Schandaal rond fop-professor Arday ontmaskert woke-denken
Diversiteitsdogma vergiftigt de wetenschap
- Schandaal rond fop-professor Arday ontmaskert woke-denken - 10 augustus 2026
- De hilarische infantiliteit van de linkse deugbrigade - 27 juli 2026
- Late abortus zonder medische reden roept pijnlijke morele vragen op - 17 juli 2026
Jason Arday. Foto: Royal Greenwich. CC BY 3.0
Een hoogleraar van kleur die zijn levensverhaal verzon en andermans werk overschreef, mocht ongestoord zijn gang gaan aan de universiteit van Cambridge. Tot de bewijzen niet meer te negeren waren. De val van Jason Arday is geen incident, maar het bewijs dat doorgeslagen diversiteitsdenken de wetenschap totaal verziekt.
De val van ‘professor’ Jason Arday in Cambridge lijkt een serie golven te hebben voortgebracht die verder strekken dan enkel het absurde verhaal van deze fabulerende en plagiërende man: de krankzinnigheid van woke-principes als DEI (Diversity, Equity, Inclusion) en CRT (de beruchte Critical Race Theory) lijkt definitief boven te zijn komen drijven, en dan vooral het niet te missen feit dat het gewoon niet werkt. Dat het zelfs averechts werkt. Dat het seksistisch, racistisch, ondemocratisch, tribaal en xenofoob is. En dat het serieus gevaarlijk kan zijn, zoals Charlie Kirk niet onterecht aanvoerde in zijn dappere debatten.
Infantiele wokies
Want als je deze uitgangspunten serieus neemt, als je je overgeeft aan de infantiele denkwereld van de wokies, loop je vanzelf tegen een aantal simpele, aantrekkelijke oplossingen aan voor vrij complexe problemen. Elk mens met een werkend verstand weet dat simpele oplossingen voor complexe problemen doorgaans niet werken, maar allez: wokies denken dat alles zwart-wit is, want de wereld bestaat uit maar twee soorten mensen. Je bent of een onderdrukker, of je wordt onderdrukt. Het is niet moeilijk op dezelfde manier een probleem te lijf te gaan als je deze overtuiging eenmaal bent toegedaan.
Onderdrukkers en onderdrukten
In de ogen van een wokie hebben beide groepen, vanwege dat onderscheid, verschillende rechten, waarbij de rechten van de onderdrukten groter zijn dan die van de onderdrukkers, want de ene groep is het slachtoffer van de andere groep en zal zich vrij moeten vechten, dus die hebben meer armslag nodig. We zien het acute effect ervan in onze huidige woke-rechtspraak: er wordt zo sterk, vaak en openlijk met twee maten gemeten dat je er af en toe met open mond naar kijkt. DEI en CRT liggen aan dit oordeel-denken ten grondslag: op basis van politieke intentie wordt in ons land recht gesproken. En dan zowel de politieke intentie van de rechter als de aangeklaagde.
Maar dat heeft dus wel tot gevolg dat het tribale, kleingeestige aspect ook onmiddellijk zijn intrede doet: het denken in groepen doet dat nu eenmaal. Het hele DEI- en CRT-denken is gebaseerd op tribale principes, zoals onderscheid maken op grond van uiterlijk, afkomst, religie, geslacht, geaardheid — ongekend groepsdenken dus. En elke groep heeft weer zo z’n subgroepen, dus iedereen komt dan fijn in een hokje terecht van waaruit er vervolgens met achterdocht richting alle andere hokjes gekeken kan worden: xenofobie in de gloria.
Schuldigen zoeken en vinden
Want als je woke bent, is je levensopdracht net zo simpel als de rest van de filosofie: ‘Gij zult schuldigen zoeken en vinden.’ En dus worden ze met bosjes overal gevonden, de bad guys — behalve in het eigen hokje. Dat kan ook niet, want in dat hokje is men onderdrukt en per definitie dus een slachtoffer en daarmee een good guy. Lekker simpel toch? En zo spreek je jezelf vrij van elke vorm van verantwoordelijkheid voor eigen handelen, zoals OpinieZ-collega Martin de Jong feilloos omschreef in zijn meest recente column, en richt je je blik op elke mogelijke schuldige die jouw probleem voor je moet oplossen.
Het is racistisch, dat sowieso. Racisme is een van de meest kwalijke vormen van xenofobie die wij in onze samenleving onderscheiden, dat zijn we bijna allemaal met elkaar eens. Seksisme is ook een hele erge. Beiden vinden een knus thuis binnen het woke-denken, dat moeiteloos mensen als Arday aanstelt op basis van huidskleur (je reinste racisme dus), terwijl nu duidelijk wordt dat de waarschuwingslampen al tijden knalrood knipperden en men ervoor koos die niet te zien. Want hij was zo mooi de jongste zwarte professor in Cambridge, een universiteit die al vaker kritiek had gekregen op haar diversiteitsbeleid, dus hij paste naadloos in de woke-onderbuiken aldaar.
Vrouwenquota
Onze stuntelende minister van Volkshuisvesting is er ook een scherp voorbeeld van: deze vrouw kan onmogelijk vanwege haar kwaliteiten op die positie terecht zijn gekomen — een positie waarin ze meer schade aanricht dan prangende problemen oplost, vooralsnog, en onderhand alle vrouwen een slechte naam bezorgt. Vrouwenquota zijn seksistisch, op heel veel manieren, en zeker ook discriminerend: het is niet dat er in de bouw of de transport wordt gewerkt met vrouwenquota. Die zijn enkel het privilege van de theoretisch opgeleide en van een goed netwerk voorziene vrouw. Praktisch opgeleiden zullen hun eigen weg moeten banen — en da’s maar goed ook.
Emancipatie betekende (dacht ik tenminste) voor mijn generatie nog altijd ‘op eigen, zelf-bevrijde benen staan’ en niet ‘mannen moeten verplicht ruimte voor me maken anders kom ik er niet.’ Vrouwenquota hebben we al vrij lang in Nederland en dat is daarmee, denk ik, de vroegste vorm van DEI-denken die we kennen. En de uitgangspunten van dit denken zijn oprecht goed bedoeld, daar ben ik van overtuigd. Het idee dat mensen gelijke behandeling en gelijke kansen dienen te krijgen is weinig meer dan beschaafd en intelligent.
Kwaliteit boven dwang
Beoordeel mensen op hun kwaliteiten en hun talenten, hun inzet en hun prestaties: het lijkt me zo dat je daarvan, als samenleving, met z’n allen profiteert omdat de hele groep de kans krijgt optimaal te functioneren met mensen die de ruimte krijgen diezelfde groep optimaal te dienen met hun talenten. Of je nou goed kunt zingen of sterke bruggen weet te bouwen, dat maakt niet uit. Maar niemand koopt het nieuwste plaatje van iemand die vals zingt, hoe hard je dat plaatje ook plugt. En de dwang die men meent te mogen opleggen als het gaat om woke-overtuigingen kennen we nu wel: Dwangwet, iemand? En daarmee is woke ook nog eens inherent ondemocratisch.
Equality versus equity
Maar de meest krankzinnige afslag van woke zit ’m in de ‘E’ van DEI: equity. En da’s iets anders dan equality, het uitgangspunt dat we tot nu toe in onze beschaafde wereld hanteerden. Beide woorden zeggen ‘kansengelijkheid’ te betekenen, maar er zitten desondanks flinke verschillen tussen die twee. Equality is een procedurele gelijkheid en gaat uit van gelijke startposities: iedereen moet kunnen studeren, iedereen moet op een baan kunnen solliciteren, iedereen moet voor de wet gelijk zijn — iedereen moet via dezelfde route dezelfde kansen krijgen. Je eigen handelen zal vervolgens uitwijzen hoe ver je komt in de samenleving waar je deel van bent.
Equity wil vooral een gelijkheid in uitkomsten: iedereen — desnoods met veel hulp en steun — aan het eind van de rit dezelfde status qua werk, inkomen, studie, ondanks eigen handelen. Dus een student die het eigenlijk niet kan, moet, hoe dan ook, net zo goed kunnen afstuderen als de meer getalenteerde studenten. Desnoods maken we de studie eenvoudiger.
Gevaar van een lagere lat
Charlie Kirk — en hij niet alleen — wees al op de potentiële gevaren daarvan. Ook de Britse historicus Heydel-Mankoo refereert eraan: als je de lat lager gaat leggen in bepaalde studies die vakmensen moeten afleveren in wiens handen wij onze veiligheid leggen, zoals artsen of piloten, dan is het maar zeer de vraag of dat wel een goed idee is. Maar Arday toont ons hoe gevaarlijk dat ook op andere gebieden is: juist academici moeten activisme en ideologische overtuiging ver van zich houden, en zich droog en stoffig bezig houden met hun vak. Kennis vergaren en overbrengen.
Woke werkt academische cherry picking in de hand, want niet elk feit past lekker in de filosofie. Onwelgevallige feiten worden niet zelden aangepast of weggelaten, of de bewijsvoering is uitermate dun en wankel, zoals we bijvoorbeeld al jaren merken in het transgender-gedoe. Als we academische studenten ideologisch-activistisch opleiden, lopen we de kans dat er reële kennis verloren gaat.
Twijfel als lezer
Zo ben ik niet academisch geschoold, ik hou gewoon van geschiedenis, las me er suf over en schreef een paar historische romans. Ik vertrouwde altijd op de historici die het zware werk voor me verzetten en mij van goede informatie voorzagen. Dat durf ik nu niet meer: te vaak merk ik bij recente historische publicaties dat er vrijwel direct een woke-inslag te vinden is in het werk. Geschiedenis bekijken door een zwaar gekleurde, ideologische bril: ik kan er niets mee en het lijkt me volslagen contraproductief. En uiteraard moeten ook in de geschiedenis de nodige schuldigen worden aangewezen.
Woke opruimen
De roep om de hele academische wereld eens te gaan onderzoeken op meer Jason Ardays is volledig terecht: woke vervuilt de academische wereld. De roep om het hele woke-denken met wortel en tak uit die wereld te verwijderen mag van mij nog eens fiks aanzwellen. Wat is de academische wereld nog waard als een (ook nog eens averechts werkende) non-academische ideologie er de dienst uitmaakt?
Vond je dit artikel goed? Steun Ines van Bokhoven via inesvanbokhoven.backme.org
OpinieZ bestaat dankzij u! Geen betaalmuur, geen subsidie — OpinieZ is gratis omdat lezers zoals u ons steunen. Iedere bijdrage helpt ons onafhankelijk te blijven. |
|
Links is de oorzaak van alle kwaad. Met hun ideologie kan het ook niet anders want hun ideologie werkt alleen door dictaat en dwang. Dat zien wij tegenwoordig in beoordelen wat fout en wat goed is. Dezelfde overtreding brengt straf voor rechts en vrijheid voor links. Je proeft al de slechtheid. Zij niet, zij weten niet beter en hun gelijk is de enige. Welkom in het socialisme. Je leeft al heel lang in zonder enige besef. De kazerne versie komt als je PRO gaat stemmen. Dat zou na Jetten makkelijk kunnen gebeuren.
Ik begrijp de denkwereld van links niet; Leven in chaos en in rooskleurige kleuterwereld gaat toch vervelen, ook al ben je zelf niet volwassen?
Linkse idealen zijn gebaseerd op gelijkheid die niet bestaat zonder dwang. Tegelijk eisen zij diversiteit. Dat staat haaks op elkaar.
Die combinatie gelijkheid en diversiteit afdwingen, toont niet alleen de slechtheid van links, maar ook hoe sluw de opzet in zijn geheel is.
Talenten zijn immers ongelijk verdeeld. Dwang kan daar marginaal iets aan veranderen, door bijscholing, extra schoolgeld voor minder bedeelden, maar de gelijkheid zoals links zich die in de wensdromen voorstelt, is onhaalbaar of duurt minstens vele generaties voor het zover is.
Die onhaalbaarheid is weer brandstof voor nog meer aandringen op gelijkheid, terwijl het DEI-programma juist aantoont dat het geen noemenswaardige bijdrage levert aan meer diversiteit, maar vooral ergernis en teleurstelling oplevert.
Het sprookje van ‘De Nieuwe Kleren van de Keizer’ is nog altijd actueel.
Weer een rake column van Ines Van Bokhoven.
De rechten van iedereen zijn al geregeld in onze wetten. Iedereen heeft in gelijke mate toegang tot onderwijs, gezondheidszorg en rechtssysteem.
Voor het verdere verloop zal ieder gewoon zijn talenten moeten ontwikkelen en een bijdrage leveren aan de samenleving.
Er zijn natuurlijk altijd mensen die niet voldoende succes hebben op deze manier in hun eigen ogen en die moeten een excuus verzinnen als verklaring. Want ze willen niet zelf de verantwoordelijkheid nemen.
Wat zij met DEI en CRT eigenlijk willen, is de samenleving aansprakelijk stellen voor hun eigen falen. Zij leven in een omgekeerde wereld, met een heel ander soort gelijkheid.
Spijker op de kop.
In de roos mw. van Bokhoven!
En het is niet alleen een levensgroot probleem in de academische wereld.
Na enkele ‘jebekvaltopen’ incidenten in onze familie, hebben we het vaak over de ellende van niemand meer te kunnen vertrouwen. Na 6 keer verwarmingsmonteur zonder resultaat de 7e keer een oudere echte vakman die het probleem (een onderdeeltje van een paar euro) heeft opgelost. Ondertussen wel maanden alleen koud water. De auto van een familielid 3 x naar garage, euvel niet opgelost. Toen de brandstof er na ophalen de volgende ochtend in plassen onder lag, bleek bij een andere garage dat verschillende leidingen gewoon loshingen! Geluk gehad dat de auto niet onderweg in brand was gevlogen. Ook daar was het uiteindelijke oorspronkelijke euvel een onderdeeltje van enkele tientjes, maar juist dát was niet vervangen. Zomaar enkele voorvallen. Iedereen kan tegenwoordig blijkbaar elk beroep uitoefenen, maar of dat klopt met de competenties?
Het gevoel op niets en niemand meer te kunnen vertrouwen slaat elke grond onder je vandaan. En dan te weten dat NL op heel veel gebieden bovenaan de prestatie-lijstjes stond. Tot de massahysterie toesloeg.
De echte slachtoffers van deze schaamteloze Arday soap zijn natuurlijke zwarte mensen die wel gewoon zijn gekwalificeerd voor een professoraat.
Dank Inez; Helaas zijn we op een glijdende schaal die al een tijd geleden is ingezet. Nog even en een amoebe wordt tot professor aangesteld omdat het een levende entiteit is.
Dat zo’n charlatan überhaupt op een positie als hoogleraar terecht kan komen is natuurlijk schandalig, maar hoe ziek is Cambridge University die het mogelijk maakte dat deze non valeur werd aangesteld? Een eeuwenoude gerenommeerde universiteit is in pakweg 2 decennia door de woke ziekte totaal ongeloofwaardig geworden. Hetzelfde speelt zich overigens ook af op diverse Ivy League universiteiten in de USA. Vooralsnog schijnt het beperkt te blijven tot bull shit studies zoals Sociologie, homostudies, Culturele antropologie e.d.
Arday is natuurlijk een incompetente clown. Maar hij zou nooit aangesteld kunnen zijn, als een hele brigade van academische statuur hem niet de hand boven het hoofd gehouden zou hebben, kweilend van zelfgenoegzaamheid, kijk ons eens divers en inclusief zijn. En wie er binnen die club twijfels had, is ruim op tijd kaltgesteld en weggestuurd. Zie Nathan Cofnas.