Wanneer democratische regels je niet meer beschermen
Veiligheid Joden ook in ons land in gevaar
Veel Joden verzwegen na de Tweede Wereldoorlog hun Joodse identiteit in de vaste overtuiging dat het ooit weer oorlog zou worden en zij opnieuw het doelwit zouden zijn. Zij hebben helaas gelijk gekregen, want wereldwijd worden nu Joden uitgesloten, bedreigd en vermoord. De democratische regels bieden hen geen bescherming want niemand handhaaft ze, mede uit angst agressie over zichzelf af te roepen. En zo ervaren Joden dagelijks een groeiende onderhuidse dreiging, omdat zij het zaterdagvolk zijn. Is het tij nog te keren?
Als kind hoorde ik van mijn moeder stukje bij beetje over de Tweede Wereldoorlog. Ze was een peuter toen de oorlog uitbrak. In het begin kon ze er niet over praten, later liet ze soms wat los over ‘verdwenen’ mensen in haar familie; heimwee klonk dan door in haar stem. Ik hoorde over gedreun van laarzen die door de straat marcheerden, hun buren, haar neefjes en nichtjes, de honden, de spelletjes die ze thuis deden. En uiteindelijk over hoe haar moeder werd verraden en opgepakt.
Eenzaam en verlaten
Altijd vertelde ze over de afloop van de oorlog. Er was niemand die haar kwam ophalen. Bijna iedereen in haar familie was vermoord. Pas vorig jaar kwam ik erachter dat ze met haar ouders in een Joodse buurt woonde. Alle gezinnen om hen heen waren weggehaald door de Duitsers en niemand keerde terug uit de vernietigingskampen.
De volstrekte eenzaamheid en verlatenheid van toen liet bij mijn moeder haar hele leven destructieve sporen na.
Lange tijd na de oorlog mocht de buitenwereld niet weten dat wij Joods waren, voor het geval het weer oorlog zou worden. Anders zouden wij ook ‘verdwijnen’. Het was niet de vraag of het weer oorlog zou worden, het was een vanzelfsprekend feit dát het weer oorlog zou worden en dat wij Joden dan weer zouden worden opgepakt en ‘verdwijnen’. Simpelweg omdat we Joods zijn.
Niet beschermd
De laatste tijd moet ik hier vaker aan terugdenken. Aan die verstikkende eenzaamheid van dat kleine meisje toen, de hele familie met ouders, ooms, tantes, nichtjes en neven, oma’s en opa’s die uit het leven en ook uit onze samenleving zijn gewist. En steeds sterker dringt tot me door dat zij hiertegen toen niet beschermd werden. Integendeel.
De overheid werkte mee aan hun ondergang met trams, treinen en gemeentelijke dossiers waarin het aantal Joodse bewoners per adres nauwkeurig werd vastgelegd. Ook een aanzienlijk deel van de Nederlandse bevolking werkte eraan mee door te zwijgen en zich af te keren om het eigen vege lijf te redden. Zeldzaam waren de mensen die hun leven in de waagschaal durfden te stellen voor Joden.
Angst
Dit weten over toen werkt verlammend. Niet omdat ik het verleden niet kan loslaten, maar omdat ik merk hoe snel angst nu weer oplaait door parallellen die ik meen te zien. Ik twijfel steeds vaker: wat is van toen en wat is van nu. Ben ik te snel bang? De onderhuidse dreiging die ik dagelijks ervaar kan ik niet meer wegdenken. Ik zoek naar een uitweg hiervoor maar kan die niet meer vinden.
Ondanks het staakt het vuren van oktober jl. verschijnen nog steeds bijna dagelijks berichten waarin Joden en/of Israëliërs worden geweerd of waarin zij zich moeten uitspreken over ‘de genocide’ of ‘tegen Netanyahu’. Telkens zijn er berichten over Israël en Joden; de lijst met incidenten en betekenisvolle gebeurtenissen in ons land is inmiddels eindeloos. De intimidatie en dreiging die overal voel- en hoorbaar is als het om Joden gaat, Joodse bijeenkomsten, relletjes of onrust, fixatie op Joden, zijn nog steeds dagelijkse kost in de media.
Uitsluiting
Universiteiten worden bezet en vernield. Rode-lijnbestuurders verbreken samenwerkingen met Israëlische universiteiten of bevriezen ze onder druk van Engelstalige, gemaskerde bezetters. Joodse studenten en docenten worden geïntimideerd of bedreigd en studenten kunnen soms nauwelijks nog studeren. Israëlische films worden geweerd van het IDFA-festival. Dit zijn geen losse incidenten meer, maar een patroon waarin uitsluiting van Joden en Israëliërs genormaliseerd is.
In het buitenland hebben al verschillende moordaanslagen op Joden plaatsgevonden. Een aanslag op een Joods doelwit of moord op Joden in Nederland voelt voor mij al een tijd niet meer als onvoorstelbaar.
Dit alles beïnvloedt het leven van ons, Joden, in de omgang met vrienden, kennissen en collega’s. Ik ben bijvoorbeeld banger geworden sinds 7 oktober, maar bijna niemand uit mijn omgeving informeert daarnaar. Ik ben voor hen ‘die ander’ geworden, diegene die Joods is.
Niet eerder in mijn leven voelde ik me dan ook zo Joods als nu.
BDS
De BDS-beweging wint steeds meer terrein en lijkt gemeengoed te zijn geworden in Nederland. Het is veelzeggend dat er in onze media geen ruchtbaarheid wordt gegeven aan de ontstaansgeschiedenis en ware antisemitische intenties van de BDS-beweging. Er zou menig belangwekkend en verontrustend programma over gemaakt kunnen worden. Vermoedelijk speelt hierbij angst een rol: angst om beschuldigd te worden van islamofobie, of gerechtvaardigde angst voor de gevolgen van radicalisering en intimidatie. De invloed van buitenlandse geldstromen en belangen wordt immers steeds zichtbaarder.
Steeds opnieuw probeer ik mezelf gerust te stellen: we leven in een democratie in Nederland. Er zijn regels en die gelden voor iedereen. We zijn vrij. De oorlog van toen herhaalt zich niet. We wonen in Nederland. Men heeft geleerd van toen, wij Joden worden beschermd.
Grenzen verschuiven
Maar het feit dat er regels zijn in onze democratie voelt niet meer als garantie voor onze veiligheid. Er wordt namelijk overal aan onze democratische regels getornd en omdat er niet of slecht wordt gehandhaafd, verschuiven de morele grenzen die ons land en de democratie zo nodig hebben.
Zo mogen politieagenten gewetensbezwaren hebben tegen het beveiligen van Joodse evenementen en wordt daarop hun rooster aangepast. Dat is een uitermate zorgelijk feit en ik ben benieuwd wat er gebeurt als die morele ruimte uit protest ook elders zou worden opgeëist. Bijvoorbeeld als katholieke agenten bezwaar aantekenen tegen het beveiligen van protestantse evenementen. Maar dit terzijde.
Een ander voorbeeld: als zestig procent van de medewerkers van het Concertgebouw niet gaat werken tijdens Joodse feestdagen vanwege ‘morele bezwaren’ en dit wordt gehonoreerd door de werkgever, dan vervagen ook morele grenzen. Ik kan me natuurlijk vergissen, maar ik zie die zestig procent van de medewerkers die vorige week niet wilden werken bij de Chanoekaviering bij lange na niet ontslagen worden vanwege werkweigering of discriminatie. Sterker nog: dit gedrag wordt gehonoreerd en niet gesanctioneerd.
Joden opgeofferd
Het moreel en de moraal van onze instituties zijn zo langzamerhand ver te zoeken vanwege de grenzen die steeds verder verschuiven en lijken te verdwijnen. Obstructief gedrag heeft geen consequenties meer; amoreel gedrag wordt onder het tapijt geschoven of gehonoreerd. En juist dat schept onveiligheid. De regels zijn niet verdwenen, maar hun beschermende werking is weg, omdat ze hun vanzelfsprekendheid hebben verloren. Iedereen kan ze gewoon aan zijn laars lappen zonder dat dit negatieve consequenties heeft.
Het lijkt erop alsof wij Joden hierbij worden opgeofferd uit angst om haatdragenden en andere schreeuwers tegen zich in het harnas te jagen, een angstaanjagende gedachte. Misschien vergis ik me. Hopelijk zie ik louter spoken uit het verleden. Maar wat mij verontrust is dat ik dat nu niet meer zeker weet.
Uitsluiten
Door het vervagen van grenzen en niet te handhaven werkt men mee aan het verder uitsluiten van Joden. Joden voelen dit vaak eerder dan menig ander. In ons DNA zitten oorlog en vervolging. We zijn nog maar met een kleine groep mensen in Nederland en doen geen vlieg kwaad, zullen geen geweld gebruiken. Maar we voelen nu dat het net om ons heen zich sluit.
Vanuit onze geschiedenis weten we maar al te goed wat het betekent wanneer regels blijven bestaan terwijl bescherming verdwijnt. Wij zijn het zaterdagvolk.
Ik vraag me af: wanneer weten we dat we te laat zijn? Of zijn we dat al?
OpinieZ is en blijft gratis voor u! Maar we kunnen een bijdrage in onze kosten natuurlijk goed gebruiken. U kunt een donatie doen via GoFundMe. U helpt daarmee OpinieZ in de lucht te houden. Dank voor uw aandacht.
Over de auteur
Recent gepubliceerd
Antisemitisme25 december 2025Wanneer democratische regels je niet meer beschermen
Antisemitisme15 november 2025Zo ziet karakterloosheid er uit
Antisemitisme7 november 2025Jet met de dubbele pet
Antisemitisme27 oktober 2025De hersenloze meelopers van de Rode Lijn
Onze overheid wordt geleid door marxistische principes waarin het tegengaan van machtsverschillen voorrang heeft boven alles.
In onze situatie heeft dat tot gevolg dat we gerekend worden tot de machthebbers op grond van: welvaart, industrie, koloniaal verleden enzovoort.
Daardoor worden daders slachtoffers en omgekeerd.
Volgens het marxisme is Hamas het slachtoffer van Israël, omdat dit laatste land rijker en machtiger is.
Volgens het marxisme zijn moslims slachtoffers van het westen om dezelfde reden.
Dus alles wat hen overkomt, moet worden toegeschreven aan een dader. Ja die.
Dan de vraag: wanneer weten we dat we te laat zijn? Nou, dat weten we al lang. Want we blijven hardnekkig doorgaan met te stemmen op politieke partijen die deze politiek bedrijven.
Er zit inderdaad een weeffout in deze ideologieën. Het obsessieve gelijkheidsideaal wordt afgedwongen door adepten die geen of teweinig zelfreflexie hebben waardoor de macht wordt gecentreerd. Deze fout zit in het Communisme, islam, nationaal socialisme en andere sektes, in het algemeen bij activistische groeperingen. Deze weeffout wordt niet gezien want activisme is een vorm van bewustzijnsvernauwing.
Je verbeeldt het je niet, Marcia. Ik heb hetzelfde gevoel. 73 en opgevoed met (onderhuidse) angst voor terugkerend antisemitisme. Stapje voor stapje worden we uitgesloten. En je weet waar dat toe leidt. Het heeft ook met leeftijd te maken. Mijn kinderen, maar ook Joodse jeugd, waar ik me wekelijks onder begeef, voelen het minder of niet.
En wat te doen? In mn eigen “veilige” bubbel blijven en de boze buitenwereld buiten sluiten. Hoe moeilijk dat ook is.
Het is verschrikkelijk.
Het is om ons dóód te schamen!
En… het is een oproep aan iedereen die nog meent over een geweten te beschikken en over ‘kennis van goed en kwaad’ om, ieder persoonlijk, in ópstand te komen. Laat je dit gebeuren? Doe je er niéts tegen? Hou je je mond, op het werk, op een verjaardag, op de sportclub of thuis? Dan ben je geen kníp voor de neus waard!
Zich sterk ontwikkelend antisemitisme in Nederland. Oorzaak: Nederlanders weten door een gebrek aan nationalisme niet meer wie ze zijn. Meer nog: ze weigeren de doodswensen te horen die joden (én niet-joden) vanuit de koran naar hun hoofd geslingerd krijgen. Uit pure angst weigert men zich bedreigd te voelen, in de hoop dat het lot dat joden nu ondergaan hen bespaard zal blijven. Net zoals de Duitsers in de jaren 1930. Lees de boeken van Sebastiaan Haffner nog maar eens op na (Het verhaal van een Duitser).
Daarnaast is het geschiedonderwijs totaal verloederd. In de jaren 1970 leerden we nog dat fascisme het exacte tegendeel van het Franse gelijkheidsideaal uit de Verlichting was en ongelijke behandeling zo zijn beslag kreeg door het toekennen van verschillende rechten en plichten aan verschillende groepen (waardoor de voorbereiding op de Holocaust mogelijk werd); tegenwoordig wordt dit uit en te na typerende kenmerk eenvoudigweg uit de boeken gelaten.
Leerden we in de jaren 1970 nog dat nationaalsocialisme zich verliet op ‘gevoel’ in plaats van op de ratio; begin jaren 2000 gaf men deze les op door aanslagen op Twin Towers en de moord op Theo van Gogh te verklaren uit gekwetste gevoelens van moslims, in plaats van op de centrale boodschap van de koran, namelijk het uitmoorden van niet-moslims.
Leerden we in de jaren 1970 nog dat Hitler zijn politiek al twintig jaar eerder had voorspeld in zijn boek, sinds de jaren 2000 genoot de koran publieke bescherming als ‘heilig boek’, culminerend in de legalisatie van de tot dan toe verboden verkoop van Mein Kampf.
Ergo: uit pure angst heeft men willens en wetens het Beest toegang verschaft tot in de onderste regionen van onze samenleving. En vandaar kruipt het (weer) uit zijn schulp, nu als ‘religie van de vrede’.
” leerden we nog dat fascisme het exacte tegendeel van het Franse gelijkheidsideaal uit de”
U gebruikt hier de term fascisme, maar ik vermoed dat u bedoelt het nationaal-socialisme van Hitler.
Fascisme is specifiek de aanduiding van de politiek van Mussolini. Het meest belangrijke element ervan was centrale leiding net als in de Sovjet-Unie, maar zonder klassenstrijd en mét behoud van een private sector, die door onderling overleg tot overeenstemming kwam met vakbonden en politiek.
In het fascistische Italië waren er bijna geen politieke gevangenen, geen Holocaust, geen jodenvervolging. Joden uit Vichy-Frankrijk zijn naar Italië gevlucht omdat ze wisten dat ze daar veilig waren.
De generalisering van de term fascisme om niet alleen het regime van Mussolini aan te duiden, maar ook dat van Hitler en Franco is een linkse strategie om definitiemacht op te leggen aan anderen.
Het enige echt grote verschil tussen nationaalsocialisme en fascisme is het racisme dat in Italië aanvankelijk niet die nadruk had zoals onder het nazisme. Onder invloed van het Duitse nationaalsocialisme verkreeg het even later wel een sterke impuls. Voor het overige zijn beide systemen gelijk, hoewel er altijd accentverschillen te vinden zijn.
Hét kenmerk van zowel fascisme als nationaalsocialisme is het toekennen van rechten en plichten naar groepering; ongelijke behandeling dus.
Zoals ongelijke behandeling door toekenning van plichten naar groepering onverkort in de koran terug te vinden is, inclusief dat andere typerende fascistische kenmerk, namelijk het toepassen van excessief geweld als politiek beleidsinstrument.
Het nationaalsocialisme heeft plaats gemaakt voor het internationaalsocialisme (WEF)
Het socialisme was eigenlijk altijd al internationaal op basis van de klassenstrijd. Dit kwam nog sterker tot uiting tijdens de Tweede Internationale rond 1880, toen de sociaal-democraten een eigen beweging gingen vormen die deel ging uitmaken van het parlementaire systeem. De ‘echte’ socialisten waren daar niet blij mee, omdat er dan een ‘nationaal’ element in de beweging kwam. De ‘echte’ socialisten gingen zichzelf communisten noemen.
Tijdens het bewind van Hitler volgden de communisten orders van Stalin, dat samenwerking met de socialisten/sociaal-democraten verboden was. De motivatie was dat de periode-Hitler volgens de communisten de laatste fase van het kapitalisme was en dat de communisten toch aan het langste eind zouden trekken en zouden overwinnen in heel Europa.
Die theorie heeft niet opgeleverd wat ze er van hoopten.
Daarom proberen ze het sinds de jaren 1970 op een andere manier, de vreedzame, via de sociaal-democratie. De ironie van het verhaal is dat de sociaal-democraten ook al tijdens de Tweede Internationale steeds herhaalden dat hun einddoel hetzelfde was als dat van de communisten.
Nu, met de 17 SDG’s en het WEF, kunnen we meemaken dat die woorden profetisch waren.
Dank voor je reaktie! MvG
George Orwell 1984 heeft dit hele proces al in zijn boek :1984 beschreven.
Wat een aangrijpend artikel! Het is echt belangrijk om het grote plaatje te laten zien en zo het onderliggende plan bloot te leggen, een plan dat veel mensen herkennen. Door protesten in een vals sentiment te verpakken, wordt de ware boodschap vaak overschaduwd. Het blijft cruciaal om duidelijk te maken dat haat, discriminatie en antisemitisme hier de drijvende krachten achter zijn. Ik hoop dat je mensen door ze te laten zien wat ze eigenlijk zeggen, aan het denken zet en ze misschien zelfs twee keer doet nadenken.
Ik denk dat vooral lafheid van de Nederlanders oorzaak is van het verdampen van de democratie. Uit angst scharren we ons onder de barbaren die de botte macht uitoefenen in plaats van ons intellect te gebruiken. Zo loochenene wij onze beschaving, op leiding en opvoeding.
Dat hoop ik ook. Dank voor je reactie!
Als moslims aanslagen plegen moeten we “niet alle moslims over één kam scheren”.
Dezelfde mensen die dat altijd roepen stellen wel joden verantwoordelijk voor de daden van Israël. Hoe hypocriet kun je zijn.
Het ergste zijn de meelopers die zich niet durven uitspreken omdat ze daarmee hun carriere op het spel zetten. Door die laffe houding hebben jodenhaters vrij spel en kan het allemaal gewoon doorgaan. Hoezo dit nooit weer!
Dank voor je reaktie, MvG
ik heb hetzelfde gevoel en ik ben niet joods. ik woon al 43 jaar in amsterdam. en echt ik voel me hier ook niet veilig. ik sta achter israel en realiseer me dat ik nog niet eens met een davidsster kan lopen. ik wil het uitschreeuwen maar zie dat het al veel langer aan de gang is dan ik dacht.
Dank je voor je reactie, goed om te weten! En veel sterkte gewenst, ken het gevoel.
Ik woon in het noorden van Nederland.
Kan nog met mijn israel armband en bring them home speld rondlopen.
Hier valt het nog mee wel veel onwetendheid bij vrienden en inmiddels verbroken vriendschappen.
Om u een hart onder de riem te steken ….. wij staan achter Israel en zijn tegen de moordenaars en terroristen.
Wij verbazen ons zelf ook in onze kennissen en familiekring hoe onze dommer, eigenwijzer linkse familieleden ronduit achter de Palestijnen ( en in mijn optiek dus achter terroristen zeggen te staan) , maar nog zorgelijker vind ik het dat onze intelligentere familieleden ook anti Israel zijn en dus ook gemakshalve de geschiedenis negeren en ook 7 oktober negeren. Ik vind dat zo bizar en ik ben zo teleurgesteld in mijn ‘vrienden’ en ‘familie’ dat ik mij daar ook eenzaam over voel. Dan denk ik ‘hoe kunnen jullie in vredesnaam zo stom en zo eenzijdig gemeen zijn’.
In dit soort gevallen is het belangrijk om goed te kijken naar de psychologie. Er zijn twee mogelijkheden: iemand trekt een oordeel op basis van zijn eigen bevindingen of iemand volgt de mening van de media.
In het geval dat iemand de mening van de media volgt, dan doet hij dat uit de overweging dat de mening van de meerderheid een bepaald voordeel biedt dat het volgen van de eigen bevindingen niet kan bieden. Deze overweging is een ander soort overweging dan de eigen bevindingen. Er zal dus cognitieve dissonantie optreden.
De mening van de media is altijd anders dan die van een persoon. Er ontstaat dus altijd cognitieve dissonantie. Als die persoon besluit de mening van de media te volgen, dan is dat kwetsend voor zijn ego, omdat hij zijn eigen mening opgeeft, terwijl hij weet dat hij recht heeft op zijn eigen mening. Hij ruilt dus zijn recht op voor een soort veiligheid.
De cognitieve dissonantie die hieruit ontstaat zal afgereageerd worden op elk persoon die wel zijn eigen mening volgt. De persoon met een eigen mening herinnert de persoon die de media volgt namelijk aan het kwetsende feit dat hij zijn eigen mening heeft opgegeven voor veiligheid.
Dat velen -juist de academici – heulen met de vijand, komt voort uit de angst gecanceld te worden.
Eigenlijk is het nu in de mode om tegen Israël te zijn, en alleen leeghoofdigen volgen blindelings de mode.
ja, ik denk inderdaad dat dit het geval is. Maar het is wel raar als je dat zelf niet kan, om dat anderen, die je verstandiger achtte, wel te horen doen. Dan wil ik hen het liefst niet meer kennen, maar dat is dan ook beetje te heftig als je samen opgroeide.
ik denk wel dat dit zeker bij 1 van mijn familieleden het geval is. Die analyse klopt wel als ik die lees. zij heeft het ook over ‘genocide’. En als ik zeg dat dit geen genocide is, krijg ik een smalend ‘o nee?’. Dan zeg ik ‘nee, maar Hamas wilde wel gepland genocide plegen op Israel, alleen lukt dat niet, omdat die zich uitstekend kunnen verdedigen. Gelukkig zat er nog een ander bij, die duidelijk uitlegde hoe het zat met de kwestie daar en dat het inderdaad heel anders is dan de anti Israel houding zou rechtvaardigen. Dus was ik wel blij dat er nog iemand was die na kon denken en de discussie stopte gelukkig omdat ze niet kon winnen.
Alleen over degenen die ik intelligenter/beschouwender achtte verbaas ik mij enorm.
Ik denk ook niet dat Israël alles goed doet, zeker niet in geval waar het die kolonisten betreft . Maar ik kan niet over 7 oktober heen stappen en ook niet over de Holocaust die vooraf ging en de noodzaak voor een eigen staat in de regio van herkomst rechtvaardigde. Maar mijn kennissen/familieleden lijken dat ook al een probleem te vinden….dat ze het niet juist lijken te vinden dat de staat Israel wel moest ontstaan. Ik vind dat een heel rare gewaarwording, als ik hen dat hoor zeggen.
Ik ben wel van plan selectiever om te gaan met familie en kennissen.
Wanneer democratische regels je niet meer beschermen?
Wel nu, als er geen democratie meer is. En er is geen democratie meer als de machthebbers de democratie gebruiken voor het bedrijven van partijpolitiek en het eenzijdig nastreven van ideologische belangen.
Er is geen democratie meer als de burgers zich door die partijpolitiek en die ideologische drammerij zich monddood laten maken – zelfs in het stemhokje waar ze nog een laatste kans hebben om met het rood kleuren van een hokje hun onvrede te uiten.
Maar zelfs dat kleine stukje democratie is teveel moeite voor hen.
De democratie in dit land is niet meer dan een toneelstukje, een façade, een goocheltruc met woorden, die mensen moet geruststellen voordat ze afgeschaft worden. Totdat het decor wordt weggehaald en ze ontdekken dat – nou ja vooropgesteld dat ze dan nog iets in de gaten hebben.
En als de machtshebbers de eigen bevolking stelselmatig achterstelt uit politiek gewin.
Lieve Marcia, dank U voor dit aangrijpende, persoonlijke artikel.
Ik kan wel zeggen, dat ik sinds 7 oktober 2023 niet meer dezelfde ben.
Elke dag word ik wakker met een beklemd gevoel.
Onze Joden leven weer in angst, in een land, waaruit de meeste Joden naar hun vernietiging vervoerd werden.
Elke dag worden op mijn fb van verschillende Joodse sites, foto’s geplaatst van vermoorde Joden in de vernietigingskampen. En elke foto bekijk ik langdurig met een diep verdriet.
Mijn gedachten zijn bij U!
Beste Marcia,
Maar was het ooit anders?
Natuurlijk is de vibe heel lang ‘Nooit meer Auschwitz’ geweest, maar de goed verstaander zal al weer eerder doorgehad hebben dat daar behoorlijk wat performatieve kantjes aan zaten. Nog los van de omstandigheid dat de wereld nadien behoorlijk wat dingetjes gehad/gedaan heeft, die wat minder makkelijk met ‘Nooit meer’ te combineren waren.
De vibes komen en gaan nu sneller dan ooit met als nadeel dat er minder tijd, ruimte en energie is om de vibe-du-jour adequaat te kakken te zetten. Zeker niet als de meta-vibe is dat nooit niemand nergens verantwoordelijk voor is.
Zie ook de beschamende achter-het-behang-geplak van de recente Medialogica aflevering, waar burrie Halsema nog handenwringed en gepijnigd haar gelijk mocht bekonkelen t.a.v. de door de organisators zonder enig ombaar als ‘Jodenjacht’ gekwalificeerde Jodenjacht, die in de oneindig betere beschouwing van onze vroede vaderen toch echt geen Jodenjacht was.
De Rode Zee Wandelvereniging mag als archetypische minderheid c.q. ‘ander’ dus voor de zoveelste keer de klappen van minne naijver/afgunst/haat opvangen en ook deze keer weer voorzien van een doorgetikt excuus om weg te kijken als je je toch wat opgelaten voelt om direct mee te doen.
Curieuze ontwikkelingen in een tijd dat het juist inclusiever en eerlijker zou moeten.
Voordeel is wel dat het weer ergens om gaat en dat we ons minder zorgen hoeven te maken over ’the end of history’.
Bij netjes aan de wet houden heb ik dan zo uit persoonlijke overwegingen zo twijfels. Vrij netjes duurt vrij lang. Get on your good foot!
Niks aan toe te voegen. Echt verschrikkelijk dat het zover is gekomen.