Kan Mona Keijzer de verdeeldheid op rechts opheffen?

• Over
• Laatste berichten

Jan Gajentaan

Amsterdammer in Rotterdam, blogger

Laatste berichten van Jan Gajentaan (alles zien)

• Kan Mona Keijzer de verdeeldheid op rechts opheffen? - 2 oktober 2026
• Begrotingsperikelen: CDA en D66 slaan linksaf - 3 september 2026
• Trump is de brandweerman die niemand wilde - 27 augustus 2026

Foto: Copyright EU. CC BY 4.0.

De politieke situatie in Nederland is voor de realorechtse kiezer om zwaar depressief van te worden. Het kabinet Jetten drijft het land verder naar links, terwijl rechts hopeloos verdeeld blijft. Is Mona Keijzer in staat het radicaal-linkse tij te keren?

Het kabinet stapelt lastenverhoging op lastenverhoging om de eigen ideologische agenda in stand te houden (harde sanering landbouw, onrendabele wiebelstroom, open-grenzenimmigratie en eeuwige oorlog met Rusland). Voor zover de VVD daar nog wat scherpe kantjes van af weet te halen, gaat dat gepaard met weer andere lastenverzwaringen. De nieuwste zure appel, het halveren van het heffingsvrij vermogen van de kleine spaarder, is ijlings van tafel gehaald, maar zal ongetwijfeld vervangen worden door andere belastingen.

Rechts is hopeloos verdeeld

Rechts, of beter gezegd cultureel rechts (PVV, JA21, FVD, BBB, Groep Markuszower, Mona Keijzer, SGP), is verdeelder dan ooit. Het kabinet lijkt de keuze voor links al gemaakt te hebben: Jesse Klaver wordt op zijn wenken bediend door alle voorgenomen bezuinigingen op de sociale zekerheid in te trekken. En door toedoen van Sjoerd Sjoerdsma is Nederland nu Europees koploper in anti-Israëlbeleid¹.

De eerste vraag die gesteld moet worden is: wil rechts wel verenigd worden? Ik vrees van niet. De partijen cultureel rechts van VVD en CDA lijken allemaal een niche te hebben gevonden waarin ze zich prettig voelen. En met een inkomen van ruim 140.000 euro als Kamerlid is het prettig toeven natuurlijk…

Wilders met zijn PVV doet het weer goed met zijn harde toon, die weliswaar regeren onmogelijk maakt, maar wel circa twintig zetels oplevert. Zijn consistente kritiek tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen wordt door de kiezer gewaardeerd. FVD boert redelijk goed in de troebele ‘antizionistische’ vijver. JA21 krijgt niets voor elkaar, maar de zwalkende Eerdmans denkt dat hij nog wat zetels van de VVD kan afpakken nu het kabinet over links gaat. BBB vindt Mona te rechts en wil dé plattelandspartij worden, maar is bijna weggevaagd in de peilingen. De SGP is altijd al een conservatief-christelijke nichepartij geweest.

Klaver is de lachende derde

Zolang rechts zo verdeeld blijft en PVV en FVD voor de middenpartijen niet acceptabel zijn, is Jesse Klaver de lachende derde. Klaver wil niets doen aan het rampzalige klimaat-, stikstof- en immigratiebeleid; hij zal dit als premier alleen maar versterken. Hij vertelt mooie sprookjes over lastenverlaging voor de middenklasse, die dan betaald zou moeten worden door de rijken. Dat die ‘rijken’ nu al voor meer dan 50 procent worden aangeslagen en het land zullen verlaten, komt niet in hem op.

Zoals OpinieZ-collega Hans van Tellingen altijd stelt, zou een goed geleide, fatsoenlijke ‘realorechtse’ partij circa vijftig zetels kunnen halen en daarmee het initiatief terugpakken van PRO met Jesse Klaver.

Realorechtse politiek

Wat er gedaan moet worden, is niet zo ingewikkeld. Pim Fortuyn heeft het een kwart eeuw geleden al voor ons opgeschreven. De immigratie moet drastisch beperkt worden tot een gelimiteerd aantal mensen die economisch én qua normen en waarden bij ons passen. Ultralinks klimaat- en stikstofbeleid was in de tijd van Fortuyn nog niet zo sterk aanwezig, maar dit punt is al goed uitgewerkt bij FVD in de tijd dat Henk Otten, Theo Hiddema en Jeroen de Vries de toen opkomende Thierry Baudet nog enigszins in het gareel wisten te houden.

Het programma en de organisatiestructuur van FVD vóór de ontsporing van Baudet is in feite copy-paste overgenomen door JA21 van Eerdmans en Nanninga. Maar na een aantal wonderlijke bochten van Eerdmans om bij VVD en CDA in het gevlei te komen, ontbreekt bij veel kiezers het vertrouwen. Kortom, het probleem zit niet zozeer in de inhoud, maar wel in de onderlinge verdeeldheid op rechts, waarbij ‘rechts’ eigenlijk geen goed woord meer is; beter zou het zijn te spreken over het realistisch denkende deel van de bevolking.

Verenigd Rechts: niet fuseren, wel beter samenwerken

Project 2029

Bij de aankondiging van haar Project 2029, dat mogelijk gaat uitlopen op een nieuwe politieke partij, gaf Mona Keijzer aan dat zij dit ideologisch wilde definiëren als een sociaal-conservatieve beweging. Medestander Nicki Pouw-Verweij voegde er juichend aan toe dat zij er al jaren naar verlangt bevrijd te worden van het liberalisme. Later nuanceerde zij dit punt door aan te geven dat zij hiermee meer het neoliberale of hyperliberale beleid van de laatste decennia bedoelt en niet de klassiek-liberale gedachte.

We komen nu op een complex punt. Want wat is liberalisme en wat is neoliberalisme precies? Als grote bedrijven door globalisme en overheidssteun oppermachtig worden, is dat liberalisme, of eerder corporatisme? Is het wegbezuinigen van de huisartsenpost en de politiepost om de hoek ‘liberaal’ beleid, of is het plat bezuinigen door grijpgrage politici? De rechtse Fortuyn verzette zich tegen die schaalvergroting; de linkse Obama was als president de lieveling van de beurs en de grote bedrijven.

Sociaal-conservatief

En dan de term sociaal-conservatief, wat is dat precies? Als we het opzoeken op Google, blijkt dat deze stroming binnen het CDA al rond 2003 ontstond. De groep in het CDA die in 2010 onder voorwaarden wilde samenwerken met de PVV, waaronder Maxime Verhagen, Camiel ‘powerbank’ Eurlings en (ook toen al) Mona Keijzer, werd ook sociaal-conservatief genoemd. Maar ook NSC van Omtzigt definieerde zich als zodanig. Het is de vraag of een nieuwe partij die zich net als NSC sociaal-conservatief noemt daarmee een heel grote groep kiezers bereikt. Zeker op een moment dat de overheidstentakels steeds meer burgers, boeren en bedrijven in de tang nemen.

Ik denk dat Mona Keijzer in de loop der jaren consistent is geweest in haar opkomen voor de vrijheid van burgers, boeren en bedrijven. Ook in haar verzet tegen de doorgeslagen coronadictatuur van Hugo de Jonge. En wie van ons is altijd consistent? Daar ligt dus niet het probleem. Maar als je er een ideologisch etiket op gaat plakken, verlies je meteen de groep die er net iets anders over denkt. Zeker in een tijd dat verschillen toch al uitvergroot worden door online polarisatie.

In juni schreef ik een blog² voor OpinieZ waarin ik pleitte voor een platform buiten de partijpolitiek om, met de bedoeling de partijen rechts van VVD en CDA te verenigen op een aantal essentiële punten: Herstel Nederland.

Genoeg partijpolitiek. Tijd voor Herstel Nederland!

Gemeenschappelijke kernpunten

Als gemeenschappelijke kernpunten zou je dan moeten denken, zo schreef ik, aan ‘Deens’ immigratiebeleid, kernenergie/realo klimaatbeleid, lastenverlaging voor burgers en bedrijven, snoeien in bureaucratie en regeltjesgedoe, een duidelijke positie tegen een federale EU maar met behoud van deelname aan gemeenschappelijke/interne markt, het bestaansrecht van Israël steunen, et cetera. En uiteraard opkomen voor onze boeren. Meer invloed voor de kiezer door referenda. Enzovoorts.

Wat betreft Israël steunen zijn we eigenlijk FVD al kwijt, nu Baudet maar door ratelt over de ‘ziolobby’ en alle anti-Israëlmaatregelen steunt. Terwijl de man getrouwd is met een prachtige Joodse vrouw en dus ook Joodse kinderen heeft; wie er chocola van kan maken mag het zeggen.

Mona Keijzer als verbinder

Maar goed, met of zonder FVD moet rechts verenigd worden door iemand die zich niet zo overduidelijk in de eigen voet schiet als Wilders en Baudet, maar die zich ook ver houdt van het opportunistische gedraai van Eerdmans. Mona Keijzer zou die persoon kunnen zijn. Tweeëneenhalf jaar geleden pleitte³ ik ervoor om haar premier te maken van het PVV-VVD-NSC-BBB-kabinet, ook al zat zij toen bij de kleinste partij. Het zou een betere keus zijn geweest dan Dick Schoof, die toen het erop aankwam zijn oren wel heel erg liet hangen naar de VVD.

Herstel Nederland

Mijn suggestie voor Mona Keijzer zou daarom zijn, als er dan toch een nieuwe partij gaat komen, die op te zetten zoals ik het Herstel Nederland-platform bedoelde. Maar dan dus toch als partij. Een overkoepelende beweging of partij met een helder plan om Nederland de komende jaren te bevrijden van politiek-correcte waanzin en doorgeslagen EU-bemoeienis. In die beweging zou je sociaal-conservatieven, christenen, liberalen, gematigde populisten, klassiek-liberalen en EU-sceptici kunnen verenigen. Ja, zelfs realistische sociaal-democraten zoals Ronald Plasterk, Jacques Monasch of Eddy Terstall zouden zich welkom kunnen voelen.

Naar mijn mening is het dus een ongelukkige keuze geweest van Mona Keijzer om Project 2029 meteen ideologisch te willen definiëren. Hou het breed! Verder zal Mona, als zij geloofwaardig wil worden als de politica die rechts kan verenigen, dat ook in het parlement moeten laten zien door eenheid te smeden waar die nu niet is. Ook als negatieve gevoelens bij BBB jegens haar dat in de weg staan. Het zou al een enorme winst zijn als BBB (met tot het voorjaar veel senaatszetels), JA21, Mona Keijzer en Gidi Markuszower één lijn trekken in het beschermen van onze boeren tegen doorgeslagen stikstofwaanzin. Liefst ook samen met PVV, FVD en SGP.

Fortuyn

Kleinere partijen met een eigen ideologische invalshoek zouden nationaal kunnen opgaan in deze nieuwe partij of deze beweging, terwijl ze lokaal en regionaal gewoon onder eigen vlag en vaandel verder gaan. Het werk dat gedaan moet worden is gigantisch. Ik denk dat het minstens tien jaar zal duren voor er weer een Nederland is zoals Fortuyn het wilde: gebaseerd op onze joods-christelijke beschaving, vrijheid en nuchtere werkelijkheid. Actief deelnemer aan de interne of gemeenschappelijke Europese markt, maar niet doodbloedend in een federale EU-transferunie. Daarna, als het herstel voltooid is, kan die beweging zich weer ideologisch opsplitsen.

Nederland moet gered worden, voor het te laat is!