens ook niet.
Beter niet met deze mensen in discussie gaan, dan maak je de zaak alleen maar erger omdat ze zich vastbijten in hun geloof.
Dit wil ik nuanceren. Want juist mevrouw Hertzberger heeft zich naderhand openlijk als NRC columniste ontpopt als een criticus van de schending van grondrechten. Dat ene filmpje aan het begin van de hele toestand is in mijn optiek géén representatieve weergave van de rol van deze stem in het publieke debat.
Toch wel. De meerderheid van de mensen reageerden als Hertzberger. Angst domineerde hun reacties.
Volgens mij ligt angst ook aan de basis van de vele problemen die in dit artikel benoemd worden.
Lees de krant en merk op hoe die angst dagelijks in je leven wordt gepompt. De tijd dat kranten objectieve informatie gaven ligt ver achter ons.
Mensen gaan hiernaar leven, hun wereldbeeld is aangetast. Hun leven wordt beheerst door angst. Ze leven in een slechte droom.
Daarmee geef ik eigenlijk ook een oplossing aan.
Je moet ze wakker maken.
Prachtig verhaal.
Er zit helaas een maar aan. Het gaat niet alleen over ‘dominanten’ en ‘dissidenten’.
Het gaat over een kleine groep die daar nog boven zit.
Bij elkaar best wel een ‘Big Club’
“It’s A BIG Club & You Ain’t In It!” (George Carlin)
It’s called the American dream, because you have to be a sleep to believe it.
Ik heb er de kracht niet meer voor.
Er is nog iets aan de hand (al ben ik pas halverwege artikel, misschien komt het nog) ooit was het helemaal niet nodig om “tot elkaar” te komen middels moeilijke gesprekken, er bestond een soort wederzijds respect. Dat is wat er nu mist. Er kon goed gesproken en gedebatteerd worden, waarna toch altijd wel een gracefully agree to disagree houding werd aangenomen en men over ging tot de orde van de dag. Verkiezingsuitslagen werden geaccepteerd en ipv wat er nu gebeurt bij de verliezers – het ligt niet aan ons, maar aan de domme kiezers die ons niet begrijpen, we hebben het niet goed uitgelegd… was men nog in staat om hand in eigen boezem te steken en wellicht eens te onderzoeken waar onvrede en stemmenverlies vandaan kwam. Maar ik kan wel zeggen dat nu de oorzaak van alle ellende bij de zeer rigide linkse kerk moet worden gezocht, die de afgelopen decennia intoleranter, respectlozer en agressiever werd in het opdringen van hun ideologische visie. Hun houding heeft tot deze impasse geleid en als we de recente polariserende toespraak van het verliezende D66voormannetje Jetten goed beluisteren, horen we dat ook hij absoluut niet doorheeft of door wíl hebben wat er toch aan hem, zijn partijtje en hun linkse soortgenoten mankeert.
Inmmiddels hele artikel verwerkt. Kan het niet eens zijn met de strekking van het verhaal. Het “tot elkaar komen” zal namelijk verhinderd blijven door de instelling van de ideologische (in mijn ogen totaal blinde) linker zijde. Het valt op allerlei manieren te duiden en de oplossing heb ik niet. Wel kan ik het hoofdschuddend en schouderophalend observeren.
Inderdaad maar bekijk het ook eens van de andere kant:
1) Links is er stellig van overtuigd dat ze de mensheid, het klimaat, de dieren en ik weet niet wat kunnen redden. Met dat soort doldwaze ideeën is er geen terug meer.
2) Ze hebben ons het verdrag van Kioto ingeduwd, de SDG’s opgelegd, het Dublin II door de strot geduwd. Alles kan! Het gaat goed! Rechts gelooft ondanks alles nog in rechtsstaat, in dialoog. Vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan – dat is de slogan van links.
3) Ze verkeren in een juich-stemming. Goed op koers. 2035 nadert. Mensen slikken alles en passen zich aan, hoe gestoord de voorstellen ook zijn. Waarom zou links zich nog ergens iets van aantrekken? Kim-il-Jung zou depressief worden van Nederland: wij doen vrijwillig mee aan dingen die hij niet eens met dwang heeft kunnen bereiken.
Beste André wat is nu uw punt?
Het punt is dat links niet alleen rigide en intolerant is, zoals u beschrijft, maar zich dat ook probleemloos kan veroorloven omdat de rest van de samenleving alles maar over zich heen laat komen.
Beste André dank voor deze verduidelijking, maar komt dit ook al niet in het artikel ter sprake? Men is aan de andere kant van het stemspectrum veel te vriendelijk en tja. Misschien zitten veel van de stemgerechtigden er toch niet genoeg bovenop. Tenslotte heeft Rutte bijna 12 jaar lang verkiezingen gewonnen. Onbegrijpelijk. Maar het gebeurde wel.
In het artikel wordt m.i. toch weer gekoerst op dialoog in de vorm van compromissen zoeken, polderen, een soort gemiddelde nastreven waarin iedereen zich kan vinden. Dat werkt nu eenmaal niet bij links, want dat zijn idealisten. Die zullen dat zien als een tijdelijke oplossing, waarna ze weer hun ideaal gaan opleggen aan anderen.
De anderen zijn erg ontvankelijk voor mooie verhalen en laten zich meeslepen. De kiezer zou zelf moeten gaan nadenken en zich realiseren moeten dat immigratie op deze schaal een levensgevaarlijk sociaal experiment is en dat energietransitie volslagen onhaalbaar is. En dat we dus met beide moeten ophouden.
Niet Wilders is extreem, de partijen die bezig zijn deze samenleving te slopen zijn extreem. Die kant van het verhaal mis ik in het artikel.
Daar ben ik het mee eens. Hoewel ik de goede bedoelingen waardeer, is de tijd van praten en ergens in het midden uitkomen voorgoed voorbij vrees ik. Met name door de utopische rupsjenooitgenoeg linkse eisen waarvan geen millimeter bijgesteld mag worden.
Over het nut van dialoog met links kun je ook iets te weten komen door te kijken naar historische voorbeelden. Heeft dialoog iets uitgehaald:
– tijdens en na de revolutie van 1848?
– tijdens de Russische Revolutie?
– bij het ineenstorten van de Sovjet-Unie?
– in de relatie met Noord-Korea?
– tijdens en na Tien an Min in 1989?
– in de relaties met Cuba en Venezuela?
– in de relaties tussen de BRD en de DDR?
In een relatie waar de dominante de dissident constant belaagd is het zelfde wanneer je de hond te vaak met de riem slaat eens bijt hij terug en dan is het leed niet te overzien aan beide zijden.
Het leeuwendeel van links wilde nooit horen van de nadelen van het communisme. Toen het ijzeren gordijn viel -en daarmee de bodem onder het linkse vergoelijken wegviel spraken ze over: “voortschrijdend inzicht”. Vergelijkbaar met iemand die telkens met veel te veel alcohol achter het stuur van zijn auto kruipt en die bij het verliezen van zijn rijbewijs na een onvrijwillige deelname aan een alcoholcontrole spreekt van voortschrijdend inzicht.
Afgelopen zondag smaalde mijn gereformeerde zwager dat nu toch goed kwam omdat iedereen PVV had gestemd. Ik dacht: la-maar-löllen en reageerde er verder niet op. Dat zijn CU lang genoeg regeerde om onze samenleving compleet te verkloten dringt niet tot hem door. Nog niet een begin van ook maar een kleinste spoortje van enige zelfreflectie.
Mijn inschatting is, dat die dialoog er niet gaat komen. Tenzij een extreme situatie ze wakker schudt. Denk daarbij aan een (burger)oorlog (aan beiden wordt hard gewerkt), een financiële systeemcrisis, die niet ondenkbaar is. Of een mega stroomstoring (24+ uren) die na alle idealistische gerotzooi met ons elektriciteitsnet een reële optie wordt.