Late abortus zonder medische reden roept pijnlijke morele vragen op
Ongemakkelijk debat moet worden gevoerd
- Jetten’s pedante privéleven overschaduwt premierschap - 8 september 2026
- Schandaal rond fop-professor Arday ontmaskert woke-denken - 10 augustus 2026
- De hilarische infantiliteit van de linkse deugbrigade - 27 juli 2026
Beeld: Gemini (AI)
Het abortus-debat ligt in Nederland op slot: je hoort er niet moeilijk over te doen, en wie twijfelt geldt al snel als achterlijk of te religieus. Toch blijkt uit de geschokte reacties op een recent AD-bericht dat het onderwerp veel gevoeliger ligt dan voorstanders willen toegeven. Vanaf nu mogen ziekenhuizen ook late abortussen — tussen 22 en 24 weken — uitvoeren om louter sociale redenen, zonder medische noodzaak. Hoog tijd om de ongemakkelijke vragen eens hardop te stellen: wanneer begint een leven eigenlijk, hoe zit het met de rechten van de vader en hoe zit het met vrouwen die wél spijt krijgen?
Laten we het eens hebben over abortus. Ja, da’s een gevoelig onderwerp, waarvoor hier in Nederland eigenlijk maar één gewenste mening is: je hoort er niet moeilijk over te doen. Tegenstanders van abortus kunnen in ons land rekenen op heel wat minachting en neerbuigendheid, want ‘domme mensen die achter zijn gebleven. Meestal dankzij religie.’
Maar als ik kijk naar de geschokte reacties op X, na het verschijnen van dit bericht in het Algemeen Dagblad, dan denk ik dat abortus een stuk minder ‘populair’ is dan de voorstanders denken. En het is nogal een onderwerp: alles hangt af van hoe je ‘menselijk leven’ beziet, en of je een foetus die zich nog ontwikkelt in de baarmoeder ziet als een levend menselijk wezen, of als iets dat nog een mens moet worden – zoals een stekje ook nog geen grote boom is.
Wanneer begint een leven?
Maar een stekje leeft wel, daar zijn de meeste mensen het toch wel over eens. Schrijfster dezes heeft al een leven lang een eenvoudig standpunt over abortus: aangezien niemand mij ooit helder en overtuigend wist uit te leggen op welk punt het leven precies begint voor een mens – is dat als het zaadje het eitje binnendringt, is dat bij de eerste celdeling, de eerste hartslag, of pas bij de geboorte? – heb ik nooit het risico genomen een moord te plegen zonder dat ik het zelf doorhad. Abortus zou ik nooit zijn aangegaan. Gelukkig stond ik ook nooit voor die keuze. En nee, religie heeft er in mijn geval niets mee te maken.
Geen verbod, wel grenzen
‘Moord’: hoppa, daar is dat woord al, en nog wel zo vroeg in het stuk. En ja, ik weet dat het een beladen term is, en mijn kijk op abortus is dan ook niet dat het altijd moord is. Ik ben geen voorstander van een verbod. Er zijn genoeg doorslaggevende medische redenen te vinden om een zwangerschap te beëindigen, zoals zowel de gezondheid van de moeder als die van het kind. Als een kind ernstig gehandicapt is zonder uitzicht op verbetering en een leven van bijzonder lage kwaliteit tegemoet gaat, waarmee het ook nog eens een fiks emotioneel en fysiek beslag zal leggen op de ouders en de rest van het gezin, dan is abortus beslist niet onmenselijk om te overwegen.
Hetzelfde geldt als het leven of de gezondheid van de moeder ernstig in gevaar zijn. Bovendien is het een persoonlijke keuze: iedereen moet dat met het eigen geweten uitvechten, dat gaat een overheid niet aan. Dus echt liever geen verbod. Denk eens aan ongewenste zwangerschap na een verkrachting?
De sociale indicatie: een nieuwe grens
Maar er zitten heel veel haken en ogen aan abortus, en die zijn over het algemeen volkomen onbespreekbaar in ons land. Zoals dat artikel hierboven: abortussen in een dergelijk laat stadium zijn al toegestaan sinds de jaren ’80, maar werden in Nederland doorgaans alleen uitgevoerd vanwege dringende medische indicaties. Dit artikel legt uit dat dat nu in een proef gaat veranderen: ook de zogeheten ‘sociale indicatie’ – om niet-medische redenen het kind afwijzen, dus – gaat nu een reden zijn om zulke omstreden en risicovolle late abortussen uit te voeren. Tegenstanders komen, zoals altijd, amper aan het woord en hun kijk op zaken wordt niet meegenomen.
Levensvatbaar
‘Late abortussen zonder medische indicatie liggen gevoelig. De grens waarin een foetus levensvatbaar wordt, ligt dichtbij, bij 24 weken. ‘Niet zelden’ wordt een foetus bij zo’n zwangerschapsafbreking levend geboren,’ lezen we in het AD-stuk. 24 weken is dan ook in Nederland de absolute grens voor een abortus; het is niet toegestaan een kind te aborteren als het levensvatbaar is buiten de baarmoeder. Maar Moeder Natuur doet niet aan scherpe grenzen, en net zoals het ene kind al op haar 12e aan de puberteit begint en het andere op haar 15e nog steeds amper signalen geeft, is het ook bij foetussen niet een zaak van scherpe grenzen en markeringen in hoe het zich ontwikkelt.
Het risico op een levend geboren kind
Dus een late abortus geeft het risico op het ter wereld brengen van een levend kind, omdat het meer op een bevalling lijkt: vanaf ongeveer 18 weken gebruikt men liever geen curettagemethode meer, maar gaat men over tot het opwekken van weeën en lijkt een abortus meer op een bevalling. Dus mocht het zo zijn dat de foetus al levensvatbaar was toen men aan de ingreep begon, dan bevalt men dus van een levend kind dat we, in geval van wel gewenst zijn, een ‘couveusekind’ zouden noemen.
Moord?
Maar dit kind is ongewenst (sociale indicatie) en dus wil men dat risico niet nemen: middels een injectie in de foetus met middelen als lidocaïne of kaliumchloride wordt het hart van de foetus in de baarmoeder tot stilstand gebracht, waardoor het dus sterft. Hoe groter de kans is op levensvatbaarheid – en dat kan men tot zekere hoogte al vaststellen in de baarmoeder – hoe groter de kans wordt dat die injectie zal worden toegediend. En daar zit, voor velen, ‘m de kneep.
Want dit is met gemak ‘moord op een foetus’ te noemen. Als dit kind gewenst was geweest, normaal ter wereld was gekomen en in een couveuse had gelegen, zou het toedienen van zo’n injectie moord geweest zijn. De wet is daar helder over, zoals het ook helder is over het feit dat de rechten van de ouders om te mogen beslissen over het leven van hun kind ophouden zodra het levend ter wereld is gekomen. Euthanasie (het Groningen-protocol) mag dan enkel nog in het geval van uitzichtloos en ondraaglijk lijden. Als zo’n late abortus mislukt en het kind komt levend ter wereld, hebben de afwijzende ouders alsnog een danig probleem.
De verdwenen bedenktijd
Maar er zijn meer struikelpunten. Zoals het afschaffen van de vijf dagen bedenktijd die we ooit hadden: natuurlijk weet een vrouw die normaal bij zinnen is wel hoeveel bedenktijd ze nodig heeft voor zo'n beslissing. Maar het afschaffen van zo'n bedenktijd vergroot de kans dat vrouwen in een emotionele opwelling dingen gaan doen waar ze later spijt van krijgen. En laten we even eerlijk zijn: vijf dagen, da's toch niet het einde van de wereld? Als je echt zeker van je zaak bent, ben je dat na vijf dagen ook nog. Als je in een impuls handelt, zal die termijn je broodnodig afremmen en wellicht na doen denken – waar het dus ook voor bedoeld is. Ik ben het eens met de tegenstanders die zeggen dat dit enkel de rechten van het ongeboren leven verkleint – en die zijn al niet zo groot. Sterker nog: die bestaan niet.
De vergeten vader
En wat te denken van de vaders? Ik schreef daar al eerder over, in een stuk over mannenrechten: aangezien er nog altijd een eitje en een zaadje nodig zijn voor een verwekking, is er dus ook altijd een vader in het verhaal, als we het hebben over ongeboren kinderen. Die vaders hebben geen rechten zodra het over abortus gaat: alleen de stem van de vrouw telt. En hoewel ik daar goeie en zelfs doorslaggevende redenen voor zie – het is tenslotte haar lichaam, niet het zijne – vind ik het onbegrijpelijk dat we daar met z'n allen nog nooit iets van een discussie over hebben gehad.
Dat die mannen, die wellicht dolgraag vader wilden worden en machteloos moesten toezien hoe iemand anders hun droom om zeep hielp, niet aan het woord mogen komen. Want sorry luitjes: het is ook hún kind, hè? Waarom tellen hun gevoelens en gedachten omtrent dit soort zaken dan niet mee?
Ook spijt is een stem
Zoveel zaken die we gewoon niet bespreken als het om abortus gaat: onderzoek wijst uit dat de meeste vrouwen geen psychische schade overhouden aan een abortus – de meeste vrouwen. Niet allemaal, dus. De vrouwen die daar dus wel onder lijden, achteraf, is daar ooit over gesproken? Kwamen die ooit open en eerlijk aan het woord? Zoals vrouwen die verschrikkelijke spijt hadden van hun keuze?
En dat punt dat voor mij doorslaggevend was: wanneer begint het leven? Op welk punt gebeurt dat? Ik begrijp dat dat niet zomaar vast te stellen valt, maar mag er dan iets meer respect zijn voor mensen die vanuit hun heilige respect voor dat leven elke vorm van abortus zien als moord? Kunnen we daar ook eens mee in gesprek gaan om te horen hoe zij het zien – en vooral voelen? Moord op kinderen laat maar weinigen onberoerd, en zeker op ongeboren kinderen. En hoe zit het met eventuele gewetensbezwaren van zorgverleners?
Rechten voor het ongeboren kind
En dan die ene: de rechten van dat ongeboren kind – die gewoon niet lijken te bestaan? Waarom is daar geen stevige discussie over? Is een foetus een levend wezen zonder rechten, overgeleverd aan de wil van de vrouw die hem draagt? Is dat moreel werkelijk verdedigbaar?
Het zijn stuk voor stuk vragen en onderwerpen die niet gemakkelijk zijn en waar ik niet zomaar eventjes antwoorden op heb, maar ik weet wel dat abortus een onderwerp is dat veel, veel breder besproken zou moeten worden en waarin veel meer stemmen gehoord zouden moeten worden. Want op dit moment is het hoofdzakelijk een juichverhaal – en helaas is het dat voor heel veel mensen nou juist niet. Eerder het omgekeerde.
OpinieZ bestaat dankzij u! Geen betaalmuur, geen subsidie — OpinieZ is gratis omdat lezers zoals u ons steunen. Iedere bijdrage helpt ons onafhankelijk te blijven. |
|
In ons land en onze westerse cultuur zijn de scheidslijnen in de politiek overzichtelijk.
Als christenen ergens tegen zijn, dan zijn linkse mensen vóór.
Dus als christenen tegen abortus zijn, dan zijn linkse mensen vóór.
Als christenen ergens vóór zijn, dan zijn linkse mensen tegen.
Dus als christenen vóór Israël, de natie, tradities zijn – dan zijn linkse mensen tegen.
Want linkse mensen hebben een psychologisch conflict en dat reageren ze af op hun omgeving en dat kan alleen als ze onderwerpen opzoeken die gevoelig liggen.
Met ‘christenen’ doelt u duidelijk niet op de zich christenen noemende mensen, die overtuigd de standpunten van de gelijkgeschakelde PKN/DDR-staatskerken aanhangen.
Ik weet niet of linkse mensen het expres zo kiezen als u schetst. Ik denk dat deze mensen uit idealisme handelen/ denken maar geen andere basis hebben dan het idealisme zelf.
In sommige steden en staten van de VS wordt al gesproken ofwel is de praktijk al dat ‘abortus’ tot aan de geboorte, mogelijk is. Gezien de salamitactiek die men uit idealisme, steevast voert bij het doorvoeren van dit soort maatregelen, is dat het doel waarnaar zij streven. De achtergrond is niet per sé het recht van de vrouw, maar het kille terugschroeven van het aantal mensen. Past D’66 eigenlijk als een handschoen.
Misschien zeggen cijfers iets. Er worden ongeveer 165.000 kinderen geboren in Nederland in een jaar, naast dat bijna 40.000 abortussen plaatsvinden. Ongeveer een op de vijf kinderen verdwijnt de kliko dus sowieso al in! Als m.i. sociale redenen worden, lees ik, vaak opleiding of werk genoemd. Omvang van de cijfers, naast de redenen van abortus, doen mij vermoeden dat er iets heel erg mis is.
De sleutel is inderdaad de vraag bij welke leeftijd een ongeboren kind een mens wordt. Er is maar één rationeel, objectief antwoord op die vraag: bij de conceptie. Alle andere antwoorden komen neer op een kwestie van gevoel. Laten we elkaar niet voor de gek houden: abortus wordt toegestaan omdat we het niet kunnen zien gebeuren.
Het is voor mij onbegrijpelijk dat zelfs puppies of jonge katjes met meer respect behandeld worden dan een ongeboren mensenkind.
Als je een nest jonge katjes zou verzuipen -of middels een injectie zou doden- is Nederland te klein en staat met name links Nederland op z’n achterste poten om te krijsen hoe wreed dat wel niet is. Dan komen er argumenten langs dat er altijd wel een thuis voor die dieren gevonden kan worden. Maar een mensenkind is blijkbaar zo waardeloos (letterlijk) dat dat gewoon gedood mag worden en afgedankt als zijnde ongewenst. Voor een mensenkind hoef je blijkbaar geen moeite te doen om daar een thuis voor te vinden, die kan je gewoon vermoorden en het dan een ‘persoonlijke keuze’ noemen.
Er zijn zoveel stellen in Nederland die er alles voor over hebben om een kindje te krijgen en die moeten aanzien hoe andere mensen hun kinderen met het grootste gemak doden en afdanken. En daar mag je dan ook nog eens niets van vinden als wensouder. En ja ik zeg bewust ‘met het grootste gemak’. In mijn studentenhuis had ik een huisgenootje die voor haar 25e al 2 abortussen had gehad. Er worden jaarlijks 30.000 abortussen uitgevoerd in Nederland. Dat kunnen echt niet allemaal abortussen zijn vanwege medische redenen. In mijn omgeving ken ik al verhalen van abortus omdat het niet uitkwam met de vakantie. Dus ik heb een sterk vermoeden dat heel veel abortussen echt uit egoïsme plaatsvinden en omdat de vrouwen in kwestie de verantwoordelijkheid ontlopen. Seks is nu eenmaal bedoeld voor voortplanting dus als er dan voortplanting komt van een avontuurtje dan is dat de consequentie van je eigen keuzes. Daar kun je niet een onschuldig wezentje de dupe van laten worden.
Beste Ines,
Geen gemakkelijk onderwerp, maar niet één dat zichzelf oplost door het er niet over te (blijven) hebben.
Zelf man, dus geen partij in als ‘baas in eigen buik’. En dat baas-zijn is in praktische zin nog altijd te beste oplossing en niet alleen omdat dit voorheen vele meer een ‘community’ aangelegenheid was. De kerk, ouders, maatschappij, etc. bemoeiden zich er tot in het min of meer recente verleden daar vaak hevig mee. En daar ben je dus vanaf met ‘baas in eigen buik’.
Aan de andere kant is dat ook een zwakte bod, want laat dat mokkel het lekker maar zelf uitzoeken. Niet mijn zaak, moet kunnen, e.d.
En het legt alles op de schouders van de met kind geschopte – om het maar in wellicht wat grovere, duidelijke bewoordingen te zeggen. En die zit daar misschien niet op te wachten, op het kind en/of de noodzaak de keuze te maken.
Een meerjarig tot volle wasdom gebrachte ‘rubber tegel aanpak’ waarin er altijd een volgende kans is, komt dan rechtstreeks in botsing met de biologie die in dit soort gevallen in een klein mensje voorziet na 9 maanden / 38 à 40 weken. Als je bij 24 weken – dus een fors stuk meer dan de helft van de rit en afhankelijk van hoe je je kind draagt een behoorlijke toeter – er nog niet uit over bent of je het kind wil houden of niet.
Dan krijg je dit soort late term toestanden, die met vorderen van de medische wetenschap en het succesvol kunnen knutselen aan vroeg levensvatbaar geacht leven noch moreel, noch medisch te verantwoorden zijn. Want hoe leg je nou uit, dat bij een gewenst (zeer) vroeg geboren kind alles uit de kast getrokken wordt en bij het andere, kennelijk ongewenst leven – zonder dat dit op enige wijze een stem heeft, waar anderen de belangen van dieren, planten e.d. juridisch willen borgen – de knop omzetten.
Beste Henk,
Even voor de goede orde: Nederland is samen met Denemarken het land met het laagst aantal abortussen per 1000 vrouwen. Veruit het grootste deel van de zwangerschapsafbrekingen (88%) vindt plaats in het 1e trimester. Iets meer dan de helft van de vrouwen is tussen de 5-6 weken zwanger op het moment van de ingreep. Ongeveer 79% van alle abortussen wordt in de eerste 8 weken uitgevoerd.
Misschien ook goed om te vermelden dat 10% vd abortussen niet-NL vrouwen betreft.
Slechts 12% v alle abortussen vindt dus in het 2e trimester plaats. Je stelt dat het gek is dat vrouwen dan nog niet weten of ze het kind wel willen. Dat is in mijn ogen een onjuiste voorstelling v zaken. Een groot deel vd late abortussen betreft een medische indicatie. Een medische afwijking wordt meestal pas duidelijk rond de 20 weken, bv bij de 20-weken echo. Vaak zijn er dan nog vervolgonderzoeken en gesprekken nodig. Zelf ben ik bij 19 weken ve niet-levensvatbaar kindje bevallen, maar dat was een snelle route. Meestal kom je op beduidend meer weken uit. Deze zwangerschappen zijn doorgaans uiterst gewenst. En bevallen ve dood kindje is ingrijpend, zwaar en verdrietig, kan ik je melden.
Overigens overleden dit soort kindjes vroeger vaak met de bevalling of kort daarna of ze hadden een heel leven lang intensieve zorg nodig.
De overige late abortussen (sociale indicatie) kan bv een incestslachtoffer betreffen. Acht op de 1000 zwangerschappen ontstaan na misbruik (verkrachting + incest). Je kan je voorstellen dat een kind v 12 dat zwanger is geworden v haar vader, misschien helemaal niet doorheeft dat ze een kind draagt totdat het pas zichtbaar is en dan zit je vanzelf al in het 2e trimester. Hoe dan ook, ook daar is meestal sprake v veel leed.
Beste Anna Hess,
Als je abortus ziet als de maatschappelijke ‘lesser evil’ dan meer traditionele oplossingen, waarbij er een hele infrastructuur bestond voor ‘gevallen vrouwen’, ‘moetjes’ of zelfs helemaal abjecte oplossingen waarbij het verkachtingsslachtoffer maar fijn trouwde met de verkrachter om de eerboekhouding netjes in evenwicht te houden, dan kom je hoe dan ook uit op uitersten die niet lekker zitten omdat het zelf een verre van perfecte oplossing is.
Zedige onthouding, tussenbeens geslachtsverkeer, het poesje en het hoesje of het maatschappelijk breed promoten van anale sex als de betere recreatieve optie, zijn allemaal leuk en aardig, maar komen maar beperkt tegemoet aan de menselijke imperfectie.
Dat het overgrote deel van de abortussen in Nederland – wat verhoudingsgewijs laag zou zijn, maar volgens mij wel stijgende is, correct me if I’m wrong – allemaal relatief vroeg zijn, is niet het punt. Behalve dan natuurlijk dat bij elke ongewenste zwangerschap in ieder geval één partij is geweest die de Durex niet bij de drogist gehaald had, of de voordeel pornoverpakking bij de sexshop ongebruikt voorbij heeft laten gaan. Ongelukjes daargelaten.
Omdat het de vrouw is die zwanger wordt, heeft die – m.i. en ook in het licht van het baas in eigen buik – een extra verantwoordelijkheid voor zichzelf en het gewenste/ongewenste kind. Beter voorkomen bij twijfel, geen tijd, geen zin, andere issues dus.
Qua verkrachting/incest-toestanden: vanaf de onvrijwillige daad weet de vrouw dat neef/oom/buurman/casual vriendje (vindt niet het overgrote deel van verkrachtingen plaats tussen bekenden?) dat een zwangerschap geen wensbaby gaat opleveren. Waarom dan ellenlang wachten?
Abortus is het directe gevolg van Eugenetica.
Bekende voorvechter hiervan was o.a. Margaret Sanger, oprichter van Planned Parenthood in de VS, bekend om haar uitspraken. Blacks are useless eaters…..
Daarnaast waren de Nazis hier ook al druk mee.
Opruimen van ongewenst menselijk leven.
Dat is de kern van de zaak.
Bron: The Big Lie, the Nazi roots of the American Left. By Dinesh D’Souza
Beste Ines, Waarom die twijfel over wanneer het leven van een mens begint. Tijdens mijn studie biologie is mij, meer dan 50 jaar geleden, geleerd dat bij tweeslachtige organismen er een nieuw individu ontstaat als een eicel en een zaadcel samensmelten. Is dat na al die jaren veranderd? Nee, natuurlijk niet, maar het is de wens om een ongeboren kindje te mogen doden die de twijfel is gaan oproepen. Ieder mens heeft recht op leven, daar hoef je niet gelovig voor te zijn. Ook befaamde atheïsten (Christopher Hitchens bijvoorbeeld) waren om die reden tegen abortus. In de VS heb je de organisatie ‘Secular Pro-Life’, met atheïsten en niet-christenen. Denk dus na of je hierin niet met de doods-cultuur meegaat. – Joop
De tegenstelling tussen de strikte en strenge behandeling van de natuur en de uiterst vrije benadering bij de mens is een mooie voorbeeld van de overmacht van de mens boven de natuur. De uitspraak van Aldous Huxley, “De mens is een controversieel experiment van de natuur”, is er een die alles verklaart.
Ik ben geen voorstander van abortus, ik ben wel blij dat mogelijkheid bestaat. Ik kan niet oordelen over de redenen waarom (meestal) vrouwen kiezen voor abortus en doe dat ook niet. Ik heb wel veel vragen over zo laat in de zwangerschap om sociale redenen nog abortus kiezen. Ik kan niet goed begrijpen waarom iemand zo laat in een zwangerschap het kind “ongewenst verklaart”. Ik kan niet in hoofden kijken en ik kan dan ook niet oordelen over of dat “terecht is of niet”. Ik blijf de mogelijkheid wel verdedigen, ik ben alleen heel blij dat ik nooit voor die beslissing heb gestaan.
Abortus moet zeker kunnen bij medische redenen en verkrachting, maar bij 22-24 weken bij sociale redenen vind ik het wel een probleem. Je weet toch al veel eerder dat je zwanger bent en dan wacht je toch niet zo lang. Verder vind ik zelf: het is de 21e eeuw, er zijn legio mogelijkheden om niet zwanger te raken. Hersens gebruiken voor je de koffer in stapt. Waarbij ik natuurlijk weet dat een spiraal soms niet werkt etc. Uitzonderingen daargelaten dus.
30.000 abortussen per jaar is bizar. Dat zijn 30.000 kinderen per jaar. En maar blijven krijsen dat Israël Palestijnse kinderen vermoordt. Heel triest, dat is zeker, maar dat zijn kinderen die omkwamen tijdens Israëls eigen verdediging. 30.000 abortussen per jaar zijn kinderen die echt vermoord zijn. Maar ja, dat mag ik vast niet zo stellen…
Het begrip ”heilig” kan worden gedefiniéerd door de termen; het is heel, het is äf, het kan niet verbeterd worden, het is een mysterie en het is een wonder. Heilige mensen bestaan niet evenmin als heilige dingen zoals boeken of heilige dieren. Het enige wat van zichzelf heilig is, dat is het ontluikende leven. En moet dát worden uitgeroeid? Onbegrijpelijk.
Abortus is in Nederland wettelijk toegestaan, tot een bepaalde zwangerschapsduur, omdat dan, nu na 24 weken, de vrucht buiten de baarmoeder, zei het met medisch kunst en vliegwerk, in leven kan blijven. Met de vooruitgang van wat medisch mogelijk is, zal die duur lager komen te liggen. Wat nodig is, is een verandering in de wet, en verlaging van de toegestane termijn. Bijvoorbeeld naar 18 weken. En het is in mijn ogen niet verkeerd, om voor de curettage, de vrucht in de baarmoeder te doden, zodat het voor omstanders aangrijpende beeld van iets wat nog beweegt, te vermijden.
Verder blijft het een uiterst onaangenaam gebeuren, maar zoals de zaken nu staan, moeten we ermee leven.
Het is, zoals bijna altijd, weer (tevergeefs?) wachten op een overheid die besluiten durft te nemen.
Laat ik beginnen met dat ‘juichverhaal’. Abortus is geen juichverhaal, voor niemand. Het is een pijnlijke ingreep, zowel fysiek als psychisch, en geen enkele vrouw neemt een dergelijke beslissing lichtzinnig. Bij de medische term abortus hebben we het over miskramen en stilgeboorten en bij abortus provocatus gaat het om een actieve ingreep die leidt tot afdrijving van de vrucht/foetus. Maar die scheiding is niet altijd duidelijk. Zelf ben ik in 2004 na 19 weken bevallen ve niet-levensvatbaar kindje (trisomie 13). De zwangerschap was zeer gewenst, maar medisch noodzakelijk deze te beëindigen. Voordat de medicatie z’n werk kon doen, zette mijn lichaam de bevalling zelf al in gang.
Misschien ook goed om te benoemen is dat met de allersnelste route na een testuitslag (bv 20-weken echo), je met vervolgonderzoeken en gesprekken al snel op een termijn boven de 22 weken uitkomt. Zo beviel mijn nichtje ve ernstig zieke foetus buiten de 24 weken-grens. In landen als FR, waar abortus ook in de wet is verankerd, is de termijn bij een medische indicatie ongelimiteerd en daar zijn goede redenen voor. Het is goed als ethici, ervaringsdeskundigen en medici met verstand v zaken zich hierover buigen – over zowel de medische als sociale indicatie (waar tot nu toe weinig achtergrondinfo over naar buiten is gekomen), waarbij het belang vh kindje vanzelfsprekend meegewogen wordt. Uiteraard!
Ik merk dat de manier waarop het debat nu wordt gevoerd (veelal met oneliners en stigmatisering) uitermate pijnlijk is voor vrouwen die een afbreking vd zwangerschap hebben meegemaakt, of het nu om een miskraam, stilgeboorte of abortus gaat. Ongepaste en hardvochtige reacties m.n. op X al dan niet gecombineerd met vrouwenhaat zijn heel beschadigend en maken dat veel vrouwen z niet durven uitspreken.
Ik heb zeker begrip voor het feit dat een abortus soms noodzakelijk of niet te voorkomen is. Daarom ben ik ook geen voorstander van een verbod. Maar het juichverhaal is toch niet helemaal uit de lucht gegrepen. Sommige activistische Amerikaanse vrouwen die rondlopen met t-shirts waarop staat hoeveel abortussen ze hebben gehad- alsof ze er trots op zijn. Een Amerikaanse actrice die abortus liet plegen omdat ze anders een rol aan zich voorbij zag gaan en daar aan refereerde toen ze haar award in ontvangst kwam nemen (‘I wouldn’t stand here without a woman’s right to choose’). Ik heb de beelden gezien en dat ziet er toch wel uit als een soort juichverhaal. Als het zo gevoelig zou liggen zouden deze vrouwen er niet zo openlijk voor uitkomen. En dan denk ik ook nog dat er dus heel veel meer vrouwen zijn die dit soort dingen om dezelfde redenen doen, ze praten er alleen niet allemaal over. Tuurlijk, je kunt zeggen dat dat misschien niet vergelijkbaar is met de Nederlandse situatie. Maar veel dingen die in de VS gebeuren slaan over naar Nederland. En ik heb dus helaas uit mijn eigen omgeving al voorbeelden van abortus die ik toch wel lichtzinnig zou willen noemen, zie mijn andere commentaar. Lichtzinnig in de zin van het kennelijk weinig waarde hechten aan een menselijk leven, aan een kwetsbaar leven. Het komt dus voor, en gezien het aantal van 30.000 abortussen per jaar in Nederland durf ik wel aan dat dat grotendeels geen abortussen zijn uit medische noodzaak. Dat zegt uiteraard niets over uw situatie. Maar wel over een heleboel andere situaties.
Hallo Helen,
Jouw voorbeelden herken ik niet in de NL situatie. Graag haal ik Simone Veil aan, de vrouw die abortus in FR legaliseerde: “Geen enkele vrouw gaat met een licht gemoed over tot abortus. Je hoeft maar naar ze te luisteren om te weten dat het altijd een tragedie is. We kunnen niet langer onze ogen sluiten voor de 300.000 abortussen die ieder jaar de vrouwen van dit land verminken. Hun rechten worden vertrapt en degenen die een abortus ondergaan worden vernederd en getraumatiseerd.””
Ben ik een voorstander v abortus? Nee. Het is een pijnlijke en ingrijpende ingreep die niemand zou moeten willen. Wel ben ik voorstander vh recht op abortus. Elk jaar ondergaan wereldwijd 25 miljoen vrouwen een onveilige abortus. Dit is een van de belangrijkste doodsoorzaken voor zwangeren wereldwijd. De film l’Evénement kan ik iedereen aanraden. Zwanger zijn is risicovol: in NL overlijden elk jaar 11 vrouwen als gevolg v hun zwangerschap of bevalling. Wereldwijd zijn dit er 800 dagelijks! Niemand die z hier druk over maakt.
Veil zei later: “Ik had geen idee dat mijn voorstel zo veel haat zou losmaken. Er heerste zoveel hypocrisie in deze met mannen gevulde zaal (de Assemblée), terwijl ik van enkelen wist dat ze in het geheim naar een adres zochten waar ze hun minnaressen abortus konden laten plegen.”
Hypocrisie: ik ziet het nu ook weer terug in het debat, soms in combinatie met vrouwenhaat of de wens om meer grip te krijgen op (het lichaam v) vrouwen.
Maar NL heeft samen met DK het laagst aantal abortussen per 1000 zwangerschappen in de wereld. 88% daarvan vindt voor de 12 weken plaats. 12% dus in het 2e trimester, waarvan het merendeel wordt uitgevoerd vanwege een medische indicatie. In landen waar de wekengrens lager ligt, ligt het aantal abortussen niet lager.
Het is mooi om te lezen dat NL samen met DK het laagste aantal abortussen per 1000 zwangerschappen heeft. Dan nog vind ik jaarlijks 30.000 abortussen veel te veel. Ik weet niet of u mijn andere commentaar heeft gelezen, maar van de voorbeelden die ik daar geef kan ik echt heel erg boos worden.
Dan vind ik dit soort vrouwen echt misselijkmakend: https://www.facebook.com/story.php?story_fbid=1283764907129115&id=100064868520602
https://marieclaire.nl/artikel/503235/amerikaanse-celebs-openlijk-uitspraken-abortuss
https://www.reddit.com/r/HolUp/comments/vrcg00/yum/
Ik ben ook zeker niet voor een verbod op abortus. Er zijn gewoon echt situaties waarin het de beste keuze is. En mannen, of überhaupt de samenleving, moet niet vanuit vrouwenhaat of wat voor argument dan ook proberen grip te krijgen op het lichaam van vrouwen. En misschien wilden ze dat niet, maar wilden ze juist het ongeboren leven beschermen. En daarvan vind ik wel dat het kwetsbare, ongeboren leven voorrang heeft op de persoonlijke keuze. Het is vanaf dat moment niet meer alleen jouw lichaam, maar ook dat van een ander en daar heb je verantwoordelijkheid voor. En seks is nu eenmaal bedoeld voor de voortplanting, dus als je de consequenties niet wilt, dan moet je geen seks hebben. Mocht mijn dochter (ben momenteel zwanger) een ongeplande zwangerschap hebben op haar 16e, dan moet ze van mij het kindje gewoon krijgen, Gedrag heeft consequenties. En ik zie en lees veel te vaak dat mensen de consequenties van hun eigen gedrag niet willen accepteren. Slippertje? Avontuurtje tijdens studententijd? Tja. Consequenties. Abortus is geen voorbehoedmiddel en het wordt naar mijn mening veel te vaak wel zo ingezet.