Is het IPCC een betrouwbare organisatie?
Kritische vragen bij het VN-klimaatpanel
- Is het IPCC een betrouwbare organisatie? - 24 augustus 2026
- Het is de hoogste tijd voor kernenergie - 5 augustus 2020
- De EU is op jacht naar uw geld (2) - 26 januari 2020
Foto: CC0
Is het IPCC, het klimaatpanel van de Verenigde Naties, eigenlijk wel een betrouwbare wetenschappelijke organisatie? Vele wetenschappers hebben inmiddels overtuigend aangetoond van niet. Emeritus-hoogleraar Kees de Lange zet de belangrijkste overwegingen daarvoor op een rijtje. Een onthutsend beeld.
Laten we beginnen bij de missie van het IPCC. Het doel is aan te tonen dat de menselijke invloed op het klimaat desastreus is. Dat is geen evenwichtige wetenschappelijke vraag, maar een ideologisch getinte benadering. Als er werkelijk een existentiële klimaatcrisis zou bestaan, haal je de beste fysici van stal om dat probleem aan te pakken. IPCC-leden worden echter door overheden naar voren geschoven, en in die kringen tref je geen sceptici aan. Sterker nog: de slippendragers zijn doorgaans geen wetenschappers met een indrukwekkend trackrecord, maar politieke meelopers.
IPCC-rapporten worden nauwelijks gelezen, op de samenvattingen voor beleidsmakers na. Die komen tot stand via handopsteken, waarbij de handen worden opgestoken door diezelfde overheidsvertegenwoordigers — een parodie op natuurwetenschap. Het IPCC laat zich bovendien leiden door klimaatmodellen, met specifieke ideeën over welke factoren het klimaat bepalen. Allerlei factoren die waarschijnlijk een belangrijke rol spelen, worden daarbij op voorhand weggelaten. Niet bepaald mijn idee van onafhankelijke, verantwoorde wetenschap.
KNMI en IPPC over de klimaattoestand
Kijken we eerst naar de IPCC-modellering, dan zijn enkele passages relevant die eerder op de websites van het KNMI en het IPCC over de klimaattoestand te vinden waren, maar opmerkelijk genoeg inmiddels zijn verdwenen. Gelukkig beschik ik nog over de bewuste teksten:
“Interne variaties van het klimaatsysteem die verder gaan dan maandelijkse tijdschalen, afgezien van de bijdrage van de positieve trend in de oppervlaktetemperatuur over meerdere decennia die momenteel prominent aanwezig is (Oldenborgh et al. 2012) en oceanische variabiliteit (Hazeleger et al. 2013), zijn moeilijk te voorspellen en op tijdschalen van 30 tot 100 jaar zijn bruikbare voorspellingen in principe onmogelijk. Niet alleen vanwege de grote bijdrage van de natuurlijke variabiliteit, maar ook omdat de externe forcering gerelateerd aan menselijke activiteiten als onvoorspelbaar wordt beschouwd. Elke poging om klimaatvoorspellingen te doen op een relatief kleine ruimtelijke schaal, zoals Nederland of zelfs West-Europa, voor meerdere decennia vooruit, zal naar verwachting geen bruikbare resultaten opleveren.”
Het KNMI concludeert daaruit dat lange termijnvoorspellingen niet mogelijk zijn en dat klimaatvoorspellingen niet tot bruikbare resultaten leiden. Het IPCC zegt over datzelfde onderwerp het volgende:
“Scenario’s zijn beelden van de toekomst, of alternatieve toekomsten. Het zijn geen voorspellingen of prognoses. Elk scenario is eerder een alternatief beeld van hoe de toekomst zich zou kunnen ontvouwen. Een reeks scenario’s helpt bij het begrijpen van mogelijke toekomstige ontwikkelingen van complexe systemen. Sommige systemen, die goed begrepen worden en waarover volledige informatie beschikbaar is, kunnen met enige zekerheid gemodelleerd worden, zoals vaak het geval is in de natuurwetenschappen, en hun toekomstige toestanden kunnen voorspeld worden. Veel fysieke en sociale systemen worden echter slecht begrepen, en de informatie over de relevante variabelen is zo onvolledig dat ze alleen door intuïtie begrepen kunnen worden en het best gecommuniceerd kunnen worden door middel van beelden en verhalen. Voorspellingen zijn in dergelijke gevallen niet mogelijk.”
Broeikasgassen
Broeikasgassen, met name CO₂, zijn de kwade pier van het IPCC. In werkelijkheid is waterdamp veruit het belangrijkste broeikasgas, maar dat is niet opportuun en wordt dus verzwegen. Ook bestaat er een logaritmische afhankelijkheid tussen de concentratie van een broeikasgas en de resulterende opwarming: in de praktijk treedt bij steeds hogere broeikasgasconcentraties een steeds geringere extra opwarming op.
Climate Sensitivity
Dit besef is niet nieuw. Subrahmanyan Chandrasekhar, een astrofysicus die rond 1960 werkte aan stralingstransport in steratmosferen, ontwikkelde de onderliggende theorie en won er in 1983 de Nobelprijs voor Natuurkunde voor. De Nederlander Wim Witteman leverde een belangrijke bijdrage, en baanbrekend werk werd verricht door Van Wijngaarden en Happer, met fraaie wiskundige two-stream-technieken. Ook het IPCC onderkent deze logaritmische afhankelijkheid, maar in de samenvatting voor beleidsmakers is dat gegeven niet terug te vinden — terwijl het resultaat van cruciaal belang is.
Bij een verdubbeling van het CO2-gehalte neemt de climate sensitivity uiteindelijk met een geringe 1% toe — nauwelijks aanleiding voor een crisis. De forcing ten gevolge van broeikasgassen is met AMO-natuurkunde goed te berekenen. Veel minder goed bekend is de climate sensitivity zelf: hoeveel opwarming een bepaalde forcing oplevert, en waar precies. Steeds meer wint het inzicht veld dat deze climate sensitivity — inclusief de vermeende terugkoppeling via waterdamp — in het verleden fors werd overschat. Daarover bestaat inmiddels uitgebreide literatuur.
Ik verwijs naar de onderstaande publicatie om bovenstaande punten (en meer) te onderbouwen. Daarin is ook een veelheid aan referenties en grafieken te vinden.
Politiek lichaam
De warmtestromen in de atmosfeer door broeikasgassen zijn niet de belangrijkste warmtestromen op onze planeet. In de atmosfeer zijn de Hadley-cellen minstens zo belangrijk, en de zeestromen transporteren bovendien een veelvoud aan warmte vergeleken met de atmosfeer, vanwege de enorme warmtecapaciteit van water. Door de focus van het IPCC op CO₂ raken andere factoren die het klimaat beïnvloeden voor het gemak op de achtergrond: de rol van de zon, Milankovitch-cycli, enzovoort. Opvallend is dan ook dat de ‘voorspellingen’ van de modellen sterk afwijken van de waarnemingen. Met Feynman in het achterhoofd zijn de modellen dus kennelijk onjuist — een conclusie die voor het IPCC geen optie is.
In de genoemde publicatie ga ik nader in op allerhande factoren. De conclusie dat het IPCC een politiek en geen wetenschappelijk lichaam is, wordt op ieder punt bevestigd.
Temperatuurmeting
Op het eerste gezicht lijkt het meten van de temperatuur van de aarde een triviale aangelegenheid: je prikt een thermometer in de grond en leest die regelmatig af, en klaar is Kees. Zo simpel is het helaas niet. Hoe representatief zijn die metingen als de meetpunten niet gelijkmatig en in voldoende aantallen over het aardoppervlak verdeeld zijn? Rond 1850 bestond er alleen in Noord-Amerika en delen van Europa een enigszins dekkend netwerk, en tot op de dag van vandaag is het aantal meetstations in Antarctica uiterst beperkt. Geven die wisselende meetpunten dan een getrouw beeld van het gehele aardoppervlak? Dat doen zij dus niet.
Veel van de huidige meetstations bevonden zich vroeger op plekken met weinig temperatuurverstoring. Inmiddels zijn steden ver buiten hun oorspronkelijke grenzen opgerukt, waardoor meetstations nu vaak liggen op plaatsen — in buitenwijken, vlak bij vliegvelden — die niet voldoen aan de wetenschappelijke eisen voor de plaatsing van meetstations. Dit Urban Heat Island-effect is aanzienlijk, en een flink deel van de door het IPCC vastgestelde opwarming is daaraan toe te schrijven.
Het IPCC spreekt vrijwel uitsluitend over opwarming van de planeet als gevolg van CO₂, en gebruikt daarbij de gemiddelde temperatuur van het aardoppervlak als ijkpunt. Die keuze heeft curieuze gevolgen. Als men het gemiddelde berekent van de temperatuur op Groenland en die in de Sahara, levert dat weliswaar getallen op, maar wel zinloze getallen die met klimaat weinig te maken hebben. Niemand leeft onder zulke gemiddelde temperaturen, dus de relevantie van deze aanpak voor de mensheid is nihil.
Geen Global Warming
Een ander pijnpunt waar het IPCC faalt betreft de klimaatmodellen. Het maken van die modellen is een zuiver theoretische exercitie, maar de echte test is natuurlijk de vergelijking met harde waarnemingen. Sinds 1978 kunnen we met satellieten de temperatuur van lagen in de troposfeer meten; ook metingen met weerballonnen spelen daarbij een rol. De modelvoorspellingen vertonen zeer grote verschillen — tot een factor drie — met deze waarnemingen. In navolging van Richard Feynman is de simpele conclusie dat zulke modellen verworpen moeten worden.
Om het nog erger te maken heeft het IPCC moeten erkennen dat het meest extreme scenario — het RCP 8.5 global warming-scenario, dat door alarmisten lange tijd standaard als ‘business as usual’ werd gepresenteerd — na jarenlange kritiek van sceptici nu eindelijk als zeer onwaarschijnlijk wordt gekwalificeerd. Dat betekent zo ongeveer de doodsteek voor de geloofwaardigheid van dit soort modellen en van hun alarmistische voorstanders.
Ideologisch construct
Het bovenstaande is slechts een bloemlezing uit de problemen die jarenlang geloof en vertrouwen in het IPCC hebben gekost. De conclusie is inmiddels onontkoombaar: het IPCC is een ideologisch construct en zeker geen wetenschappelijk betrouwbare organisatie.
Eigenlijk weten we al genoeg wanneer we de recente woorden beluisteren van António Manuel de Oliveira Guterres, de negende secretaris-generaal van de Verenigde Naties — iemand die bepaald niet uitblinkt in kennis van natuurkunde.
Het zou zinvol zijn om een volledig overzicht te geven van alle redenen waarom het IPCC onbetrouwbaar is. Hierboven gaf ik slechts een kleine bloemlezing, maar er is nog een hele mer à boire op dit punt. Mocht daar belangstelling voor bestaan, laat het mij dan weten.
Oorspronkelijk artikel gepubliceerd op Climategate.nl
OpinieZ bestaat dankzij u! Geen betaalmuur, geen subsidie — OpinieZ is gratis omdat lezers zoals u ons steunen. Iedere bijdrage helpt ons onafhankelijk te blijven. |
|
Het is toch diep triest en veelzeggend dat wetenschappers pas kritisch kunnen reageren op het gangbare narratief, omdat ze dan niet meer bang hoeven tenzij voor hun carrière kansen en canceling. Hoe diep is het Westen, want daar zitten de meeste aanhangers van het klimaatalarmisme, al gezonken. Zonder falsificeren is er überhaupt geen sprake van wetenschap, maar van dogma’s.
Ik bedoel dat ze pas kunnen reageren als ze met emeritaat zijn. Dat is weggevallen.
ja, dat is inderdaad heel erg ernstig. Onze samenleving wordt verziekt door carrière jagers die wel de macht kregen om ‘beleid’ te maken op basis van fantasie en leugens en belangen. De vraag is ‘hoe komen we hier ooit van af’?
Wel leuk deze. In 2007 kreeg de IPCC flinke kritiek. Ze hadden voorspeld dat de gletsjers op het Himalaya gebergte verdwijnen in het jaar 2035. Klein foutje daarbij was dat het het jaartal 2350 moest zijn, een verschil van ruim 300 jaar!
Trouwens 2007 was wel net het jaar dat Al Gore, die milieu activisten trainde, samen met het IPCC de Nobel prijs voor de vrede kreeg!
Op zich is dat Nobel prijs comité, veelal gevuld met oud politici, vaak ook, naar blijkt, bezig met politiek. Wie geeft Yasser Arafat, een terrorist, nou een Nobel prijs voor de vrede? Voelt als Joseph Mengele postuum een Nobel prijs voor de geneeskunde geven, vanwege zijn “baanbrekende” onderzoek op dat gebied.
Met de benadering van het klimaatbeleid kan ik alleen constateren dat klimaatveranderingen misbruikt worden voor politieke doelen die de samenleving drastisch moeten veranderen. De mens is een controversieel experiment van de natuur maar dat kun je ook op verschillende wijzen uitleggen.
Vwb Guterres: volgens exminister en D66ster Mw. Kaag moet Guterres veel harder op het orgel gaan….
Ook al verkondigt hij onzin, niet alleen op dit dossier.
Kenmerkend voor D66. Verstand op nul en blik op oneindig.
m.i is D66 echt een klunzenpartij. Echt schrikbarend weinig kennis van zaken bij die club. Overigens wel bij meer partijen die alleen een mening hebben over een onderwerp, maar niet gestoeld op kennis maar op hun onderbuik.
Laat hem maar fijn nog harder op het orgel gaan. Dan luistert er tenminste helemaal niemand meer naar hem. Die man is nu al totaal ongeloofwaardig.
Het anti-industrie verhaal van socialist Guterres is een voortzetting van Rousseau en Marx die alle ongelijkheid toeschreven aan de industriele revolutie.
De-industrialisering is dus gewoon marxistische politiek in een wollig jasje met modieuze termen als duurzaamheid.
“Het maken van die modellen is een zuiver theoretische exercitie, maar de echte test is natuurlijk de vergelijking met harde waarnemingen. ”
Het maken van wiskundige modellen gaat als volgt: Je maakt een theoretische, wiskundige, aanname in de vorm van een algoritme. Dit algoritme controleer je aan de hand van gemaakte waarnemingen en vervolgens pas je de variabelen zodanig aan dat het model zo goed en kwaad als het gaat overeenkomt met die waarnemingen. Dat proces herhaal je net zo lang totdat het model in voldoende mate overeenkomt met die waarnemingen (itereren).
Het algoritme is dan voldoende betrouwbaar binnen de grenzen van die waarnemingen. Ga je extrapoleren, buiten de grenzen van die waarnemingen, dan kan zo’n model op een gigantische manier uit de pas gaan lopen.
Dat heb ikzelf ondervonden toen ik voor eigen gebruik wiskundige modellen voor scheepsstabiliteit maakte. Binnen de ordinaten voldoet het algoritme (in mijn geval een zesde orde systeem) prima. Daarbuiten, voor mij niet interessant want de stabiliteit van een schip dat op z’n kop ligt heeft geen waarde, werden de waarden volstrekt ongeloofwaardig.
Ik heb zeer sterk het vermoeden dat met deze klimaatmodellen, bijvoorbeeld de voorspellingen over de Golfstroom, iets dergelijks aan de hand is. Ziet er leuk uit zolang je binnen de waarnemingsgrenzen blijft, daarbuiten volstrekt bogus.
De toestanden in westeuropa lijken steeds meer op een schip dat zwaar overhelt en neigt naar op zijn kop gaan.
Het IPCC laat buiten beschouwing nog meer dingen dan genoemd in het artikel, zoals:
1) de verandering in de schuinheid van de aardas de afgelopen 10.000 jaar van 24’30 graad naar nu 23’45. Dit maakt de zomers koeler en de winters milder. De diepe kou in de winter wordt bepaald door een hogedrukgebied boven Scandinavië. Als de winter ook maar iets milder wordt, bereikt dit hogedrukgebied Nederland niet. Zonder koude nachten zijn de gemiddelde temperaturen in de winter meteen veel hoger, omdat de uitstraling in heldere nachten heel groot is.
2) Het aantal zonneuren boven Nederland is toegenomen doordat de lucht schoner is geworden en minder straling wordt tegengehouden. Dat heeft effect op de opwarming van de lucht vlak boven de grond en dus op de metingen.
Dat het aardse klimaat kan verschuiven en veranderen heeft vooral te maken met kosmische invloeden. De mens moet niet denken dat hij daar ook maar de geringste invloed op kan uitoefenen. Zou het aardklimaat zonder menselijke invloed onveranderlijk zijn, zouden we nu nog onder kilometers ijs liggen, daar er toen weinig aardbewoners waren om fikkie te stoken, auto te rijden, en fabrieken te laten uitstoten.
Het afsmelten toen is echt niet door de mens teweeg gebracht.
En ja, als het langzaam opwarmt dan wel dat de klimaatzones opschuiven, dan heeft dat gevolgen. Andere zeebewoners, andere gewassen enz. Daar moet de mensheid zich aan aanpassen. Zoals al gebeurt zover we in de geschiedenis der mensheid terug kunnen concluderen.
Je hoofd in het vriesvak op -25C en je voeten op de kachel bij +75C geeft gemiddeld ook een prettige 25C, volgens IPPC-normen is dit een uitstekende setup.
Ja, dr. Kees de Lange, geef, a.u.b., de rest van die ‘mer a boire’, ook maar!
We waren gewaarschuwd door onze linkse vrienden’De mars door de instituties. Behalve het IPCC zijn er nog meer van dat soort politieke clubs (manifest voor de rechten van de mens, enz) die het lukt om macht te3 verkrijgen. Hoe kan dat? Letten we niet goed op, zijn we te goedgelovig en te netjes?
Velen letten op, zijn niet goedgelovig maar meestal wel te netjes. Links heeft tot in alle haarvaten van de samenleving hun beschermings-muren ondoordringbaar dik gemaakt, met vele ringen tot aan de hoogste rechterlijke instituties. Laten we hopen dat er net als in Duitsland tóch bressen in die ‘brandmauern’ geslagen kunnen worden.
Mij is dus heel duidelijk nu dat het IPCC zich niet baseert op wetenschappers. Het is een club met meningen gestoeld op belangen als macht en geld.
Om niet in een welles nietes situatie te geraken in de discussie tussen extreem gepolariseerde groepen is het handig aan te nemen dat AGW zal bestaan.
Echter de grootte van AGW t.o.v. van de natuurlijk GW (of GC) is vervelend onbekend.
Tevens is de oorzaak van die AGW onduidelijk en afhankelijk van meerdere factoren met onderlinge verbanden waarvan kan worden verwacht dat de mens daar een rol in heeft.
Uitsluitend GW ophangen aan het ACO2 is te simpel voor het complexe en grotendeels nog onbegrepen klimaatsysteem.
Tot slot, het dus nog duistere AGW is niet het (klemtoon) probleem maar hoogstens en dan ook nog te bewijzen een symptoom van het effect van het overbelasten van onze planeet onder impact van de mens iets waar we wel (klemtoon) dagelijks mee worden geconfronteerd al willen of durven we dat domweg niet te zien.
Omdat ik het signaal heb gekregen dat bovenstaande reactie te cryptisch was heb ik deze als volgt herschreven.
Om te voorkomen dat een discussie over klimaatverandering direct ontaardt in een welles-nietesdiscussie tussen sterk gepolariseerde en gepolitiseerde kampen, lijkt het mij zinvol om als uitgangspunt aan te nemen dat menselijke activiteiten bijdragen aan de mondiale opwarming (AGW).
Daarmee is echter nog niet vastgesteld hoe groot die menselijke bijdrage is ten opzichte van de natuurlijke variabiliteit van het klimaatsysteem. Juist die verhouding is van groot belang, maar niet rechtstreeks uit de waargenomen temperatuurontwikkeling af te leiden. Natuurlijke en menselijke invloeden werken immers gelijktijdig en kunnen elkaar bovendien versterken of verzwakken.
Ook de vraag waardoor de totale waargenomen opwarming precies wordt bepaald, is daarmee niet volledig beantwoord. Het klimaatsysteem is complex en kent talrijke onderling verbonden processen. Dat menselijke activiteiten daarin een belangrijke factor kunnen zijn, is aannemelijk; de omvang van hun afzonderlijke bijdragen en de onzekerheden daaromheen verdienen echter afzonderlijke aandacht en nog veel onderzoek.
Daarom vind ik het te eenvoudig om de mondiale opwarming vrijwel volledig als een CO2-probleem te definiëren. CO2 is onmiskenbaar een factor in het klimaatsysteem, maar het klimaatsysteem zelf is veel complexer dan één enkele oorzaak-gevolgrelatie.
Verder zie deel 2
Deel 2
En misschien is dat uiteindelijk niet eens het belangrijkste punt.
De opwarming van het klimaat is mogelijk niet het echte probleem, maar eerder een symptoom van een veel bredere ontwikkeling: de steeds grotere menselijke belasting van de aarde. Uitputting van grondstoffen, aantasting van ecosystemen, verlies aan biodiversiteit, toenemend ruimtebeslag, energie- en materiaalgebruik en vervuiling zijn daarvan zichtbare voorbeelden.
Met klimaatverandering proberen we vervolgens één van de symptomen centraal te stellen en te bestrijden. De vraag die daaraan vooraf zou moeten gaan, is echter of we daarmee het onderliggende grote en echte probleem aanpakken.
Want over de menselijke belasting van onze planeet hoeven we geen klimaatmodel te raadplegen. Daar worden we dagelijks rechtstreeks mee geconfronteerd.
Het mag duidelijk zijn dat In het licht van mijn bovenstaande reactie(s) de vraag of het IPCC een betrouwbare wetenschappelijke organisatie is het antwoord nee is maar ook dat deze vraag in feite van geen enkel belang meer zou moeten zijn.
Veel in de door het IPCC als secretariaat van (ja van wat en van wie bij VN) uitgedragen boodschap is gebaseerd op de ‘resultaten’ van die vele klimaatmodellen. Echter deze modellen kunnen nooit simuleren dat wat nog niet bekend is en zelfs als dat wel bekend zou zijn zijn de model projecties niet op benodigde lange tijdschaal te toetsen op juistheid. Nog erger is het dat op die IPCC boodschap er wereldwijd een verkeerd beleid (energietransitie) wordt gevoerd dat enerzijds weinig tot niets bijdraagt aan het oplossen van het vermeende CO2 probleem maar anderzijds wel en in ernstige mate dat andere door mij aangegeven echte probleem groter maakt.
Anders geschreven het werk van het IPCC kan als gekoppeld aan de waarde van klimaatmodellen worden omschreven als nutteloos maar met helaas desastreuse gevolgen. Idd een onthutsende conclusie.
Sir David Attenborough On Human Overpopulation
“All of our environmental problems become easier to solve with fewer people,
and harder – and ultimately impossible – to solve with ever more people.”
Beste Kees,
‘Het zou zinvol zijn om een volledig overzicht te geven van alle redenen waarom het IPCC onbetrouwbaar is. Hierboven gaf ik slechts een kleine bloemlezing, maar er is nog een hele mer à boire op dit punt. Mocht daar belangstelling voor bestaan, laat het mij dan weten.’
Zeer zeker, bloemlezingen mogen best wel iets te lang zijn en voor zeeën om in te verdrinken schrikken we hier niet zo snel terug. Dus belangstelling: Ja, meer weten: altijd.
Als u over dat overzicht en inzicht beschikt en nog voldoende vitaal van geest, lijf en leden bent, dan alstublieft, vol gaarne.
Op Achse des Guten houdt een wat monomane meneer het wel en wee van de disbalans in de Duitse stroomproductie bij en bij de coraantjes hadden een oude gek uit het zuiden van Frankrijk die het nodige wist te verstellen over de furin-gap, etc. voordat die onvindbaar werd gemaakt. Had op enig moment een Nobelprijs ingeïncasseerd op dit onderwerp.
Beoordeel graag zelf – voor zover het snappertje het aankan – plat getreden paden en en de wat meer heterodoxe zijweggetjes. Blijven steken in de verrassingen van het Dunnin-Kruger effect is dan ook weer zo’n dingetje, dus graag goed gestolen veren dan eigen knutsel rariteiten.