Citizen Vigilante: een slechte film, een rauwe waarheid
Een matige productie die veel zegt over onze tijdgeest
- Jetten’s pedante privéleven overschaduwt premierschap - 8 september 2026
- Schandaal rond fop-professor Arday ontmaskert woke-denken - 10 augustus 2026
- De hilarische infantiliteit van de linkse deugbrigade - 27 juli 2026
Beeld: Gemini (AI)
Op YouTube en X gaat hij viraal: ‘Citizen Vigilante’, de nieuwste film van beruchte B-regisseur Uwe Boll. Een Amerikaanse oud-militair erft een fortuin en besluit eigenhandig wraak te nemen op criminelen die overheden ongemoeid laten — vooral migranten die zich schuldig maken aan verkrachting en geweld. De film is geen meesterwerk, maar raakt wel een zenuw. Waarom slaat juist déze Boll-film zo aan bij een publiek dat genoeg heeft van excuses en machteloosheid?
Nou, ik heb ‘m bekeken: ‘Citizen Vigilante‘, de nieuwe film van Uwe Boll die op 19 juni van dit jaar uitkwam en die op dit moment op de socials een ongekende reuring veroorzaakt. Op YouTube en X is-ie gratis te zien, hoewel ik vermoed dat dat niet noodzakelijk de bedoeling was van de makers. Films zijn duur om te maken en winst is dus vaak het simpele oogmerk. Maar het is een belangrijke film, hoofdzakelijk omdat-ie handelt over een onderwerp dat in de westerse wereld behoorlijk actueel is: misdrijven en geweld, ook seksueel, van criminele migranten en andere elementen in de samenleving die, kort gezegd, de boel op scherp zetten en houden, en levens verwoesten.
Het lachertje van de filmwereld
Sommigen noemen het de slechtste film die Boll ooit maakte en dat zegt wat: Uwe Boll heeft de reputatie een van de meest beroerde filmmakers aller tijden te zijn. Wie zijn oeuvre opzoekt op IMDb zal ontdekken dat het overgrote deel van zijn films amper boven de vijf punten uitkomt (tien is de max bij IMDb – behalve voor ‘This Is Spinal Tap’, de enige film op de site waarvoor je maximaal elf punten mag geven, en wie de film ooit zag weet meteen waarom).
Uwe is een beetje het lachertje van de filmwereld, met zijn *low budget* verfilmingen van computerspellen en flauwe horror. Hij is een klassieke B- en wellicht zelfs C-regisseur, al maakte hij ook wat politiek getinte films, zoals ‘Heart of America‘ die over een *school shooting* gaat, of de uitermate gewelddadige ‘Rampage‘-trilogie over een *angry young man* die de samenleving de oorlog verklaart en al schietend door zijn woonplaats trekt, zonder genade maar wel met een kogelwerend harnas aan zijn lijf.
Het thema ‘samenleving en geweld’ is dus een onderwerp dat Boll al vaker aansneed in zijn curieuze portfolio, al kun je je afvragen met hoeveel diepgang hij dat deed. Maar dit is de eerste keer dat hij er eens een echt groot publiek mee bereikt en de waardering op IMDb is navenant: zowaar een 6.8 vindt men ‘m waard, waarmee het in een klap zijn hoogst scorende film is op die site.
Plat verhaal, ongekend bereik
Nou ga ik heel eerlijk zijn: meer dan dat is de film ook echt niet waard. Het is geen meesterwerk, het is geen diepgaande film, het is een Uwe Boll-film en dat betekent een relatief plat verhaal met platte karakters, veel grotesk visueel geweld met bloed dat overdreven hard rondspuit, close-ups van verschrikkelijk gewonde mensen en gewelddadig gedrag waar ik zelf liever van wegkeek. Waarom maakt de film dan toch zoveel los, als zijn andere films – die grofweg hetzelfde recept hebben – dat niet deden?
Laten we eens beginnen bij het verhaaltje, want dat maakt veel van de populariteit van de film duidelijk: Michael Sanders (gespeeld door de omstreden Armie Hammer die eerder furore maakte met het *coming out*-drama ‘Call Me By Your Name‘) is een voormalig officier uit het Amerikaanse leger die, ondanks de slechte relatie met zijn vader, na diens dood zijn vermogen en bedrijf erft – een bedrijf dat vooral bestaat uit vastgoedbezit in een verder ongenoemd Europees land (de opnames vonden plaats in Kroatië, rond Zagreb).
Sanders is de ‘citizen vigilante’ uit de titel: een man die geobsedeerd is door orde en regels en een eindpunt heeft bereikt als het gaat om geweld en onrecht in de wereld, en zeker met de mensen die ermee wegkomen. De overheid doet weinig tot niets tegen deze criminaliteit en burgers die niks fout doen zijn elke keer weer het slachtoffer. Sanders besluit zelf tot ingrijpen over te gaan. En dankzij zijn financiële onafhankelijkheid – hij bemoeit zich wel met zijn bedrijf maar dan op een ‘af en toe’-basis waarbij hij instructies achterlaat – heeft hij zowel genoeg tijd als geld om zijn wraak gestalte te geven.
Kil, berekenend, meedogenloos
In bezit van een indrukwekkend wapenarsenaal en een eersteklas militaire training gaat Sanders de wereld te lijf: kalm, koel, afstandelijk, emotieloos. Boll brengt Sanders’ geweld soms gewoonweg achteloos in beeld, onverschillig, als een dagelijkse vanzelfsprekendheid die het voor Sanders waarschijnlijk ook is: de scène waarin Sanders, die achtervolgd wordt door Interpol, besluit zichzelf in zijn huis (dat meer weg heeft van een bunker) te verschansen en het vuur op een klein leger aan agenten te openen, wordt begeleid door een stukje muzak dat zelfs in de meeste liften niet meer zou worden geaccepteerd, zo plastic is het.
En ondanks alle obsessies die Sanders heeft met regels, orde en rechtvaardigheid heeft hij er tegelijkertijd geen enkel probleem mee onschuldige slachtoffers te maken: om te demonstreren hoe schaapachtig mensen regels volgen, zelfs als het henzelf in gevaar brengt, veroorzaakt hij de dood van een toevallig voorbijkomende automobilist. Het hele gezin van een jonge islamitische verkrachter gaat eraan terwijl Sanders de daden van de zoon wijt aan de opvoeding van de ouders. Sanders’ geweld is gemakzuchtig en psychopathisch.
Schuldige slachtoffers, een juichend publiek
Maar Sanders maakt in de film vooral schuldige slachtoffers, tot groot genoegen van het publiek: Interpol mag 'm dan zien als gevaarlijk en achter hem aan zitten, de gemiddelde man of vrouw op straat staat vierkant achter Sanders' acties, ondanks het feit dat hij werkelijk bijzonder ernstig geweld gebruikt in zijn illegale eigenrichting. De hierboven beschreven moord op dat gezin gebeurt pas nadat de zoon, die de verkrachting pleegde met zes vrienden, die vrienden belt en uitnodigt, op bevel van Sanders. En ook die vrienden zijn ten dode opgeschreven vanaf het moment dat ze aanbellen. De rechter die deze knullen had vrijgesproken met de uitleg dat het vooral de schuld van de samenleving was en dat de zeven jonge verkrachters eigenlijk net zo goed slachtoffers waren in deze zaak, wordt ook vrij bruut aangepakt. Sanders bezoekt slachtoffers, vraagt of ze gerechtigheid willen en voert die gerechtigheid vervolgens uit, naar eigen maatstaven. Zonder een spier te vertrekken.
Verboden in Duitsland — bijna dan
Uiteraard zorgde de film voor deining, dat kon niet uitblijven. Hij zou in Duitsland verboden zijn: letterlijk verboden is-ie niet, maar hij kwam niet door de leeftijdskeuring vanwege het vele geweld dat erin zit (het argument is dat de film eigenrichting tegen migranten promoot: geen onterecht argument, al zag ik in heel wat actiefilms – hoi Bruce Willis, Arnold Schwarzenegger en vele anderen – hetzelfde of erger, maar dan tegen criminelen in het algemeen, ook gemigreerde) en omdat de film geen classificatie heeft, mag hij niet in bioscopen worden gedraaid. Een handige achterdeur-oplossing, en eentje die Boll in mijn ogen terecht aanvecht als onrechtmatige censuur.
Waarom deze film raakt
Het is helder waarom deze film, die echt geen cinematografisch hoogstandje is, zo bejubeld wordt: '*Remember*,' zegt Sanders tegen een publiek dat zijn gezicht op het scherm in blokjes ziet en zijn stem verdraaid hoort, '*I do this for you until you learn to do it for yourself*.' Sanders roept ons op tot vechten: voor onze wereld, onze veiligheid, onze cultuur, voor onszelf. Sanders doet dingen die zelfs ik in mijn hoofd fantaseer als ik weer eens lees over een Louis in Frankrijk die is doodgeschopt door jonge migranten, of een baby van twee in het VK die is verkracht en vermoord door een migrant.
Elke dag weer zijn er berichten over mes-aanvallen of ander geweld door migranten, in zo'n beetje elk land dat de grenzen open heeft staan voor massamigratie. Elke dag berichten over verkrachte en vermoorde vrouwen en kinderen. Te veel, te vaak, te gruwelijk. En dat nu al jarenlang en het tempo lijkt alleen maar omhoog te gaan. Maar fantaseren, in je geschokte woede, is één ding: het ook daadwerkelijk uitvoeren is iets heel anders.
Het echte schandaal: zwijgen en wegkijken
Schandalen als het *grooming gangs*-drama in het VK tonen aan hoe alles wordt gedaan om de meest abjecte zaken onder de pet te houden en het publiek vooral de schuld te geven van hun eigen geschoktheid en woede. Voor zover we weten is er van dit soort verschrikkingen (nog) geen sprake in ons land – maar tegelijkertijd weten we allemaal dat ook wij zuchten onder bestuur dat dit met alle macht uit de media zou houden en, zoals in het VK gebeurde, nog zo goed als zou vergoelijken ook. En precies dat – het onvermogen van onze overheden om daadkrachtig beleid te voeren en ons ermee veilig te houden – is waarom de film zo aanslaat. Sanders doet iets wat de overheid zou moeten doen, maar nalaat om zich vervolgens achter allerlei excuses te verschuilen. Excuses die er doorgaans op neerkomen dat de schuld bij de burgers zelf ligt: die doen gewoon niet genoeg moeite het te begrijpen.
Recht op zelfverdediging
Elk mens heeft het recht zichzelf te verdedigen, zeker als je veiligheid in het geding is, of de veiligheid van je geliefden. Het is een universeel mensenrecht dat al zo oud is als de mens zelf en altijd werd gezien als volslagen rechtvaardig – behalve in onze tijd. Onze tijd wordt gedomineerd door narcistische theoretisch geschoolden die de wereld hebben ingericht naar hun groepsfantasietjes die er op papier elke keer schitterend uitzien. Hoe het zich in de praktijk ontwikkelt is vervolgens hun zorg niet meer; mochten hun prachtige plannen leiden tot ernstige problemen en zelfs onschuldige slachtoffers, dan kán het niet aan hen en hun plannen liggen: de bedoelingen waren goed en daar moet alles maar mee gezegd zijn. Dat wij, de burgers, niet enthousiast meewerken, daar ligt de kern van het probleem – volgens onze tot op het bot incompetente en in zichzelf gekeerde bestuurders dan.
Onze overheden zijn als de dood dat 'Citizen Vigilante' mensen op ideeën brengt. Geen onterechte angst – maar wel eentje waarvoor ze naar zichzelf mogen kijken. Natuurlijk zullen mensen overgaan tot eigenrichting als overheden niet ingrijpen terwijl mensenlevens in gevaar zijn – elk levend wezen zal zichzelf tot het uiterste beschermen. Als men dat wil voorkomen, is mijn advies eens de peterselie uit de oren te halen en te beginnen met daadwerkelijk LUISTEREN.
Conclusie: een symptoom, geen oplossing
Boll maakte een middelmatige film die zowaar in een paar juiste gaten viel, omdat de tijdgeest er rijp voor is. Boll voelt die tijdgeest beter aan dan welke politicus of mediamens dan ook. Hij ziet de woede die op geen enkele manier nog onterecht genoemd kan worden, en gaf die gestalte in een man die geen grenzen kent en gewoon het vuur opent.
Sanders is een psychopaat. Een gevaarlijke man. Zijn methoden kan ik niet goedkeuren. Maar: er zijn grenzen en in Europa zijn heel wat grenzen bereikt. Regelmatig overschreden zelfs.
Het moet stoppen. En als overheden het niet doen…
Vond je dit artikel goed? Steun Ines van Bokhoven via inesvanbokhoven.backme.org
OpinieZ bestaat dankzij u Geen betaalmuur, geen subsidie — OpinieZ is gratis omdat lezers zoals u ons steunen. Iedere bijdrage helpt ons onafhankelijk te blijven. |
|
Sorry hoor, maar ik zie in Sanders helemaal geen psychopaat. Wel een realist die er duidelijk de balen van heeft. De psychopaten zijn de lui die een wildvreemde westerse vrouw en moeder de nek afsnijden voor de ogen van haar kind. De buitenlandse groepsverkrachters van een 14-jarig westers meisje. Met goedkeuring van hun, bij de verkrachting aanwezige, toen gehoofddoekte zus, ”want haar rokje was te kort. Ze vroeg erom” sprak de zus. Sanders de psychopaat??
Je vermoord niet zo maar een heel gezin zonder met je ogen te knipperen
Ik denk het wel als ze jou iets aan doen wat zo erg is dat het zeg maar je hele gevoel weg brandt.
Het blijft een rare toestand in het westen, dat daders meer rechten blijken te hebben dan slachtoffers.
Ik denk dat deze film een onbewuste reactie is op de terreur die deze samenleving treft.
In deze film zijn de slachtoffers de daders van hun misdaden waar niemand medelijden mee hoeft te hebben.
Ze zijn slachtoffer van het geweld wat ze zelf uitgelokt hebben. Iedereen vind dat een aantrekkelijk idee, vandaar het succes.
Overduidelijk pluspunten:
1. In minuut 61 en 85 spoort Citizen Vigilante (CV) burgers aan het recht in eigen hand te nemen omdat de rechtsstaat op de terreinen bestuur, rechtspraak en wetgeving faalt.
2. In minuut 65 ontvoert CV de rechter, die de 7 jongens die dat meisje hadden verkracht alle had vrijgesproken, en toont hij aan dat de rechterlijke macht overduidelijk faalt. CV stelt dat de huidige Europese samenlevingen sterven vanwege mensen zoals deze rechter. CV noemt deze rechter daarom ‘de kanker’ van de samenleving. Een typering die ik van harte onderschrijf.
3. In minuut 66 hekelt CV de gehoorzaamheid van de gemiddelde burger: ze volgen altijd de wet, ook als dit tot hun ondergang leidt. In de film bewijst CV dit door op de snelweg opzettelijk op de rijstrook van de tegenligger te rijden; de tegenligger kiest eerder voor de berm en de zekere kans te verongelukken, dan op de andere kant van de weg te gaan rijden om zo een crash te voorkomen.
4. In minuut 73/74 ridiculiseert CV een van de daders door zijn verkrachting van het meisje te motiveren als een gevolg van een getraumatiseerde jeugd, waardoor deze kennelijk ‘hun piemels niet in hun broek konden houden’, een verwijzing naar het laffe en ondoordachte politiek correcte motivatie van rechters, politie, maar ook het grote publiek.
5. In minuut 75 hekelt CV het gedrag van de zus van de dader die over de sociale media aangaf dat het slachtoffer de verkrachting verdiend had, waarmee verduidelijkt wordt dat ook vrouwen binnen de islam hun respect voor seksegenoten buiten de eigen cultuur hebben opgegeven, zich scharen achter de islamitische mores, en zo medeschuldig zijn aan de misdaden van mannelijke familieleden.
2/3
jaja, het legertje van d66 rechters in nederland is hier zeker schuldig aan !
Taxi Driver was ook zo een film. Man gaat het onrecht te lijf waar de overheid niets mee doet. De herkenning is de kracht van de film. De waarheid is veel erger. Dit onrecht is georganiseerd. Follow the money .
Hebt u de 4 Deathwish films gezien met Charles Bronson? Gemaakt vanaf 1974.
Er is niets veranderd.
En dan nog the films van Clint Eastwood en I the jury.
precies, een van mijn favoriete vigilante films
6. In minuut 81 bekent de vader zijn kinderen opgevoed te hebben met de normen en waarden die de koran hem hebben gegeven. Het is zeer goed dat dit genoemd wordt. Overigens respect voor al die allochtone acteurs die bereid zijn geweest hun rol in deze film op zich te nemen.
Een sterke zet van Boll is dat tussen de zeven daders van de massaverkrachting er ook een blanke tussen zit. Op die manier worden de feministen het gras voor de voeten weggemaaid als ze willen beweren dat het slechts een mannenprobleem is.
Uwe Boll maakt op zijn manier duidelijk dat cultuur een zeer belangrijke factor is in de misdaden die vreemdelingen begaan binnen, en op een cultuur die niet de hunne is. De aandacht voor dit aspect van het tribalisme is groeiende onder historici als Victor Hanson of Raymond Ibrahim. De laatste stelde in zijn boek Sword and Scimitar onomwonden dat Mohammed het Arabisch tribalisme als raamwerk voor zijn satanisch geïnspireerde spiritualisme gebruikte. Laten we het diezelfde Mohammed was die opriep tot vernietiging van Constantinopel, in de 7e eeuw het centrum van het toenmalige christendom.
Mijn eindconclusie is
1. dat de film een tegenhanger lijkt te zijn van de 7/10 slachtingen, zowel die van 2023 in Israël, als die van alle terroristische aanslagen door moslims, zowel in het Midden-Oosten als zeker ook in Europa
2. dat burgers van Europa opgeroepen worden op te staan en zelf de eigen cultuur en staat te verdedigen, omdat de rechtsstaat faalt.
3/3
1 van de gespeelde vrouwelijke moslims op die bank, is een joodse israelische actrice. Geweldig.
Het schandaal in de UK heeft minstens 250.000 blanke meisjes getroffen, daders 95% Pakistaanse moslims, de verkrachtersbendes noemen ze daar eufemistisch ‘grooming gangs’. Dank zij Tommy Robinson en X is dit schandaal boven water gekomen. De UK heeft ruwweg 4 x zoveel inwoners als Nederland. Ook hier wordt onder de pet gehouden dat geschat zo’n 50.000 meisjes slachtoffer zijn van ‘loverboys’, daders 95% Marokkanen…
Dat ‘van dit soort verschrikkingen in ons land nog geen sprake is’ is dus discutabel. Maar wij hebben geen Tommy Robinson die zichzelf toegewijd heeft aan deze zaak en ervoor gevochten – en offers gebracht – heeft om dit in de openbaarheid te krijgen.
Ook hier weet ik van een vader die wanhopig heeft geprobeerd zijn dochter uit de klauwen van een ‘loverboy’ te krijgen. Die is weliswaar niet gearresteerd, maar wel door de politie afgeraden om er werk van te maken, voor zijn eigen en haar veiligheid…
Misschien komt ook hier de gruwelijke waarheid nog eens aan het licht.
Marie Antoinette zei indertijd: “Hebben ze geen brood om te eten? Dan eten ze toch gebakjes.” Ze had geen enkel idee wat leefde onder haar volk. Nu is bestuur geslepener en zorgt ervoor dat het volk zich tegen elkaar keert. Met cultuur vijandige massa import had Marie Antoinette haar hoofd indertijd gered en zelf nog gebakjes kunnen eten in Versailles, terwijl het volk in Parijs elkaar te lijf gaat. De boodschap van de film lijkt duidelijk 1) stop massa import van cultuur vijandige lui en 2) zorg voor een bestuur dat binding en empathie heeft met het eigen volk en haar welvaart. Eigenlijk een doodnormale boodschap.
Het argument dat ‘de daden van de zoon het gevolg zijn van de opvoeding door de ouders’ vind ik nogal summier.
Iedereen wordt opgevoed door zijn ouders, dus met dit argument kan het hele strafrecht opgedoekt worden.
Daarnaast blijft iedereen toch gewoon verantwoordelijk voor zijn eigen daden?
In de sharia hoef je echt niet aan te komen met ‘ het ligt aan de opvoeding’.
Kan het zijn dat het argument van de opvoeding doelt op het verschil tussen moslims en niet moslims?
Het gaat om terreur in al zijn facetten. Daarom gaat het argument dat iedereen voor zijn eigen daden verantwoordelijk is niet op. Mensen worden aangezet om terreur te plegen. Er zitten altijd machinaties achter die buiten het zicht blijven.
Er is inderdaad een straf voor mensen die anderen aanzetten tot het plegen van misdaden.
Maar de eigen verantwoordelijkheid blijft wel degelijk.
Ook bij terreur.
Daar is heel veel jurisprudentie over.
Mensen die terreur uitoefenen doen dat vanuit een ideologie.
Ze zijn gehersenspoeld en zullen daar ook niet makkelijk afstand van nemen.
Even serieus.
Dus je verwacht dat de rechter zegt: u bent gehersenspoeld, daarom vrijspraak?
In de islam is er heel veel jurisprudentie over wat de gelovige wel en niet mag.
Bijv als er een verdrag is met de ongelovigen.
Bijv. dat alleen de leider van de gelovigen de jihad mag uitroepen.
Het punt is niet dat er hersenspoeling plaats vindt, want die gebeurt altijd en overal.
Het punt voor moslims is dat nu via internet elke imam een fatwa of een andere boodschap kan uitbrengen die de geest van een willekeurige gelovige op hol doet slaan.
Vroeger was dat niet mogelijk.
Dit proces generaliseren naar hersenspoeling is veel te eenvoudig.
De verdachte van terrorisme zegt dat god dat wil.
Hij voelt zich niet schuldig.
Dahag eigen verantwoordelijkheid.
De schuldvraag draait niet om wat de verdachte voelt of denkt of beweert.
De schuldvraag draait om wat de verdachte heeft gedaan en of dat bewezen kan worden.
Dat is een elementair verschil.
Of de verdachte zich zelf wel of niet schuldig voelt, is totaal irrelevant.
Het is de rechtbank die bepaalt wat verantwoordelijkheid is, niet de verdachte.
Als de dader verwacht als martelaar in de hemel te komen met 72 maagden, dan ervaart hij wel degelijk verantwoordelijkheid.
Wat een uiterst ongelukkig argument.
Niet alleen voelt de dader van terrorisme zich niet schuldig, hij word er zelfs voor beloond.
Ik herinner mij dat Syrische meisje dat in 2024 werd omgebracht door haar vader en twee broers. Wat mij nog helder bijstaat tijdens de rechtszaak (de vader vluchtte terug naar Syrie) dat bij beide broers ieder vorm van schuld ontbrak.
En om dan even het bruggetje naar de besproken film te maken, zoals de dochter van de man in dat gezin waarvan de broers dat meisje verkrachtte zei, ze verdiende het.
Als je dat een ongelukkig argument vindt, dan ontbreekt het je aan een fundamenteel stukje inzicht: namelijk dat elke cultuur een ander wereldbeeld heeft met daarbij behorende opvattingen over schuld.
Het voorbeeld dat je noemt begrijp ik maar al te goed, want dat is volgens islam.
Elke moslim krijgt een dag per week islam onderricht op school, tot en met de universiteit.
Dus deze mensen verkeren heel stellig in de opvatting dat zij het goede hebben gedaan, dat zij een juiste morele norm hebben nagestreefd.
Dat de ongelovigen dat niet begrijpen, doet voor hen niet ter zake, want ongelovigen zijn sowieso tweede rangs mensen.
Het echte ongelukkige argument komt van mensen die zijn gehersenspoeld door marxisten en de ken dat er universele normen en waarden bestaan.
Dus islam gelooft niet in universele waarden en normen?
Of u zegt eigenlijk dat de islam in universele waarden en normen geloofd, maar dat die helemaal niet bestaan als ik u goed begrijp.
Duidelijke analyse en niet tegen dovemansoren gezegd of toch wel!?
Alles wat van overheidswege verboden wordt, wordt automatisch illegaal en direct daarna wordt het verbod overtreden, grootschalig gebruikt om er veel geld mee te verdienen of om massaal gedeeld en/of gebruikt te worden.
Denk aan de drooglegging in de VS, ± 100 jaar geleden, gokken en tegenwoordig weer politieke partijen.
Nog steeds niets bijgeleerd?
Als men deze film in Duitsland niet verboden had, had bijna niemand ervan gehoord, laat staan gezien en was de film op 3 of nog veel lager geëindigd.
Quentin Tarantino wordt als iconische filmmaker geprezen, terwijl daar het bloed in veelvoud op het doek beland als “nouvelle violence”, zeer expliciete en soms massale geweldsscènes.
Speelt zich doorgaans af in de onderwereld, of in ieder geval (lekker veilig?) en ver weg van de burgerlijke maatschappij. Een wereld waar wij (graag?) naar kijken maar verder niets mee te maken (willen) hebben.
Boll haalt dezelfde filmstijl naar de bovenwereld, naar onze eigen burgerlijke maatschappij.
Hij laat expliciet zien waar wij denken niets mee te maken te hebben, want ver weg.
Dat kan gevaarlijk zijn, zelfs twee kanten op, zoals (niet alleen!) recent in Dublin te zien was.
Hij laat ons zien dat het steeds dichterbij komt.
Het komt er een keer van.
Tja, zolang nederland op landverraders blijft stemmen zal dit alleen maar erger worden. En op een gegeven moment is het gewoon te laat om er nog iets aan te doen.
Er moet gewoon een grote bezem door den haag.
Mij lijkt dat de maker van de film bepaald geen ‘lachertje van de filmwereld’ is, hij doet wat de hele culturele sector nogal nalaat: hij kaart onze verdwijnende wereld aan waarin mensen elkaar respecteren, waarin geweld wordt afgewezen, waarin terreur wordt veroordeeld, met een rechtssysteem dat rechtvaardigheid voor slachtoffers wil bereiken, een veilige samenleving wil nastreven, waarin we het eens zijn over basale zaken als man-vrouw verhoudingen, vrijheden, veiligheden en vrede, waarin religie kan maar een ander niet dwingt.
Het onderwerp spreekt tot de verbeelding want het is de actualiteit van hedendaags Europa waarin we allemaal verzuchten hoe dit nou toch kan, waarom dit nu zo gaat, voor wie dit nou gebeurt, wat we kunnen doen nu onze politieke voorhoedes nadrukkelijk andere agenda’s hebben dan de bevolking.
De overheid heeft geen onvermogen om onze samenleving te beschermen, er is ronduit sprake van politieke onwil. We mogen onszelf niet beschermen, wapens zijn ons verboden.
De bevolking heeft geen verweer tegen het onvoorstelbaar gestegen geweld en de overheid doet onvoldoende om de taak ter hand te nemen. De grenzen blijven openstaan, antisemitisme, vrouwenhaat en misdaad komen ongevraagd binnen en niemand jaagt het weer naar buiten. In plaats daarvan moeten we het voorzien van huis, huisraad, gezondheidszorg en geld. We worden boos en nog bozer.
Niet voor niets waren Charles Bronson en Clint Eastwood ooit helden die de veiligheid die een stad verloor met harde hand herstelden tot de terugkeer van vrede en rechtvaardigheid. Dat idee van redding spreekt miljoenen mensen aan. We willen onze goede wereld en ons goede leven nu eenmaal behouden en daar is echt niets mis mee. Het is misschien geen A-film maar wel een A+ aanklacht.
De film speelt zich af in Kroatië, maar om het even welk Europees land had model kunnen staan. In het ene land heeft de machtsovername door de islam grotere proporties aangenomen (Engeland) dan elders, maar grosso modo had de film zich in vele Europese landen kunnen afspelen.
De film is behoorlijk gewelddadig. Verder zijn de dialogen zozo. Het is een B-film waarvan zowel onderwerp als kwaliteit van de film een beetje zijn zoals Theo van Gogh het zou hebben gedaan.
Behalve de problemen van islamiserende samenlevingen in Europa behandelt de film óók het verval van westerse samenlevingen als zodanig. Zo komt het probleem van een losgeslagen jeugd naar voren, zoals een autochtone jongen en meisje die door hun onverschilligheid in de publieke omgang met anderen evenzogoed bijdragen aan het verval van de samenleving.
Het geweld in de film is af te wijzen, maar niet werkelijk een zorg: Boll illustreert met zijn film eerder zijn aansporing tot actie door individuele burgers. Iedereen weet immers dat een westerling niet snel tot het extreme geweld zal vervallen dat zo kenmerkend is voor de gemiddelde islamist. Zo valt bijvoorbeeld een Anders Breivik altijd op als het tegendeel van westerse civilisatie.
De scene waarin de Sanders een prostitué bezoekt, hoeft van mijn niet zo nodig. De suggestie is natuurlijk dat niemand, dus ook hij niet, zonder fouten is. Wellicht bedoelt om de filmkeuring te verleiden, maar moreel zet deze scene geen zoden aan de dijk.
1/3
Die scène toont dat hij geen vrouw of vriendin heeft. Hij staat op zichzelf, bewust geïsoleerd omdat hij op die manier het best kan werken: rationeel, doelgericht, mét resultaat. Een Sanders met een fijne liefdesrelatie en gezellige etentjes annex tv-avondjes is onmogelijk. Boodschap: we hebben geen romantiek nodig, maar mannen die niet van hun plan af te brengen zijn. Een vrouw zou daarbij maar een sta-in-de-weg zijn. De beschaving dient gered, dan kan liefde alleen maar storen.
Nou ja, zeg. Me dunkt dat deze strijd door beide seksen gevoerd zal moeten worden. Eerder nog door vrouwen dan door mannen.
Waarom ik het goed vind dat CV hier als man optreedt is omdat hij hier, weliswaar een geradicaliseerde, maar desondanks toch het ridderideaal representeert: de eer van een man ligt in de bescherming van vrouwen.
Een historisch feit dat telkens maar ondergesneeuwd blijft, maar het westerse ideaal van de man die de vrouw beschermt, het hof maakt, voorrang geeft (zeker in gevallen van nood), is niet alleen vanaf de 11e eeuw door het christendom hier in het Westen doorgevoerd, maar vormt voor veel westerlingen nog steeds de principiële basis voor omgang tussen beide seksen, ondanks de desondanks nog vele missers die sommige mannen nog steeds maken.
In 2012 zonk er een passagiersschip voor de kust van Italië. Door het Journaal werd een drenkelinge geïnterviewd die zich buitengewoon kwaad maakte over die enkele mannelijke allochtoon die, tegen de hierboven genoemde regel in, zich een weg had gevochten aan boord van een reddingsboot. Dat deze moraal nog steeds in het algemene bewustzijn aanwezig is, bewijst dat het ridderideaal verre van dood is.
Vaak wordt beweerd dat er te weinig gelezen wordt door de jeugd. Ik zou daaraan willen toevoegen dat het lezen van jongensboeken, waarin vormen van ridderschap getoond worden, door de mannelijke helft van de jeugd een buitengewoon positieve invloed op het gedrag van jongens naar meisjes, en op den duur van mannen naar vrouwen zal hebben.
Ik kan niet genoeg benadrukken hoe radicaal diametraal de islamitische versie van man-vrouwverhoudingen staat tegenover de westerse, christelijke.
Vigilanten contra vigiliars, je kunt er op wachten.
Laat idereen ook eens naar de ‘deathwish’ movies kijken. Zelfde verhaal zo’n beetje, maar iets netter.