Herinneringen aan Gregorius Nekschot
- Het Kaartenhuiskabinet Rutte-3 - 23 oktober 2017
- Forum voor Democratie gaat niet VVD, maar PVV leegvreten - 29 september 2017
- Het begint met een lolletje - 8 september 2017
Ik was jarenlang fan van Theo van Gogh, met name van zijn website genaamd De Gezonde Roker. Het was prachtig wat hij schreef: scherp, kwetsend en o zo waar. Hij publiceerde niet in z’n eentje op deze site. Ook Pamela Hemelrijk schreef regelmatig artikelen voor DGR. En je had natuurlijk de keiharde illustraties: de “Misselijke Grappen” gemaakt door een getalenteerd artiest genaamd Gregorius Nekschot.
Ik denk dat het in 2008 of 2009 is geweest. Vanwege mijn werk had ik een afspraak in Amsterdam. De naam van de klant is me ontschoten en zou ik ‘m nog weten dan had ik ‘m niet genoemd. Ik belde aan en werd enigszins achterdochtig (ik begreep later waarom) via de intercom binnengelaten. De binnentrap leidde naar een bovenhuis. Niets bijzonders. Licht en niet te groot, typisch Amsterdams.
In de woon-/eetkamer stond een apart bureau met daarop een computer van Apple. Naast de computer lag een stapeltje cd-roms met daarop titels geschreven: GN ’06, GN ’07. Zoiets. Op het computerscherm zag ik vaag allerlei afbeeldingen. Kleine vierkante tekeningen, het leken repeterende kopieën.
Ik raakte met de man in gesprek, maakte kennis en we bespraken zijn verzekeringszaken. Door de plaats waar ik zat, had ik een beter zicht op de computer, zodanig dat het me niet kon ontgaan. Op het beeldscherm stonden enkele tientallen mini-Gregs, zoals deze in HP/De Tijd werden gepubliceerd.
Mijn cliënt haalde iets te drinken en ik keek wat in het rond. In de kast stonden dvd’s, waaronder een exemplaar genoemd “Gregorius Nekschot in Kopenhagen”. Het was me inmiddels ook duidelijk waar de GN afkortingen op de cd-roms voor stonden.
Na ons gesprek liet hij me de woning nog even zien. We liepen weer langs de Apple en de cd-roms. Ik maakte een opmerking over de (blanco, zo zag ik inmiddels) mini-Gregs. “Die had je eigenlijk niet moeten zien,” was zijn reactie. Ik vroeg hem of hij soms voor Gregorius Nekschot werkte. Zijn antwoord was ontkennend. Ik besloot het erbij te laten.
Later zag ik hem op tv, anoniem en ruggelings gefilmd. Het was zijn stem, zijn haar, zijn manier van praten. Ook hoorde ik op een gegeven moment van mijn cliënt dat hij in het ziekenhuis had gelegen vanwege een ongeluk. In die periode was er niets door Gregorius Nekschot gepubliceerd.
De arrestatie van Nekschot onder een CDA-premier en CDA-minister van Justitie was een zwarte bladzijde in de Nederlandse geschiedenis. Uiteindelijk is Nekschot ermee gestopt. Kapot gemaakt door justitie, door de politiek, door de censuur.
Zijn tekeningen hebben nooit aan kracht ingeboet, zijn zelfs actueler dan ooit. Zulke tekeningen zijn nog steeds hoognodig. Gregorius Nekschot zou terug moeten komen. Hij verdient echter zijn anonimiteit.
Ik denk terug aan die middag, ik sta voor de deur en druk op de bel. De deur wordt geopend, uit vrije wil en wordt niet ingetrapt door de laarzen van de politieke censuur.
Het ga je goed Gregorius. Jij hebt gedaan wat je moest doen. Maar waar blijft je opvolger?