Donderdagavond bij Pauw beweerden een actrice en een programmamaker, dat “wij als Nederland” “de mensen die helemaal niks hebben” moeten opnemen. Ik zou Anna Drijver, Patrick Lodiers en alle wetenschappers, politici en activisten die het met hen eens zijn, willen vragen om eens een aantal dagen op een vmbo in een van onze grote steden mee te draaien. Zonder roze bril, maar met de ogen en oren wijd open.
Dan zien ze namelijk hoeveel leerlingen er nù al onder lijden, dat zij en hun ouders niet voldoende geworteld zijn in onze samenleving. Hoe ze kampen met taal- en leerachterstanden, maar ook met grote moeilijkheden in het sociale verkeer: onderling en met volwassenen.
Daarbij komt ook nog eens het (begrijpelijke) onvermogen om te gaan met heftige gevoelens van teleurstelling, frustratie, woede en onmacht. Dit is een onuitputtelijke bron van conflicten, die regelmatig tot fysiek geweld leidt. Buiten school, maar ook op het plein, in de gangen en zelfs tijdens de les.
En dan zien ze ook hoe mijn collega’s en ik het dagelijks zó druk hebben met het blussen van allerlei brandjes, dat we blij mogen zijn als we aan goed lesgeven toekomen. Brandjes die het directe gevolg zijn van de gedesïntegreerde maatschappij waarin we nù al leven.
Er wordt regelmatig met cijfers gegoocheld in het debat over vluchtelingen, migranten en gelukszoekers en de opnamecapaciteit van Nederland. Dan wordt er zogenaamd bewezen dat er nog genoeg plek is voor vreemdelingen in (economische) nood, omdat er per jaar ongeveer evenveel mensen emigreren als immigreren.
Of er worden cijfers gegeven van de enorme stroom vluchtelingen die in de jaren ’90 vrij probleemloos is opgenomen. Zonder erbij te vermelden dat deze afkomstig was uit voormalig Joegoslavië. En dat de achtergrond van die vluchtelingen veel meer verwant is aan de Nederlandse, dan die van mensen afkomstig uit Syrië, Somalië, Nigeria, etc. En dat veel van die vluchtelingen bovendien later weer zijn teruggekeerd naar hun land van herkomst.
Nederland is geen glas water waar heus nog wel een scheutje bij kan, voordat het overstroomt. Onze maatschappij bestaat niet uit naadloos aansluitende puzzelstukjes. Er moet eindeloos geschuurd en gevijld worden, voordat het past en we goed en vreedzaam kunnen samenleven met elkaar. Dat is noeste arbeid voor alle partijen.
Op de scholen waar kinderen en leerkrachten uit verschillende culturen, met verschillende levensovertuigingen en religies elkaar ontmoeten, wordt die arbeid geleverd. Wordt er met liefde, geduld, volharding en compassie aan die zware opdracht gewerkt. Elke dag weer opnieuw.
Dat is de realiteit waar “wij als Nederland” mee moeten dealen: op scholen, in wijken, bij Jeugdzorg, justitie en politie. Die realiteit ziet er heel anders uit dan de wollige wolk waar Anna, Patrick en al die andere wensdenkers zich permitteren om te verblijven.
Maar ik werk op zo’n vmbo en wantrouw dus de politici, wetenschappers, activisten en BN’ers die ons voorspiegelen dat er “gemakkelijk” nog veel meer mensen uit het Midden-Oosten en Afrika kunnen worden opgevangen in Nederland. Hun zogenaamd objectieve cijfers en feiten wantrouw ik ook. Bij een misrekening onttrekken deze goedbedoelende types zich namelijk aan de ellende. Die moeten anderen voor ze oplossen.
Over de auteur
- 3e generatie, 1 paspoort en nog niet geïntegreerd/ slechte huisvrouw, goede moeder/ leraar en coach in het onderwijs, vmbo/ A'dam/ schrijft/ twittert @MajaMischke
