De Democrats hebben zichzelf overschat
Met een inhoudsloze, falende woke-kandidaat wordt het niks
- Wat is goed en kwaad in de oorlog tussen Rusland en Oekraïne? - 16 maart 2025
- De Democrats hebben zichzelf overschat - 1 november 2024
- Waarom Spanje geen rechtse regering krijgt - 30 juli 2023
Titelfoto: Tom and his Trump truck door Russ Allison Loar, CC BY-NC-ND.
Over minder dan een week gaan de Amerikanen naar de stembus. Afhankelijk van welke media u volgt, gaat Kamala (volgens de massamedia) of Trump (volgens bijvoorbeeld X) winnen. Toch lijken de Democrats (ik gebruik de eigennaam van de partij in het Engels) de laatste weken steeds onzekerder te worden. De peilingen zien er niet goed uit voor Kamala. Er zijn genoeg progressieve Amerikanen die ten minste een deel van de GroenLinks-aandoende opvattingen van Kamala onderschrijven. De doorslaggevende kiezer uit het midden lijkt er echter niet van overtuigd dat zij geschikt is voor het Amerikaanse presidentschap.
Kamala werd benoemd tot vice-president door Joe Biden omdat zij een vrouw is met een donkere huidskleur. Hij heeft het gewoon openlijk gezegd. Het woke DEI – Diversity, ‘Equity’ (gelijke uitkomsten ongeacht geschiktheid in plaats van principiële gelijkheid), Inclusion – was het leidende beginsel bij die keuze.
Zwak
Er is nog een tweede factor die zeer waarschijnlijk een rol heeft gespeeld. Biden was ook in 2019 al een oude en fysiek zwakke man. Hij was weliswaar een handige (corrupte?) overlever in de slangenkuil van politiek Washington, maar verder een middelmatige levenslange beroepspoliticus. Hij is dankzij de unieke context van de verkiezingen van 2020 komen boven drijven: de controverse rond Trump, de pandemie, de BLM-revolte.
Vanwege de pandemie kon hij zijn campagne voeren vanuit zijn kelder, niet blootgesteld aan de kritische blik van de kiezers. Je hoeft geen politiek analyse-genie te zijn om te beseffen dat zo’n man geen sterke vicepresident naast zich wilde hebben. Zoals hij ook een zwakke partner was van de mediagenieke Obama. Kamala’s persoonlijke en politieke zwakte kwamen Biden en de partij dus goed uit.
Maar nu wreken die zich. De Democraten geloofden, nadat Trump opnieuw was voorgedragen door de Republikeinen voor de aanstaande verkiezingen, dat Biden hem ‘nogmaals’ zou kunnen verslaan. Hij dacht dat zelf óók. Zijn omgeving heeft gefaald Biden op tijd ervan te overtuigen dat hij te oud en te zwak was om op te gaan voor een tweede termijn. Dat de huidige omstandigheden onvergelijkbaar zijn met die van vier jaar geleden. Daardoor hebben ze de kans gemist om op de normale manier met open voorverkiezingen een daadwerkelijk populaire kandidaat te kiezen.
Campagnegeld
Toen Biden door de mand viel bij het debat tegen Trump, bleef de Democrats niets anders over dan Kamala naar voren te schuiven. Daarvoor zijn twee redenen. Ten eerste de hele pragmatische dat de vele honderden miljoenen dollars in campagnegeld geworven waren voor de campagne Biden-Harris. Als de Democrats na het terugtreden van Biden voor een andere kandidaat dan Kamala hadden gekozen, dan was al dat geld om juridische redenen niet bruikbaar geweest.
Obama-clan
Een tweede reden is dat het Democrats partijestablishment, de zogenaamde Obama-clan, hun eigen kandidaat wilden hebben; niet een die op eigen kracht een eigen mandaat van de Democrats-kiezers zou krijgen. Kamala was de marionet die naar hun pijpen zou dansen in de komende jaren, zoals ook Biden omringd was en is met Obama-aanhangers. Dat Harris zelf eigenlijk veel te links was, impopulair volgens enquêtes en te onbekwaam als politica om verkiesbaar te zijn, was een overkomelijk obstakel. De campagne-machine van de Democrats is berucht vanwege zijn effectiviteit. Zij zouden haar ‘rebranden’; een nieuw imago bezorgen. Waarschijnlijk hebben ze hun vermogens echter overschat.
Verbergen en verstoppen
De Democrats dachten een campagne te kunnen voeren waarbij de evidente zwakheden van Kamala verborgen konden blijven. Bij het begin van de campagne probeerden de Democrats Kamala te verstoppen, net zoals vier jaar geleden Biden. Kamala ontliep de pers en het publiek. Tegelijkertijd werd ze met veel propaganda als een nieuw product in de markt gezet. Kamala zou joy, plezier, terugbrengen. Kamala was brat, zeg maar, zelfverzekerd rebels, met zorgeloze individualiteit. Kortom, veel holle feel good slogans, maar geen programma.
Dat leidde ertoe dat zelfs in de overwegend linkse massamedia kritiek ontstond op haar afwezigheid in de media en weigering om interviews te geven.
Woordsalades
Toen begon zij in bevriende media op te treden. Daar viel ze op door haar betekenisloze gewauwel in plaats van inhoudelijke antwoorden, wat de Amerikanen word salad noemen. Zelfs een debat met Trump, waarin zij duidelijk geholpen werd door de gespreksleiders, leidde niet tot een overtuigende voorsprong in de peilingen.
Ten einde raad over de aanhoudende kritiek op haar inhoudsloze en ontwijkende optredens begon ze actiever interviews te geven en op te treden in de haar goedgezinde media. Een interview met de populaire en neutrale Joe Rogan sloeg ze af. Het enige interview met een haar niet goedgezind kanaal, Fox, wist ze door laat te verschijnen te beperken tot twintig minuten. Het leidde niet tot een verbetering. Het beeld begon post te vatten van een gemaakte en onechte persoon, die niet warm en empathisch overkomt, die beantwoording van vragen ontwijkt met vaag geleuter en niet terzake doende anekdotes over haar jeugd, en met onhaalbare plannen. En de kernvraag: “Waarom heb je niet in de afgelopen jaren gedaan wat je nu voorstelt?”, kan ze niet beantwoorden.
Zuur vuilspuiten
In de laatste fase van de campagne, onder invloed van de goede peilingen voor Trump, is de joy ingeruild voor zuur vuilspuiten: “Trump is Hitler, die zijn politieke tegenstanders gaat opsluiten en de democratie afschaft als hij aan de macht komt.”
Het is het enige argument dat de Democrats nog hebben om te pleiten voor een stem op Kamala. En ook daarvan lijken zwevende kiezers niet onder de indruk. Immers, de feiten van vier jaar Trump bewijzen dat die beschuldigingen nergens op zijn gebaseerd, terwijl de Amerikanen wél weten wat het antwoord is op de beroemde vraag: “Bent u nu beter af dan vier jaar geleden?” (toen Biden en Kamala aan de macht kwamen).
Falende kandidate
Kortom, de Democrats zitten dus met een falende kandidate, uitgekozen niet op haar inhoudelijke kwaliteiten, maar omdat ze aan de woke-criteria voldoet, manipuleerbaar is en afhankelijk van het machtsbeluste partijestablishment dat haar op het schild heeft gehesen. Maar nu faalt het “mannetjes-maken” van de Democrats en valt Kamala bij de gewone kiezer door de mand. De Democrats van Obama lijken zich met hun machinaties in de voet te hebben geschoten. Hopelijk zullen ze op 6 november Donald Trump gelijk moeten geven: “Everything woke turns to shit”.
De reden waarom ‘woke turns everything to shit’ en dus waarom links alles in de soep draait, is eenvoudig.
Links houdt mensen idealen voor die onbereikbaar zijn. De teleurstelling is ingebouwd, het fiasco is zeker. Links verandert alleen de verbeelding, de beleving, maar nooit de feiten zelf. Ze houden een illusie in stand en ja, met mooie verhalen (“narratief”) is het makkelijk om mensen te bedriegen, want uiteindelijk wil iedereen het beste, het mooiste, een beter leven, enzovoort.
Echter: in de echte wereld werkt het niet zo. De echte wereld is niet links. De echte wereld zit vol met weerstanden, hindernissen, teleurstellingen, beperkingen, geploeter om zelfs maar de meest eenvoudige dingen tot een goed einde te brengen. In de echte wereld is niet iedereen socialist, maar zijn er vijanden; is niet iedereen vredelievend, maar is oorlog soms onvermijdelijk; is niet iedereen een deugmens, maar zijn er zelfs geloofsovertuigingen die het doden van andersdenkenden als de sleutel tot het paradijs beschouwen.
Wie in de echte wereld wil overleven, zal de werkelijkheid van die echte wereld ook onder ogen moeten zien.
You nailed it.
Socialisme is gebaseerd op ressentiment.
Socialisme is inderdaad een afgunstfilosofie en al in de 19de eeuw hadden commentatoren dat goed in de gaten. De socialisten ook en verzonnen daarom van alles om de subjectieve afgunst om te buigen in een objectief recht. Want iets dat objectief is, geldt plotseling ‘voor allen’.
Maar ook met deze actie kwamen ze hopeloos in de knoop.
De vroege socialisten neigden erg naar anarchisme, met de leuze ‘bezit is diefstal’. Het probleem hierbij is dat het recht om te genieten van de vruchten van jouw arbeid, automatisch inhoudt dat je ook het recht hebt om te genieten van het vermogen dat uit die arbeid is voortgekomen. Anders zou het geen zin meer hebben om meer te werken dan een ander, want alles wat je nodig hebt kun je ook van een ander krijgen. Het wordt in die situatie heel aantrekkelijk om steeds iets minder te werken dan een ander – en dat is precies waar de Sovjet-Unie aan ten onder is gegaan. In socialisme is er geen prikkel om te presteren en uiteindelijk is dat nadelig voor iedereen.
Iets vergelijkbaars gebeurde in de 60er jaren in de grootindustrie. Tot dan kwam jouw vaardigheid, kennis en kunde (of gebrek daar aan) tot uitdrukking in je loon. Op dezelfde afdeling kon voor in beginsel hetzelfde werk dus aanmerkelijk verschil in beloning bestaan. Omdat de 1 beter presteerde dan de ander. Toen kwam het ‘functieklassificatiesysteem’. Opleiding, leeftijd en soort functie in een hokje, zonder onderscheid in prestaties. Ik hoorde toen veelvuldig: geen loon meer naar werken, dan maar werken naar loon..
Het was m.i. het begin van het einde van de trots op je werk. Omdat de prikkel om goed te presteren er uit was en nooit meer echt terug is gekomen.
Toen Biden aan de macht kwam dacht ik dat het voor een paar maanden zou zijn voordat hij vervangen zou worden door Harris. Dan zou de Obama periode weer geprolongeerd worden. Nu het door verkiezingen moet gebeuren is het niet meer vanzelfsprekend omdat Harris geen sterke indruk maakt in tegendeel. Intussen is de haat tussen de Democraten en Republikeinen enorm opgelaaid dat je je afvraagd of er een burgeroorlog niet oplaaidt. Links radicaliseert snel en dat merken wij in Europa ook. Dat brengt alleen maar shit mee.
Dit leert ons waarom je macht niet kunt delegeren aan marionetten. Het leidt tot incompetentie bij de schaduwmachthebbers. Zij zijn niet in staat tot het voeren beleid in persoon.
Dat is het verschil met Trump. De man is misschien knettergek, maar hij voert zijn eigen beleid en is aanspreekbaar.
Als je iets voor elkaar wilt krijgen moet je dat zelf doen en niet anderen daartoe manipuleren.
Aan dit goede artikel zou toegevoegd kunnen worden dat bij de voorverkiezingen voor de Democratische partij in 2020 Bernie Sanders de gedoodverfde kandidaat voor de verkiezingen van dat jaar was. De door Van Bergen aangehaalde geoliede Obama-clan zorgde er toen echter voor dat Sanders op een zijspoor kwam, ten gunste van Biden. Nu hoeven we niet rouwig te zijn om een afwezige Sanders, maar het toont de ondemocratische machinaties van die partij.
Dat Harris Rogan afwees als mogelijke gespreksleider is nu omgeslagen: ze eist nu ook een drie-urig interview op haar kantoor. Rogan riposteerde dat hij haar graag een eerlijke kans gunde, maar dan wel bij hem in Austin.