De zwarte NRC: foute keuzes in en na de oorlog
Arrogant navelstaren en ideologie boven feiten
- De zorgvuldig doodgezwegen straatoorlog - 11 juni 2026
- Sektarisch links vertoont steeds meer fascistische trekken - 27 mei 2026
- Nee, meneer Paternotte: overheid praat niet met burgers over AZC’s - 14 mei 2026
De internationale organisatie Reporters Sans Frontières spoorde wereldwijd alle media aan om op maandag 1 september jl. ‘op zwart’ te gaan uit protest tegen de in Gaza omgekomen ‘journalisten’. De NRC toonde met het volgen van deze oproep alle journalistieke mores aan de wilgen te hebben gehangen en overgeschakeld te zijn op anti-Israël activisme. Niet verrassend, want zo kennen we ze al langer. In de tweede wereldoorlog kozen ze ook de verkeerde kant. Laat ze maar op zwart gaan en dat blijven.
Dus heel veel media gingen maandag 1 september ‘op zwart’. Zwarte voorpagina’s, zwarte beeldschermen, zwart, zwart, zwart. Want de gemiddelde journalist is allang geen objectieve verslaggever meer, niet in onze tijd: journalisten zijn moralistisch gedreven activisten die de hoogste waarheid in pacht hebben en niet meer over anderen schrijven, maar ze heropvoeden en moreel corrigeren, terwijl de vingers diep in de oren zitten: van de buitenwereld horen journalisten liever niet, die zit vol met zaken waar ze het niet mee eens zijn en da’s toch zo kwetsend…
Internationale mediacampagne
NRC was een van de kranten in ons land die ons toonde over geen enkele journalistieke kwaliteit te beschikken, enkel activistische: de voorpagina was op maandag volledig zwart, in schaapachtige volgzaamheid van zoveel andere media in binnen- en buitenland, gehoorzaam gevolg gevend aan een oproep mee te doen aan deze actie.
Menig moderne journalist denkt liever niet meer zelf na: stompzinnig achter anderen aansjokken en gehoorzamen is het motto geworden. Dat men nu actie voert in naam van journalisten die in de strijd in Gaza zouden zijn vermoord terwijl het bewijs regent van hun betrokkenheid bij de misdaden van Hamas: ach, het is maar net wat je bereid bent te geloven, denk ik dan. Useful idiots vind je overal en altijd, gevaarlijk als ze zijn.
Nou heeft NRC een reputatie hoog te houden, blijkbaar, als het gaat om het kiezen van de foute kant. Laten we er eens induiken – het is geen fraai verhaal. En dan spreken we vooral over de ‘oude’ NRC.
De Telegraaf
Heel Nederland weet: na ‘de oorlog’ kreeg de Telegraaf een (volkomen terecht) publicatieverbod tot 1949, omdat de krant openlijk nazipropaganda en antisemitische stukken had geplaatst tijdens de oorlog, in gehoorzame samenwerking met de bezetter. Dat werd de krant achteraf fel verweten en een veroordeling was het gevolg: in eerste instantie mocht de krant maar liefst dertig jaar niet verschijnen – dat werd achteraf dus een stuk korter, omdat men ontdekte dat er toch wel veel dwang had plaatsgevonden bij het publiceren van al die smerigheid. En we stonden voor een wederopbouw, we moesten met elkaar verder: je moet ook een keertje gaan vergeven in de hoop dat er iets van geleerd is.
De Telegraaf leerde ervan, zoveel is duidelijk. De huidige tijd met vers oplaaiend antisemitisme en fascisme laat dat zien: dit keer kiest de krant de andere kant en is op dit moment een van de weinige msm-publicaties in ons land die niet achter de leugens van Hamas et al aanholt, maar juist hard aan de bel trekt als het gaat om de griezelig vlot toenemende Jodenhaat in ons land. In de Telegraaf krijgen onze ernstig bedreigde Joodse landgenoten gelukkig nog een podium om hun grote zorgen en angsten te uiten. Bij andere media hoeven ze niet aan te kloppen.
NRC
Laten we eens kijken naar een andere krant die ook een publicatieverbod kreeg na WOII: de toenmalige Nieuwe Rotterdamse Courant, de voorloper van de huidige NRC. Ik vermoed dat veel mensen dat niet eens weten: ook de NRC heulde met de nazi’s, al gingen ze niet zo ver als de Telegraaf dat deed. Maar desalniettemin was ook NRC bereid een flinke knieval te maken voor de bezetter destijds.
Waar andere kranten en publicaties uit verzet besloten niets meer uit te brengen en echt ‘op zwart’ te gaan, of de illegaliteit kozen en verzetskranten werden, bleven sommige dagbladen gewoon doorgaan, met goedkeuring van de nazi’s – en met inachtneming van hun spelregels dus. De NRC was geen uitzondering: men moest door wat aanpassingen heen, maar dat had men ervoor over. De hoofdredacteur, Maarten Rooij, werd ontslagen omdat hij weigerde toe te geven aan de censuur en regels, en werd vervangen door Johan Huijts, die door de bezetter werd gezien als meer betrouwbare keuze om mee samen te werken.
Buigen voor censuur
Onder Huijts’ leiding boog NRC diep voor de censuur van de nazi’s. Dit hield in dat elke tekst voor publicatie moest worden gekeurd; stukken werden geweerd of opgeschoond, mochten ze te kritisch zijn. De krant werd verplicht Duitse nieuwsberichten letterlijk over te nemen: ze werden gepresenteerd als ‘neutraal’ maar waren in feite weinig anders dan propagandistische leugens en manipulatie, die een op een vertaald werden afgedrukt.
Uiteraard stonden de Joodse medewerkers binnen de kortste keren op straat en werden hun namen uit de publicaties verwijderd. Zelfcensuur en aanpassing van taalgebruik bleken zaken die NRC prima kon omarmen ten bate van de bezetter – en het eigen voortbestaan: zolang men kon blijven publiceren leek men met alles akkoord te gaan.
Hoofdredacteur Huijts
“Ik heb de redactionele leiding van de NRC aanvaard omdat ik het rechtstreekse ingrijpen van de bezetter zoveel mogelijk wilde voorkomen,” legde Huijts misplaatst apologetisch en danig bespottelijk uit in een interview enkele jaren voor zijn dood in 1970 (een interview waarin hij zijn liefde voor socialisme en communisme niet onder stoelen of banken steekt, curieus genoeg). “Ik heb dit gedaan voor de lezers, om de krant zo schoon mogelijk te houden.”
Het was niet erg succesvol, dat voornemen: zijn krant was weinig anders dan het resultaat van ingrijpen door de bezetter. NRC werd dankzij hem een Nederlandse publicatie die klakkeloos de Duitse propaganda doorspeelde naar het bezette Nederlandse volk. Als je de jongens van Seyss-Inquart elk stuk van je krant liet nakijken, corrigeren en eventueel liet verwijderen, dan kun je niet volhouden dat je op welke wijze dan ook kritisch of neutraal was. Huijts hult zich in het interview in heel, heel veel woorden, die er vooral op gericht lijken te zijn zichzelf te verschonen van verantwoordelijkheid.
Afrekening
Na de oorlog kwam dan de afrekening met de Nederlandse collaborateurs en ook de redactie van NRC kwam aan de beurt – terecht. Waar het de pers betrof stelde men een ‘Perszuiveringscommissie’ in, die zich beraadde over de vraag welke publicaties terug mochten komen of mochten blijven bestaan, en welke gestraft dienden te worden voor hun keuzes tijdens de bezetting. En zo kregen zowel Telegraaf als NRC (en anderen) hun veroordeling: een tijdelijk publicatieverbod. Sommige journalisten kregen zelfs een levenslang publicatieverbod en velen moesten worden ontslagen.
De Commissie voor de Perszuivering hield ook Huijts verantwoordelijk: hij werd gearresteerd en veroordeeld. Hij mocht zeven jaar niets meer publiceren, een verbod dat later werd teruggebracht naar drie jaar, al was zijn reputatie fiks beschadigd. NRC mocht tenminste een jaar niet verschijnen, maar omzeilde dat verbod van een jaar door een nieuwe, tijdelijke publicatie uit te brengen: Criterium. Geen dagblad, maar een opinie-tijdschrift dat indirect de redactie van NRC toch nog werk verschafte en belangrijker: de redactie schonk er zichzelf een platform ter zelfverdediging mee, en deed dat verdedigen dan ook op de hooghartige wijze die we nog steeds van NRC gewend zijn.
Ongenoegen
Want het commentaar was niet van de lucht: in scherpe bewoordingen lieten de media die zich wel hadden verzet tijdens de oorlog hun ongenoegen blijken over het herverschijnen van NRC. “De belangen van het Nederlandse volk zijn met deze verschijning allerminst gediend,” schreef Pieter ’t Hoen (schuilnaam van Frans Goedhart), hoofdredacteur van Het Parool. “De bonafide pers wordt bovendien ernstig bedreigd door deze verschijning.” Zeker omdat er een grote papierschaarste was na de oorlog wilde ’t Hoen liever dat “‘het weinige papier dat beschikbaar is, gebruikt wordt om een aantal grote en goede kranten te laten verschijnen.”
Arrogant
Criterium (NRC dus), blijkbaar nog geheel in de ban van het Übermensch-denken, reageerde (in een stuk waar de arrogantie vanaf druipt) met de verdediging dat NRC “het zowaar voor elkaar kreeg ons zelfs tijdens de oorlog – toen jullie met bevende lippen en devote blikken de nonsens opzogen aan je clandestiene radiotoestellen – van uitstekende artikelen te voorzien.” Om door te gaan met naar beneden trappen richting de pers die zich wel verzette: “Daaraan, aan deskundige en artistieke voorlichting, hebben we meer behoefte dan aan het pretentieloze, volslagen onbelangrijke of onbaatzuchtige geklep van derderangs journalistjes in een stel Tante Koos-rubriekjes.”
Pieter ’t Hoen kreeg nog een persoonlijke sneer mee: “Good old Pete! Voelt U hem, Labbekakken? Bespeurt U onder deze edele verontwaardiging, deze niet te miskennen vaderlandsliefde, de zielige angst voor het eigen vege, maar o zo dierbare lijfje?”
Enfin: je moet maar durven, denkt deze schrijfster dan.
Kelderen
Het was niet vreemd dat de verkoopcijfers van NRC na 1946 niet meer werden wat ze voor de oorlog waren, na zoveel collaboratie. De krant kelderde in oplage en leek ten onder te zullen gaan, totdat men in 1970 fuseerde met het Algemeen Handelsblad – ook al een dagblad dat was veroordeeld tot een tijdelijk publicatieverbod na de oorlog. Samen bleken ze desondanks in staat tot grote kwaliteit: de nieuwe NRC was een zeer gewaardeerde, liberaal-conservatieve krant die goed verkocht.
Doorwrochte stukken en gefundeerde meningen voerden de boventoon – totdat de krant in 2010 Peter Vandermeersch als hoofdredacteur kreeg: kwaliteit en inhoud maakten plaats voor ideologische overtuigingen en het aanhangen van links radicalisme tot in het absurde. Vandermeersch vertrok in 2019, maar NRC is steeds meer een extreemlinkse publicatie geworden die zich meer met meningen dan feiten bezighoudt en uitermate radicaal gedachtengoed verspreidt.
Foute keuzes
Er ontvouwt zich hier een patroon: NRC is een dagblad dat er doorlopend geen enkele moeite mee heeft, omwille van vooral de eigen loopbanen van de redactie en de inkomsten door publicatie, de meest foute keuzes te maken, terwijl men zich verschuilt achter de eigen Übermensch-houding: de arrogantie van deze krant, samen met het heilige geloof in eigen voortreffelijkheid, is er door de jaren heen niet minder op geworden.
Het gemak waarmee NRC zich op dit moment schaart achter Jodenhaters, terroristen, maatschappij-ontwrichters en andere elementen die een regelrechte bedreiging vormen voor onze democratie en cultuur doet net iets teveel denken aan de oorlogsjaren: waar men destijds klakkeloos meeging met de berichtgeving zoals de nazi’s die wilden, gaat men nu even klakkeloos mee in de Hamas-propaganda. De redactie, die zich opnieuw moreel verheven waant boven anderen, staat niet meer open voor kritiek en lijkt zich volledig voor de feiten te hebben afgesloten: inspelen op linkse onderbuiken lijkt nu meer hun doel.
Duisternis
Laat ze maar op zwart gaan: die kleur past uitstekend bij ze. Het is een apart soort duisternis dat dit soort publicaties verspreidt, met hun leugens, Joden- en burgerhaat en de weigering fatsoenlijke journalistiek te leveren in plaats van doorgeslagen activisme op te dringen aan een bevolking die daar steeds meer wars van wordt. NRC is daar inmiddels ook allang geen uitzondering in, in dit tijdperk waarin journalistiek een vak van het verleden lijkt.
Van collaborateurskrant naar kwaliteitskrant en dan weer terug naar collaboratie: het is een apart verhaal, dat van de NRC. En niet fraai.
Niet meer.
Wat mij nogal verbaast van de NRC (en Trouw, Volkskrant, NOS en nog wat spul) over die vermoorde journalisten dat zij blijkbaar niet weten dat er geen media in Gaza zijn. Geen kranten, tv- en radiostations, opiniebladen, niets! Wat er sinds 2006 is gepubliceerd is volledig onbekend. Ook al omdat er geen regering, parlement en ministeries zijn sinds 2006, een jaar nadat Hamas het land overnam.
Maar goed, er zijn dus geen journalisten in Gaza maar wat dan wel? Al Jazeera uit Qatar natuurlijk en dat weten onze Belgische media heel goed want zij krijgen van hen de gratis zelf bedachte nieuwsfeiten over Gaza. Verder zijn er nogal wat Hamasstrijders die zich steeds maar verkleden als burger en/of journalist met dat mooie hesje.
Overigens waren beide huidige Belgische eigenaren van ‘onze’ kranten ook fout in de oorlog. Daar is makkelijk informatie over te vinden.
Overigens gaan ze niet op zwart vanwege de vermoorde echte journalisten uit andere oorlogsgebieden want daar wonen waarschijnlijk geen joden.
Ik heb mijn abonnement op NRC opgezegd.
Journalist – verslaggever – correspondent…. what’s in a name?
Als journalist kun je 2 kanten op. Je gaat dingen onbevooroordeeld onderzoeken en publiceert de uitkomst. Of je interviewt mensen zonder je eigen sausje over elk antwoord te gooien of te sturen.
Of je gaat ter plekke waar iets aan de hand is en brengt er onbevooroordeeld en neutraal verslag over uit. De lezer/toehoorder/kijker kan daarop zelf een oordeel vormen. Verslaggever dus.
De correspondent voor een gebied zegt meestal alleen een vooraf besproken riedeltje op, wat meestal ook nog is toegezonden vanuit de eigen redactie, voor een fotogenieke achtergrond van de streek. Al is hij/zij meestal heel, heel ver verwijderd van de situatie. OK, ze spreken meestal de taal en hebben daarom meer weet wat er daar op TV en (soc.) media wordt beweerd, maar dat zegt niets over het waarheidsgehalte en het informatieve niveau daarvan.
Alles is door elkaar gehusseld, zodat weinigen nog het predicaat journalist verdienen. Helaas.
Tijdens mijn universitaire opleiding heb ik geleerd dat alle media doorgeefluiken zijn van de overheid.
De mythe van de Vierde Macht en onderzoeksjournalistiek is een mooi verhaal, maar echt niet meer dan een bijkomstigheid.
Journalisten zijn onderdeel van een communicatieproces: coderen, vastleggen, decoderen. Het zijn geen onderzoekers – uitzonderingen daargelaten. De uitzonderingen wijzen ons op de pijnlijke waarheid: het doorgeefluik is de regel.
Dat was zo in 40- 45 en is nog steeds zo.
Wat misschien wel pijnlijk is, is dat het in 40-45 bijna onvermijdelijk was en nu bijna onvergeeflijk.
Gisteravond de openbare apologie van de verschillende hoofdredacteuren bij Eva gezien? Man, man, man wat een deugwasserij.
Eva’s ouders zijn uit hun socialistische land vertrokken maat als je haar ziet en hoort begrijp je niet waarom. In toenmalige Tsjechoslowakije zou ze uitstende communiste zijn en hier heeft zij haar kring ook snel gevonden. Als je niet meedoet heb je geen baan. Net als toen in het Oostblok moest je het zonder carrière a doen als geen partijlid.
“Laat ze maar op zwart gaan: die kleur past uitstekend bij ze.”
Daar valt wat voor te zeggen al prefereer ik “bruin” als huiskleur voor deze kwaliteitskrant.
De kranten gingen voor een uur op zwart terwijl de lezers qua echte berichtgeving al decennia op zwart zaad zitten.
Meesterlijk stuk. Volkomen terechte de foute verhevenheid van NRC aan de kaak te stellen.
Wat ik ook erg bijzonder vind: van een aantal zaken kende ik het bestaan helemaal niet.
Grote dank hiervoor.
Journalisten behoren met een onafhankelijke kijk op zaken deze te onderzoeken. Helaas is in deze beroepsgroep, met enkele uitzonderingen, de waarheid ingeruild voor geld.
Peter Vandermeersch heeft de krant finaal om zeep geholpen.
Blijkbaar zijn er nog mensen die de krant lezen. Ik ben verbaasd. Dat hoeft tegenwoordig toch niet meer.
De grote vraag is ook hier; wat is nieuws? Voor een groot deel is nieuws datgenen waarvoor de lezer gewaarschuwd dient te worden. Een ontsnapte gevangene (met signalement natuurlijk) of een ophanden zijnde oorlog. Ten minste is nieuws iets waar de lezer zich moet/kan verhouden. Maar het nieuws is uitgegroeid tot een veelkoppig monster dat levens verwoest en dodelijk is voor de Geest. Volgens mij is Nederland gebaat bij eens per week een krant en een paar radioprogramma’s.
Alsof de telegraaf de waarheid hoog in het vaandel heeft staan. Dat mag dan misschien zo zijn mbt Israël, maar ik ben de corona-tijd nog niet vergeten samen met de aanhoudende anti-Rusland stemmingmakerij en de pro-VVD retoriek.
Ach, de T is nog altijd beter dan de rest van de gevestigde dagbladen. Wat betreft de corona-tijd: destijds schreef de columnist Leon de Winter vrij geregeld een kritisch stuk over het corona-beleid, dat kon dus gewoon. Leg me uit in welk opzicht de T aan anti-Rusland stemmingmakerij deed, dat heb ik gemist.
Ik weet niet hoe deze mentale stoornis genezen kan worden. We zullen feller moeten worden in onze kritieken. De ontmaskering van het nieuwe fascisme door Ines in dit artikel is een goed begin. Toch denk dat we de werkelijke culprit eens aan moeten pakken, namelijk de kiezer die PvdA, CDA of CU stemmen. Want daar zit de meeloperij, het heulen met de vijand. Daar zit het zwakke interpreteren van werkelijk maatschappelijke problemen.
Wie op een van bovengenoemde partijen stemt is iemand die kiest tégen de menselijke waardigheid in!
Dit is dus hoe het gaat. Ik zie een patroon. Desinformatie door msm en politici.. niemand die ze daarom meer gelooft… Ondertussen Alles om zeep helpen… Salamitactiek, stukje bij beetje Chaos creëren.
(Burger) oorlogen erna, want we hebben Islamieten binnengehaald die erg lange teennagels hebben…
Het moraal van EU is: build back better
Maar omdat ik bij Rutte altijd het tegenovergestelde van wat hij zei aannam doe ik dat nu ook.
Mijn ervaring is dat MSM en (EU) Politici “bringers of piss & shit” zijn.. Om zomaar de lanista Batiatus uit Capua te quoten 😉
Er is maar 1 regel bij deze zgn. Journalisten; Niet de hand bijten die je voedt
jaren geleden het NRC/H opgezegd wegens een weerstand oproepende brij van meningen en een hier en daar verdwaald feitje.
Mijn stelling is dat objectiviteit nastreven veel energie vergt, misschien wel té veel.
In het uitstekende artikel wordt uiteraard de T genoemd, het blad veroorzaakt dat ik moet speuren naar een relevant artikel temidden van eindeloos sport- en celibrity gehijg en geneuzel. Helemaal niet werd het FD genoemd, ik “kan niet” zonder.
Reactie verwijderd vanwege tekst in kapitalen.
In het artikel staat dat De Telegraaf onder dwang collaboreerde. Zo iets moet je je voorstellen als je zo slim of zo dom bent zoals Ines Wezki die advocaat van Taghi werd. Dan doe je wat die zegt want anders …….