Er is niks mis met liefde voor ons land en onze cultuur
Het ontweken debat over nationale identiteit en migratie
- De baantjescarrousel: hoe Nederland zijn democratie omzeilt - 28 juni 2026
- Er is niks mis met liefde voor ons land en onze cultuur - 10 juni 2026
- Progressief links is blind voor de vijanden van de vrijheid - 2 juni 2026
Hoeveel verandering kan een samenleving verdragen voordat zij ophoudt zichzelf te zijn? De discussie over nationale identiteit en asielmigratie mag nog steeds niet worden gevoerd. Waarom eigenlijk niet? Er zijn gelukkig steeds meer Nederlanders die zeggen dat ze vóór Nederland zijn en onze eigen unieke cultuur willen beschermen. Een serieus debat hierover is daarom niet meer te ontlopen.
Er zijn van die woorden waarvan je weet dat het gesprek voorbij is voordat het goed en wel begonnen is. Je hoeft ze maar uit te spreken en ergens in Hilversum valt een redacteur van zijn stoel en tegelijkertijd laten in Den Haag een paar politici alle realiteitszin los.
“Omvolking” is zo’n woord. Niet onderzoeken. Niet bespreken. Niet eens nieuwsgierig naar zijn. Meteen de noodrem. Meteen, de vaak slecht gespeelde, verontwaardiging. Meteen de bekende parade van columnisten van de Volkskrant, Trouw en NRC, die de handen ineenslaan met politiek links om te vertellen hoe verschrikkelijk het allemaal is.
Dat is meer dan jammer. Het is meer kinderachtig en vooral heel erg kortzichtig. Want achter dat woord zit een vraag die veel groter is dan het woord zelf.
Historische vraag
De vraag is helemaal niet: “Zijn immigranten slechte mensen?” Dat vraagt bijna niemand. Maar wel: “Hoeveel verandering kan een samenleving verdragen voordat zij ophoudt zichzelf te zijn?”
Dat is geen racistische vraag. Dat is een historische vraag. Sterker nog, het is een vraag die iedere beschaving vroeg of laat krijgt voorgeschoteld.
Nederland is namelijk niet zomaar een lap grond tussen Duitsland en de Noordzee. Nederland is een wonderlijke verzameling afspraken, gewoonten, vrijheden en overtuigingen die eeuwen nodig hadden om te ontstaan. Wij werden niet bij elkaar gehouden door bergen, taal of bloedlijnen. Wij werden bij elkaar gehouden door iets veel kwetsbaarders, en dat is vertrouwen.
Vertrouwen dat de wet voor iedereen geldt. Vertrouwen dat de overheid niet alles bepaalt.
Vertrouwen dat vrouwen dezelfde rechten hebben als mannen. Vertrouwen dat een imam, dominee of politicus kritiek mag krijgen zonder dat er een fatwa, rechtszaak of karaktermoord volgt.
Vrijheid is zeldzaam
Dat klinkt vanzelfsprekend. Maar dat is het zeker niet. Vraag het aan Iran. Vraag het aan Afghanistan. Vraag het aan iedere samenleving waar vrijheid ooit normaal leek en vervolgens verdween.
De grote vergissing van onze tijd is dat we denken dat beschaving vanzelfsprekend is. Alsof vrijheid een soort onkruid is dat overal spontaan doorwoekert. Terwijl de geschiedenis precies het tegenovergestelde leert. Vrijheid is zeldzaam. Vrijheid is fragiel. Vrijheid is peperduur.
Unieke cultuur
En daarom wordt het debat over asiel zo vreemd gevoerd. Want zodra iemand zegt dat Nederland een unieke cultuur heeft die beschermd mag worden, begint de bekende dans.
Dan verschijnt Jesse Klaver.
Dan verschijnt Rob Jetten, die het maar niet lukt om premier van alle Nederlanders te zijn.
Dan verschijnt Henri Bontenbal, die zijn roeping is misgelopen, ik denk dat er een oud gereformeerde dominee in hem verloren is gegaan.
Dan verschijnen Mirjam Bikker en Stefan van Baarle en consorten.
Dan lijnen ze zich op achter de interruptiemicrofoons en wordt er zeer ernstig gekeken. Er verschijnen pruillipjes en slecht geacteerde verontwaardiging die likkebaardend de honger naar politiek gewin verraad. Dan worden woorden gebruikt als uitsluiting, racisme, polarisatie en verdachtmaking.
Wat is het plan?
En ondertussen wordt de werkelijke vraag zorgvuldig vermeden. Namelijk: wat is eigenlijk het plan? Dat is geen flauwe vraag. Dat is dé vraag. Nederland voegde de afgelopen decennia miljoenen mensen met een migratieachtergrond toe aan de bevolking.
Tegelijkertijd concludeerden achtereenvolgende rapporten van het SCP, CBS en de WRR, niet bepaald rechtse denktanks, dat integratie op belangrijke punten achterblijft, dat segregatie in grote steden groeit en dat delen van de samenleving steeds meer naast elkaar leven in plaats van met elkaar.
Dat zijn geen tweets van Geert Wilders. Dat zijn overheidsrapporten. Maar wie daar naar verwijst, krijgt vaak geen inhoudelijk antwoord.
Die krijgt een moreel oordeel.
Dat is de favoriete hobby van de Nederlandse elite geworden: mensen beschuldigen van verkeerde gedachten in plaats van hun argumenten te beantwoorden. Een beetje zoals een loodgieter die niet naar de lekkage kijkt, maar eerst onderzoekt of de eigenaar van het huis wel de juiste politieke overtuigingen heeft.
Harde cijfers
Laten we de harde cijfers dan ook maar even ontleden. Nederland heeft een woningtekort van honderdduizenden huizen. Jongeren wonen noodgedwongen langer thuis. Huisartsen sluiten patiëntenstops af. De zorg kampt met personeelstekorten. Het onderwijs schreeuwt om leraren. De druk op voorzieningen stijgt jaar na jaar.
Mag je dan vragen stellen over migratie? Of is dat inmiddels ook verboden terrein? Neem alleen al de opvangkosten. Jaarlijks gaan miljarden euro’s naar de dik betaalde asielopvang, noodopvang, begeleiding, procedures en integratietrajecten. Dat geld groeit niet aan de bomen achter Ter Apel. Dat komt uit dezelfde schatkist waaruit ook zorg, onderwijs en woningbouw betaald moeten worden. Het laffe antwoord van incompetente politici op deze door incompetente politici veroorzaakte problemen is belastingverhogingen, steevast. Iets creatievers lijkt er niet te bestaan.
Daar mag toch een debat over gevoerd worden? Of moeten we net doen alsof geld een spiritueel concept is?
Nederlandse cultuur
Wat mij nog het meest verbaast, is de verbeten weigering om te erkennen dat onze prachtige Nederlandse cultuur ertoe doet.
Kijk naar de islam. Rustig maar. Niet schrikken. Ik zeg niet dat iedere moslim een probleem is. Dat zou onzin zijn. Maar het is wel opmerkelijk dat veel progressieve politici eindeloos spreken over diversiteit, behalve wanneer het gaat over ideeën die botsen met hun eigen wereldbeeld. Dan wordt het ineens stil. Want hoe verhoudt een orthodox-islamitische visie op homoseksualiteit zich tot de progressieve droom? Hoe verhoudt de positie van vrouwen binnen conservatieve islamitische stromingen zich tot het feminisme? Hoe verhoudt islamitische religieuze wetgeving zich tot de seculiere rechtsstaat?
Dat zijn geen randvragen. Dat zijn kernvragen. En toch worden ze omzeild alsof ze een besmettelijke ziekte zijn. De diepe oervraag die ik voel is, waarom?
Ideologische houdgreep
Ik denk dat het antwoord is, dat links al tientallen jaren gevangen zit in een ideologische houdgreep van eigen maaksel. Iedere cultuur zou gelijkwaardig zijn. Iedere levensbeschouwing zou probleemloos naast elkaar kunnen bestaan. Dat was een aardige theorie maar is al lang achterhaald.
Grenzen zouden vooral mentale constructies zijn. Nationaliteit een administratieve formaliteit. Dat klonk natuurlijk prachtig op een universiteitscampus in 1998. Maar buiten de collegezaal bleek de werkelijkheid een vervelende gewoonte te hebben en dat is, dat ze terugpraat.
Want de werkelijkheid spreekt duidelijk pijnlijke en klare taal.
In de buurten. In scholen. In woningmarkten. In statistieken. In verkiezingsuitslagen schreeuwt de waarheid die steeds meer Nederlanders horen en beginnen te verstaan. Namelijk, dat de waarheid en werkelijkheid niet langer weggemoffeld of weg gelogen en ontkend mag worden.
Vóór Nederland zijn
Daarom zie je iets interessants gebeuren. De schreeuw, de roep van steeds meer Nederlanders die zeggen niet dat ze tegen immigranten zijn. Ze zeggen dat ze vóór Nederland zijn. Dat is iets heel anders. Ze verdedigen niet hun huidskleur. Ze verdedigen hun thuis. Hun geschiedenis. Hun unieke eigenwijze cultuur.
Ze gaan staan voor hun gewoonten. Voor hun zwaarbevochten vrijheid. Dank je wel lieve opa’s! Ze gaan knokken voor hun kinderen. En daar zit misschien wel de grootste misrekening van progressief Nederland. Jarenlang dacht men dat liefde voor het eigen land vanzelf zou verdwijnen. Dat nationale identiteit een stoffig museumstuk zou worden. Iets voor oude witte mannen met de krant en pijp bij de open haard, en een abonnement op de Libelle voor hun vrouw.
Maar liefde voor je land en cultuur verdwijnt niet. Het wordt juist sterker als het bedreigd wordt. Zeker wanneer mensen het gevoel krijgen dat het huis niet meer mag worden onderhouden.
Gewone mensen staan op
Dan gebeurt wat altijd gebeurt. Dan staan gewone mensen op. Helemaal niet uit haat. Maar uit behoud. Niet uit woede. Maar uit liefdevolle zorg voor dat wat onze voorouders hebben opgebouwd moet blijven bestaan. Niet omdat ze minder van anderen houden. Maar omdat ze weigeren te geloven dat het beschermen van hun eigen beschaving ineens iets verdachts zou zijn.
En misschien is dát wel de echte vraag van onze tijd. Niet hoeveel asielzoekers Nederland aankan.
Maar hoeveel ontkenning een samenleving aankan voordat zij de werkelijkheid weer belangrijker gaat vinden dan een achterhaalde en naar inmiddels blijkt, verwoestende ideologie.
Dat gesprek komt eraan. Heviger en intenser dan ooit. Als je goed kijkt en luistert is het al gaande. Of Hilversum en Den Haag dat nu leuk vinden of niet.
OpinieZ bestaat dankzij u!
Geen betaalmuur, geen subsidie — OpinieZ is gratis omdat lezers zoals u ons steunen. Wilt u een bijdrage doen?
→ Doneer direct aan OpinieZ via GoFundMe
→ Doneer belastingvrij aan Stichting Recht voor zijn Raap via WhyDonate
De Stichting Recht voor zijn Raap is een onafhankelijke ANBI-stichting die vrije meningsvorming in Nederland bevordert en daarmee OpinieZ mogelijk maakt. Uw gift is onder voorwaarden fiscaal aftrekbaar. Voor een periodieke schenkingsovereenkomst (minimaal 5 jaar en volledig fiscaal aftrekbaar) kunt u contact opnemen met stichtingrvzr@gmail.com.
Martin is een aanwinst voor opiniez.
Heldere visie, legt de rottende plekken open maar blijft respectvol en uitnodigend voor reactie en meningen.
Komt toch het samenspel naar boven van christen zijn en ondernemer.
Beide levens wijsheden en normen kom je weinig tegen in het huidige bestuur van ons landje.
Deze column had vijftien jaar eerder geschreven moeten worden. Ik vraag weleens mensen van wie de grond van Nederland is. meestal krijg ik dan te horen; van iedereen. En de grond van Japan? van de Japanners en de grond van enz. Met dank aan onze eigen regering.
Vijftig jarige communistische hersenspoeling heeft zelfdenkende mensen geëlimineerd en slaafse roeptoeters opgeleverd.
Zo is het, slaafse roeptoeters die alleen naar de NOS en NPO kijken en luisteren!
De vraag was: Wat is het plan?
Dat plan staat beschreven in de Resolutie van Straatsburg 1975. Daarmee heeft de EEG en de EU ons verkocht en verraden aan de Arabische/islamitische wereld.
Vanuit die Arabische/islamitische wereld gaan er jaarlijks miljarden naar Nederlandse NGO’s en universiteien om het denken te kneden is de richting van geen verzet meer plegen of aantekenen tegen de islamisering.
Dat alles is uitgebreid beschreven door Bat Ye’or in haar boek Eurabië.
(ISBN nummer: 97890290 7989 1/NUR 697)
Het boek maakt duidelijk dat we hulpeloos zijn en dat de enige uitweg kan zijn een vertrek uit de EU. Nexit dus.
Ook de EU resolutie 1743 in 2010 heeft daar extra aan bij gedragen.
We zijn in geen eeuwen hulpeloos geweest. Dt zit niet in de nederlandse aard. We gaan niet weg uit Nederland maar we willen wél eigen baas zijn. Dus Nexit.
Elke zin is raak in deze artikel. Als de hele Nederland Opiniez zou lezen dan was het vandaag misschien een andere land geweest. Maar men laat zich liever door de communisten hersenspoelen.
De eerste zin van dit artikel egt alles over de kwaal waar dit land aan lijdt: wanneer houdt een samenleving op zichzelf te zijn?
1) het antwoord van de globalisten weten we al: een samenleving is een willekeurige verzameling individuen die in een bepaald gebied leven. Het omvolken is voor hen geen vraagstuk. Want globalisten stellen dat er geen ‘zelf’ is dat behouden kan worden.
-2) De vraag draait eigenlijk om zelfbeschikkingsrecht. Dat hebben wij ingeleverd bij de EU, bij de VN en door middel van art 93 en 94 van onze grondwet zijn we de speelbal geworden van elke NGO die communistische doeleinden nastreeft.
3) het is een gegeven dat migranten cultuurelementen meebrengen die vijandig zijn of onverenigbaar met onze normen en waarden. Sociaal vertrouwen in een samenleving is gebaseerd op de samenhang van normen en waarden. Het is het een of het ander.
De conclusie is dus: je zelf blijven kan alleen als je bereid bent het zelfbeschikkingsrecht uit te oefenen. Dus als je 1) wilt vermijden, dan zul je 2) moeten veranderen. Als je dat niet doet, dan is verlies van sociaal vertrouwen en alles wat daar aan vast zit, onvermijdelijk.
4) Onze regering houdt ons steeds voor dat alles vanzelf goed komt. Dat een samenleving een soort mechaniek is en dat vertrouwen de rest doet. Het is andersom: eerst moet er een basis zijn, dan pas komt sociaal vertrouwen.
Als u vanaf de volgende week Nederlandse elftal gaat aanmoedigen voor de buis besef dat dit ongewenste nationalisme grenzend aan fascisme is. Een Nederlandse vlag voor het raam kan beledigend zijn voor de Turk de buurman die de Turkse vlag zal hijsen. Dat is niet nationalistisch want een zielige vluchteling en dat wordt aangemoedigd. De wokeachtige communisme waarin wij inmiddels zijn beland is best behoorlijk idioot, vindt u niet?
Inderdaad. Het heet antiblank rascisme.
Zojuist een stukje interview met Hannah Arendt gezien. Zij signaleerde dat een aantal cruciale conclusies indertijd niet door de rechters in Jeruzalem werden getrokken bij de berechting van Eichmann:
namelijk: ‘dat gewone mensen die binnen gewone instituties werken, kunnen buitengewoon kwaadaardige daden verrichten, niet omdat het monsters zijn geworden, maar omdat ze stopten met nadenken’.
en werpt de vraag op: ‘hoe produceert een samenleving mensen voor wie gehoorzaamheid het geweten vervangt?’
en concludeert dat: ‘de voorwaarden die het handelen van Eichmann mogelijk maakten, de bureaucratie, de taalregels (!), het opheffen van het persoonlijk oordeel, zijn nooit ver weg.’
Exact deze zelfde vragen kunnen worden losgelaten op onze politici, media en beleidsambtenaren van de Vierde Macht (Deep State).
Want zij zijn het probleem; maar daarnaast toch ook de autochtone bevolking, wanneer ook zij hun persoonlijk oordeel opschorten door te weigeren na te denken.
Precies, da autochtone bevolking is vanaf de democratiseringsgol (flowerpower) niet meer volwassen geworden en heeft dus 60 jaar als een verwend kind politiek bedreven.
Gehoorzaamheid en geweten.
De mechaniek is altijd dezelfde. In het communisme kozen veel mensen voor het rode boekje alleen om carrière te kunnen maken vaak gewoon het werk doen die zij wilden doen en niet voor de ideologie op zich. Kwaadaardig is het systeem die deze systeem als basis stelt. Wie niet meedoet krijgt ook geen privileges en moet het doen met mindere werk. Hetzelfde zien wij nu hier gebeuren al is het nog niet 1:1 want je beland niet gelijk achter de tralies maar wordt alleen uitgestoten. Maar de ontwikkeling is hetzelfde en met mensen zoals Klaver is stap 2 niet ondenkbaar.
Beste Martin,
Vrouwen gelijkgerechtigd in Nederland als onderdeel van de Nederlandse cultuur. Sinds wanneer?
Pas ergens in de jaren ’50 is de handelingsonbekwaamheid van de vrouw binnen het huwelijk opgeheven. Daarvoor hadden ze een briefje nodig van hun verlichte echtgenoot als ze alleen op stap mochten om dingen te doen.
Idem dito het kostwinnerschap dat in het overgrote deel door mannen uitgeoefend werd, al dan niet met een bezoekje aan de kroeg (noodzakelijk bij de betere koppelbaasavonturen) en het wisselgeld dan voor moe en de kinders.
Tot wanneer was het ook al weer gebruikelijk dat de vrouw na het trouwen (statutair) ontslagen werd?
Kortom, net zoals bij ‘natuur’ is het bij ‘cultuur’ nogal van belang naar welke (geidealiseerde) historische omstandigheden we verwijzen.
Een vaak onderbelicht – en waarschijnlijk ook onderbelicht bij jezelf als deeltijd pastor door het leven gaat – onderdeel is, dat de befaamde Nederlandse tolerantie een spiegelbeeld is van de zeer curieuze nationale zelfobsessie/zelfoverschatting, die iedereen in staat stelt om het eigenste ikje en de superbelangrijke denkbeelden/overtuigingen onverkort op numero uno te zetten.
Tolerant – als in niet zo geïnteresseerd in de ander – om de eigen stokpaardjes in alle vrijheid meer dan fors de sporten te kunnen geven. Dat was prima zolang die ander zijn eigen broek kon ophouden, en zeker niet toegelaten werd tot de eigen cirkeltjes, en niet ook niet in de weg liep.
Op het moment dat de bedeling overgenomen is van de zuilsgewijze georganiseerde kerkelijke en maatschappelijk organisaties door vadertje staat is dat uit de klauw gaan lopen. Maar voert terug op een aantallenkwestie.
Hoeveel is genoeg? ‘Gaan heen en’ is niet zo’n handig antwoord.
Beste …
Dank voor je reactie. En eerlijk gezegd ben ik het op een aantal punten zelfs met je eens.
Je hebt gelijk dat Nederland nooit het paradijs van vrijheid en gelijkheid is geweest dat sommigen ervan maken. Maar juist daarom is onze kracht niet dat we alles goed deden, maar dat we onszelf steeds corrigeerden.
We verbeterden de positie van vrouwen, versterkten de rechtsstaat en maakten afkomst minder bepalend dan burgerschap. Dat zijn verworvenheden waar generaties voor hebben gevochten.
Mijn punt is simpel: verdedigen we die verworvenheden nog voldoende?
Vrijheid van meningsuiting, gelijkheid van man en vrouw en vrijheid van geloof zijn geen natuurwetten. Ze bestaan alleen zolang we ze beschermen.
Daarom vind ik het een legitieme vraag hoe die waarden overeind blijven wanneer mensen uit heel andere culturele tradities zich hier vestigen. Dat is geen afwijzing van mensen, maar een verdediging van principes.
Ik deel je scepsis over Nederlands zelfgenoegzame borstklopperij. Maar dat betekent niet dat we moeten ophouden waarde te hechten aan wat hier wél is opgebouwd.
Mijn zorg is dat we uit angst voor ongemakkelijke gesprekken steeds minder spreken over integratie, gedeelde waarden en wat het betekent om Nederlander te worden.
Daar zit mijn kritiek. Niet uit verlangen naar een geromantiseerd verleden, maar omdat vrijheid kwetsbaar is.
Wie haar niet verdedigt, raakt haar uiteindelijk kwijt.
Als ik zo vrij mag zijn hieraan iets toe te voegen. Burgerschap, in de traditionele zin (!) impliceerde het afstaan van soevereiniteit van verzamelde individuen aan wat de staat is gaan heten, op voorwaarde dat deze staat minimaal zorg zou dragen voor openbare veiligheid. En dat laatste wordt hoe langer hoe zeldzamer.
Daarbij is het zo dat de drie componenten waaruit de staat bestaat (wetgeving, bestuur, rechtspraak) elkaar bekleed hebben met exclusieve macht waarover de burger geen enkele inspraak heeft, met uitzondering van de vierjaarlijkse stembusgang. Maar als een rechter besluit een, al dan niet relatieve, outsider met rechten te bekleden die gevoed worden met aan de burger ontleende soevereine macht ten kóste van diezelfde burger, dan is de vraag gerechtvaardigd of hier sprake is van contractbreuk van de zijde van de staat.
Ik dacht dat het Calvijn was die in zo’n situatie opteerde voor gerechtvaardigd verzet tegen tirannie. Of was het Willem van Oranje?
De geschiedenis wordt meestal niet goed begrepen en selectief aangevoerd om e.e.a te munten. Ook ten aanzien van de verhouding man-vrouw gaat dat op. Man en vrouw zijn niet gelijk echter dat had in de geschiedenis een andere betekenis. In het godsdienstige land Nederland was een getrouw stel een eenheid en sprak met één mond. Ook toen bestond een zwakkere en een sterkere partij die binnen deze eenheid de doorslag gaf en dat was niet slechts de man.
Beste Martin,
Het verdedigen van een lijstje verworvenheden werkt niet zo goed, want wat moet nu wel of op een ander moment niet op het lijstje. En wie bepaalt dat?
Zie het nog niet zo lang in het verleden liggend gedoe over het nationaal historisch canon en het eerder daarbij gedachte nationaal museum. Maar dat is allemaal erg conceptueel gebleven (wat best wel eens de bedoeling all along geweest zou kunnen zijn). En in de tussentijd zijn we gewoon weer iets anders gaan doen.
Dat lijstje moet niet alleen een onderlinge samenhang hebben, maar dient – m.i. – een positief identificerend geheel te zijn. Jezelf of iets als Nederlanderschap identificeren als ontkenning werkt lang niet zo goed. Tegen discriminatie, tegen racisme, tegen intollerantie, tegen etc. Bovendien is het een erg etno kaas-Nederland dingetje, waarbij we vooral heel erg ons best doen te duiden wat de ‘ander’ allemaal zelf wel of niet zou vinden, zonder dat ‘die ander’ daar ook echt bij betrokken wordt.
Daar zit ook die geborneerdheid in en raakt aan wat Thomas Sowell ‘cosmic causes’ noemt. Dingen die verheven en mooi zijn en wel dermate dat een kritische onderzoeking wat we – als in, voor het gemak, iedereen in Nederland – daar nou allemaal mee opschieten.
Ik vrees dat dit goed scoort in ‘achterhaald’ en ‘achterhoede’. Het is immers als best wel wat jaartjes geleden dat de RVD Maxje liet verklaren in een zacht Spaans accent dat de Nederlander niet bestaat.
Terwijl zowel Maxje Z als vele anderen zich heel bewust geassocieerd hebben met de entiteit Nederland, en dan vooral de fijne benefits die hier te halen zijn en kennelijk onveranderd opgebracht kunnen worden door ander volk in NL dat ook zoemt maar anders dan dit melk en honing smaldeel.
Uitstekende reactie terug. Ik vond uw artikel ook enorm goed verwoord. Want het gaat helemaal niet om die ene leuke migrant die je tegenkomt en die hier prima past. Maar het is de massaliteit en de ontsporing van m.n groot deel van de islamitische jongemannen. Zeer goed zichtbaar in de steden in ons land. Hoe het kan gebeuren, weet ik niet want ik weet niet hoe de normen en waarden in die gezinnen in elkaar steken en waarom de ouders van zulke jongeren hen niet kunnen of durven corrigeren. ( en ja, ook onder Nederlandse jongeren zijn ontspoorde personen. Maar het probleem met m.n moslim jongeren is overal in Europa meer dan zichtbaar)
Een geweldig artikel dankjewel.
Hoeveel verandering kan een samenleving verdragen voordat zij ophoudt zichzelf te zijn?
1.Zuid-Oost Azië
Onze Landgenoten overzee. In de VOC periode werden er geen Europese vrouwen toegestaan. Gedoogd werd een inheemse vrouw in huis te hebben voor het huishouden. Maar daar bleef het niet bij. Zo ontstonden de landgenoten overzee met inheems bloed. (Er zijn in de loop der jaren ontstaan qua “status” Indo’s, Indo’s, Indo’s en niet te vergeten, die zonder inheems bloed zijn de ver-indo-st.
Op 29 december 1949 hield Willem Drees zijn Nieuwjaarsrede gericht aan de ruim 350.000 Landgenoten overzee. Velen van hen hadden hun wieg niet staan in het Lage Landje aan de Noordzee. Hij verzekerde dat Nederland te allen tijde zéér verbonden met hen zal blijven voelen. Desalniettemin zijn vele va “die Landgenoten” naar Nederland vertrokken. De ontvangst en opvang verdient geen schoonheidsprijs. Er zijn ook Langenoten Overzee, die de Indonesische Nationaliteit hebben aangenomen. De WN-ers.(Warga Negara). Toen in 1958 verjoeg (met agressie) Soekarno al die Blandas Indonesia dienden te verlaten (opzouten). Deze WN-ers echter moesten “keihard aantonen” dat ze een band met Nederland hadden. Blauwe ogen en blanke huid waren geen bewijs. De groep is de verpaupering ingegaan….Bitter-Bitter-Bitter.
2. Suriname.
Dat land heeft personen van buiten moeten invoeren, omdat de ex-slaven het vele werk niet aankonden of wilden. Zij die van verre zijn gekomen waren Aziaten uit India (Hindoestanen) en Java (Oost-Java).
Toen Suriname onafhankelijk werd heeft de Uijl de poort wagenwijd open gelaten.
Dat velen hierheen zijn getrokken kan worden gezien als vluchtgedrag.
3. Stephan van Baarle en zijn geloofsgenoten etc….
In het verleden is erg slecht omgegaan met mensen die loyaal waren aan Nederland maar die daarvoor niet zijn beloond. Dat is nog steeds schandelijk. Daarbij denk ik dat we niet uit de geschiedenis alléén een hechte samenleving kunnen vormen. Er moet wél een kern zijn maar als dat wordt aangevuld met mensen die loyaal zijn aan die samenleving is dat voldoende. En loyaliteit meet je af aan het paspoort. De huidskleur is onbelangrijk.
Kreeg een melding, dat mijn inbreng te groot was. Daardoor heb ik de kwalijke uitlatingen van deze “DENK”-figuur niet verder kunnen uitwerken.
Deze “Türk Hollandalı kişi” noemt het gebeuren in Gaza voor de daad bij die Arme Meniërs gemakshalve “De kwestie Armenië”.
Om mijn bijdrage kort te houden citeer ik hier uit de bijdrage van de heer J. Köhler:
Vanuit die Arabische/islamitische wereld gaan er jaarlijks miljarden naar Nederlandse NGO’s en universiteiten om het denken te kneden is de richting van geen verzet meer plegen of aantekenen tegen de islamisering.
Waar gaat dit over?
Die S. van B neemt in de mond dat Israël genocide pleegt in Gaza. Daarbij ook nog het Beeld Vormt, dat daar in Gaza “Christelijke” Kerken zijn verwoest. Je moet dan wel masochist zijn als je als Christen je in het hol van de leeuw bevindt.
Lees de gebeurtenis start op 24 april 1915.
Medz Yeghern vrij vertaald in de Kwestie Armenië.
‘De groep is de verpaupering ingegaan….Bitter-Bitter-Bitter.’
Over deze groep zou ik best wel meer willen weten. Is hier info over? Een boek of een site?
https://www.youtube.com/watch?v=gNVlDDWwVIE.
Stichting Halin. Hulp Aan Landgenoten in Indonesia.
Mijn grootouders zijn gebleven. Werden Indonesisch Staatsburger.
Warga Negara. In 1958 vond Soekarno dat alle Belandas (Nederlanders) het land maar moesten verlaten. Ook de WN-ers. Er werd geweld tegen alle daar gebleven landgenoten gepleegd. Inclusief de WN-ers. De regering hier heeft dat ingezien en daarom ook die WN-ers toe te laten…..Echter zij moesten door documenten kunnen aantonen Nederlander te zijn geweest. Blauwe ogen en blonde haren golden niet. Door de oorlog zijn veel documenten kwijt geraakt. Zij zijn daar vernederd en wel moesten blijven. Die WN-ers die hier werden toegelaten werden ook nog eens 2 jaar Staatloos.
Deze groep kreeg ook een bijzonder kwetsende naam: Spijtoptant.
Omdat zij er “Spijt” van hadden voor het de Indonesische Staatsburgerschap ge-opteer-d.
Dank je.
“Dit is geen Irak, geen Saoedi-Arabië, geen Iran of Egypte. Dit is een demonstratie in Den Haag. In Nederland.”
Een dergelijk tafereel vind je niet in Saoedi Arabië of Egypte. In Iran ben ik nooit geweest. Maar in zowel Saoedi Arabië of Egypte is het aantal volledig bedekte vrouwen (in Chadors als ik wel heb) minder dan hier op de foto.
Goed stuk en samen met de reacties een voorbeeld van hoe dialoog ook kan. Verbeteringen, aanvullingen en opmerkingen zijn altijd winst.