Vluchtelingencrisis vergt ratio, geen emotie

Sinds de dramatische beelden van het verdronken jongetje Aylan lijkt het alsof heel Nederland uit haar voegen barst van menslievendheid. Lijkt, omdat dát is wat de media en de onvermijdelijke BN’ers (uitgezonderd Catherine Keyl, waarvoor hulde) ons willen doen geloven. Met name op TV (NPO én RTL) regeert de emotie, de ratio is verre te zoeken.

Allereerst het volgende: je kan zoveel mensen opvangen als je wilt, de dood van Aylan was daarmee op geen enkele wijze te voorkomen geweest. Vanwege de ondoordachte, egocentrische motieven van de vader was het kleine ventje hoe dan ook verdronken. Het klinkt vreselijk, het ís vreselijk, maar zo is het nu eenmaal. Een ruimhartig opvangbeleid hier voorkomt niet dat kinderen in de Middellandse Zee een afschuwelijke dood tegemoet gaan. Sterker, het kan nog wel eens veel meer verdrinkingsdoden opleveren.

Zoals gezegd proberen diverse media ons ervan te doordringen dat Nederland bereid is vele duizenden mensen op te vangen. De BN’ers worden drammerig ingezet en ons door de strot geduwd. Dit in weerwil van de recente peiling (6 september 2015) van Maurice de Hond, waarin zonneklaar wordt aangetoond dat een overgrote meerderheid van de Nederlanders totaal niet zit te wachten op het opnemen van vele duizenden getraumatiseerden en ontheemden. Met in hun midden mogelijke terroristische infiltranten die hierheen komen om heel veel ellende te veroorzaken.

De huidige situatie baart mij grote zorgen. We weten gewoonweg niet wie we binnenhalen. De aanslagplegers van 9/11 waren ook niet als zodanig te herkennen (geen baard, ze rookten en dronken alcohol) toen zij hun vlieglessen namen.

Het is daarom van belang dat onze (de Nederlandse, de EU werkt toch niet mee) grenzen potdicht blijven. We moeten desnoods Schengen buiten werking stellen, het verdrag van Dublin kan immers ook eenvoudig worden terzijde worden gesteld. Veel politici willen hier niet aan, omdat dat soort geluiden de PVV in de kaart zou spelen. Ook hier is de ratio ver te zoeken en regeren angst en emotie.

Allereerst voorkomt het sluiten van de grenzen onduidelijkheid. Voer je een vluchtelingenquotum in, dan laat je ruimte om aan dat aantal te tornen. Zodra de grens is bereikt zal “de politiek” eraan morrelen en emotionele (nooit goed) oproepen doen om extra mensen binnen te laten. Dat schouwspel zal zich keer op keer herhalen.

Ten tweede ontmoedigt het sluiten van de grenzen de mogelijke Europa-gangers. Als wij hen klip en klaar duidelijk maken dat zij hier niet welkom zijn, voorkomt het misschien dat zij in een gammel bootje stappen met alle mogelijke gevolgen van dien. Hier is Europese samenwerking overigens essentieel, zoals ik ook eerder schreef.

Ten slotte doe je er op die manier alles aan om eventuele terroristen buiten de landsgrenzen te houden. Is dit een waterdicht systeem? Nee. We zijn het onszelf wel verplicht om het hen zo moeilijk mogelijk te maken.

We zullen dus anders moeten omgaan met de vluchtelingenproblematiek. We moeten safe havens creëren nabij oorlogsgebieden en bijvoorbeeld in Noord-Afrika. We moeten ervoor zorgen dat mensen daar worden opgevangen. Als dat geld kost dan zij dat zo. Dat is een investering in een toekomst die voor álle partijen veruit te prefereren valt boven de huidige chaotische situatie.