Hoe De Volkskrant Israël weer eens wegzet als genocidepleger
Obsessieve eenzijdige berichtgeving
- Wie er aan twijfelt dat Israël genocide pleegt, mag niet meepraten - 15 augustus 2026
- Hoe De Volkskrant Israël weer eens wegzet als genocidepleger - 5 augustus 2026
- Overheid faalt permanent bij beheersen instroom in WAO/WIA en Jeugdhulp - 24 juli 2026
Omar Bartov. Foto: Bildungsstätte Anne Frank. CC BY 3.0
De Volkskrant geeft een wetenschapper die Israël van genocide beschuldigt weer eens ruim baan, maar negeert stelselmatig critici die datzelfde verwijt juist onderuithalen. Recent was er een interview met de Israëlisch-Amerikaanse wetenschapper Omar Bartov. Door de vooringenomenheid dreigt de term genocide in het publieke debat zijn betekenis te verliezen.
Eenzijdige berichtgeving
De Volkskrant blinkt uit in eenzijdige negatieve berichtgeving over Israël. De krant neemt ook alleen maar berichten over critici van Israël op in de krant. Een voorbeeld is de VN-rapporteur voor de mensenrechten in de Palestijnse gebieden, Francesca Albanese. Zij zou onafhankelijk en objectief moeten rapporteren, maar daar is niet veel van te merken. Zo beweert zij dat bij het vormen van de staat Israël in 1948 de Joden van plan waren de autochtone Arabieren te verplaatsen en uit te roeien. De huidige genocidale Gaza-oorlogsvoering door Israël is daar alleen maar een voortzetting van. De 7 oktober 2023-terreuraanval van Hamas op Israëlische burgers was echter geen genocide (volkerenmoord). Het was een daad tegen Israëlische onderdrukking. Albanese werd in De Volkskrant uitgebreid verdedigd.
Het bezoek van de Canadees-Israëlische journalist Matti Friedman aan Nederland werd daarentegen door de krant doodgezwegen. Volgens Friedman is er binnen de ‘linkse kwaliteitskranten’ sprake van groepsdenken, waar iedereen in de krant zich aan moet houden. Dat wil de krant kennelijk niet horen. Zo worden in De Volkskrant alle oorlogsacties van Israël als genocidaal betiteld, ongeacht de acties van Hamas en Hezbollah. Die acties noemt de krant vaak niet eens.
Weer een academische vijand van Israël aan het woord
En nu heeft de krant weer een vijand van Israël gevonden, namelijk Omar Bartov. Hij is in Israël geboren in 1954. Sinds 2000 is hij hoogleraar Holocaust- en genocidestudies aan de Amerikaanse Brown-universiteit, waar hij vaststelde dat de Wehrmacht ten tijde van nazi-Duitsland betrokken was bij genocide op de Joden. In een essay schreef hij dat wat hij in Duitsland had gevonden ook gold voor het Israëlische legeroptreden in Gaza, namelijk dat er sprake was van genocidale oorlogsvoering. De Volkskrant publiceerde op 25 juli jl. een interview met Bartov waarin dat essay ter sprake kwam.
“Bartovs essay, geschreven in klare taal en gepubliceerd door de gerenommeerde opinieredactie van The New York Times, maakte van de genocidebeschuldiging een onontkoombaar gegeven voor een breed, internationaal publiek.”
Genocidebeschuldiging
Kennelijk was de mening van Bartov volgens de journalist de waarheid. Er was wel een “felle polemiek”, maar de enige criticus die de journalist noemde was Norman Goda. Goda is hoogleraar Holocauststudies aan de Universiteit van Florida. Hij schreef het artikel The Genocide Libel, over de beschuldiging dat Israël al meer dan een eeuw genocide pleegt op Arabische Palestijnen.
Goda besteedt ook veel aandacht aan de definitie van genocide, zoals die is opgenomen in de Genocideconventie, die in 1948 door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties is vastgesteld. Bij genocide moet er een plan zijn om een groep deels of geheel te vermoorden. Goda wijst er dan op dat in WOII Arabische leiders Arabische Palestijnen aanmoedigden zoveel mogelijk Joden te vermoorden. Toch beschouwden diezelfde Arabische leiders de Joden als genocidaal. De Arabische leiders gingen ervan uit dat de Joden in Palestina erop uit waren de Arabische Palestijnen te vermoorden of te verdrijven. Dat de Joden een dergelijk plan hadden, is nooit bewezen.
Hoe het geweld van Hamas er niet meer toe deed
Goda behandelt in de Genocide Libel uitgebreid de periode vanaf 2007 nadat Hamas met geweld de macht in Gaza had veroverd. Hamas bestookte Israël geregeld met raketten waarvoor Iran het noodzakelijke wapentuig afleverde via de zee en via tunnels die vanaf de grens met Egypte door heel Gaza waren aangelegd. Israël reageerde met een zeeblokkade en een sluiting van de Israëlische grensovergang met Gaza. Activisten noemden deze gedeeltelijke afsluiting van Gaza – de Egyptische grensovergang bleef open – al genocide omdat deze bedoeld was om Gazaanse burgers te vermoorden en om hen lichamelijke en mentale schade toe te brengen. De Gazaanse bevolking bleef echter groeien.
Operatie Cast Lead
De afsluiting van Gaza verminderde de raketaanvallen vanuit Gaza op Israël niet. Israël begon daarop eind 2008 met de operatie Cast Lead. Israël bombardeerde overheidsgebouwen en politiebureaus, met als doel de raketbeschietingen vanuit Gaza onmogelijk te maken. Er vielen ruim duizend Gazaanse slachtoffers. Na een latere Gaza-oorlog – de huidige Gaza-oorlog is de vijfde – concludeerde een ‘tribunaal’ dat de afgevuurde raketten en de ondertunneling van Gaza door Hamas legitieme verzetsdaden van een bezet volk waren. Israël echter had zich schuldig gemaakt aan oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid.
De beschuldiging van genocide werd (nog) niet gemaakt omdat, zo zei een functionaris van de VN, Israël dan de beschuldiging van antisemitisme zou inzetten. Pas in de huidige Gaza-oorlog voelen VN-onderzoekers zich zeker genoeg om Israël van genocide te beschuldigen. Goda concludeert dan dat de beschuldigingen van genocide gebruik maakten van een nieuwe definitie waarbij vooral de overmacht van Israël bepalend was. In feite kwam de argumentatie erop neer dat Israël een koloniale macht is en daarom genocide bedrijft. Of deze beschuldiging voldoet aan de definitie van de Genocideconventie doet er dan niet meer toe. Het is dan ook niet meer nodig het geweld van de tegenpartij (Hamas, Hezbollah) en de rol van Iran daarbij te betrekken.
Bartov geeft desinformatie over zijn criticus
Tot zover de analyse van Goda over de beschuldiging van genocide. Wat maakt Bartov in De Volkskrant van de analyse van zijn collega? Het volgende: “In de Genocide Libel wordt een van de bekendste antisemitische complottheorieën aangehaald, het bloedsprookje, dat Joden ervan beschuldigt christelijke kinderen te vermoorden. Iedereen die Israël van genocide beschuldigt, zou die antisemitische complottheorie verspreiden. (…) Deze opvatting bedreigt de universele betekenis van de Holocaust. (…) Als de lessen van de Holocaust niet kunnen worden toegepast op wat er in Gaza gebeurt, dan dreigt de herdenking en bestudering van de Holocaust te verdwijnen in een etnisch getto, alleen nog van belang voor Joden.”
Bartov doet hier wel heel veel onrecht aan de analyse van Goda. Het moet uit het bovenstaande duidelijk zijn dat Goda zich voornamelijk bezighoudt met de vraag of de beschuldigingen van genocide gebaseerd zijn op de definitie van de Genocideconventie – vaak niet dus volgens Goda.
Onbegrip van de militaire logica in Gaza
Er is echter nog iets. Bartov verzwijgt de analyse van andere critici op zijn genocide-beschuldiging. Zo gaan onderzoeker van de Holocaust, Verena Buser, en expert internationaal recht, Avraham Russell Shalev, in detail in op Bartovs interpretatie van de militaire operatie door Israël in Rafah in mei 2024. Voor Bartov was dat een game changer. Hij beschouwde het platgooien van Rafah als een definitief bewijs van Israëls genocidale bedoelingen. Voor Buser en Shalev bewijst het echter de onvolledige methodologie van Bartov.
Rafah ligt aan de grens met Egypte en is essentieel voor de wapenleveranties aan Hamas. Het was voor Israël daarom noodzaak om de militaire infrastructuur van Rafah te vernietigen. Om het aantal burgerslachtoffers te beperken dat daar onvermijdelijk bij zou vallen, evacueerde Israël vrijwel de gehele in Rafah verblijvende bevolking. Dankzij die evacuatie vielen er minder dan honderd doden onder de bevolking bij de aanval op Rafah.
Desondanks vond Bartov de vernietiging van Rafah onderdeel van een plan om Rafah onbewoonbaar te maken en daarom genocidaal. Hij hield er echter, aldus Buser en Shalev, geen rekening mee dat veel van de huizen door Hamas volgestopt waren met boobytraps. Dit maakte de vernietiging van huizen noodzakelijk. Bovendien verkleinde het voor Hamas de mogelijkheid Israëlische soldaten in een hinderlaag te lokken.
Term genocide wordt betekenisloos
Dit soort kritiek op Bartov – Buser en Shalev zijn niet de enigen – is natuurlijk alleen mogelijk als je vindt dat Israël het recht heeft zich tegen Hamas te verdedigen. Zoals we gezien hebben zijn er genoeg activisten die dat niet vinden. Israël is schuldig en heeft niet het recht Hamas aan te vallen. Deze redenering past ook precies in het straatje van De Volkskrant die Israël inmiddels als de enige agressor in het Midden-Oosten beschouwt.
Als deze redenering correct zou zijn, betekent dat dus dat een moordpartij op burgers zoals Hamas die op 7 oktober 2023 in het zuiden van Israël pleegde – inclusief verkrachtingen van Israëlische vrouwen en het in gijzeling nemen van kleine kinderen – toegestaan is als het motief maar goed is. Maar met deze redenering kun je elke genocidale aanval, bijvoorbeeld de raketaanvallen van Rusland op de burgers van Kiev, rechtvaardigen met een beroep op zelfverdediging. Het begrip genocide verliest dan zijn betekenis en iedere staat die oorlogsmisdaden begaat kan dan zijn eigen excuus formuleren op de wijze waarop pro-Hamas activisten de gruweldaden van Hamas hebben gerechtvaardigd.
OpinieZ bestaat dankzij u! Geen betaalmuur, geen subsidie — OpinieZ is gratis omdat lezers zoals u ons steunen. Iedere bijdrage helpt ons onafhankelijk te blijven. |
|
Als veel landen en instanties Israël zien als de genocidale boeman, dan valt er voor Israël niets meer te winnen. De publieke opinie ligt grotendeels vast, en de vriendenkring lijkt niet veel groter meer dan de huidige bewoner van het witte huis en een klein aantal verstandige mensen in deze wereld.
En dus vraag ik mij af, voor wie doet Israël nog zijn best om de beschuldigingen tegen te gaan? Tegen deze beschuldigingen kun je je 100 keer verweren met feiten, maar die komen bij de ander heus niet meer aan. Misschien is het gewoon tijd om de mollenbestrijder in te zetten en het ongedierte uit de tuin te verjagen. Gooi ze gewoon je achtertuin uit, allemaal. Laat een ander land (liefst Iran) de zogenaamde gazanen en palestijnen maar onderdak bieden, en houdt je wapens constant op hen gericht zolang je leeft. Laat ze maar een nieuw boek ‘Exodus’ schrijven. Laat iedereen maar denken dat je de boeman bent, die overtuiging hebben ze nu toch al.
Ik voel dat met u mee. Iran vullen met zelfbenoemde Palestijnen? Mwah. Voor Iran meen ik dat hetzelfde kan gelden: het zwaar onderdrukte volk daar heeft nu toch al geen leven, gooi die zooi daar dan maar helemaal plat. Beseffend, dat het allemaal niet zo simpel is, allemaal niet zomaar kan, komt die gedachte toch af en toe krachtig op. Helaas.
Zelfbenoemde Palestijnen en het bestuur van Iran nuanceren zelf totaal niet als ze gen-o-cide tov joden en ongelovigen propageren en (laten) uitvoeren. Hoe moet je je daar nog tegen verdedigen?
Als je alle schurken bij elkaar zet weet je in ieder geval waar het gevaar vandaan komt. Je zelfverklaarde vijanden laten kamperen in je achtertuin en in je kruipruimte is veel gevaarlijker. Ik zie wel mogelijkheden om ze eruit te krijgen, met azijn of met honing. Zeker met wat druk op Egypte en Jordanië.
Aan die genocide roepers vraag ik altijd om zichzelf de vraag te stellen hoeveel Joden er nu nog zouden leven als de militaire verhoudingen andersom waren……
Het is ook wel een ingewikkelde term. Met Genocide wordt Volkerenmoord bedoeld maar dan moet je een volk hebben dat bovendien genetisch aan elkaar is verwand. Dat is bij palestijnen niet het geval. Het is wel een groep mensen maar niet aan elkaar verwand tenzij je alle arabische mensen bedoelt.Volgens mij wordt deze term misbruikt om politieke redenen.
Het “volk” palestijnen is destijds in het leven geroepen door Yasser Arafat om de verschillende Arabische stammen tot een geheel proberen te smeden.
Het communisme bracht door het afdwingen van hun ruchtlijnen met zich mee bepaalde code voor gedrag en uiting die zich manifesteerde door massale jaknikkerij om zichzelf te beschermen. Grappig was toen Tsjechië in de EU kwam de errste reactie van de europarlamenteerders. Op de vraag hoe het in Brussel gaat antwoorden de meesten ongeveer zoals bij ons eerder, niets nieuws. Massagedrag om niet op te vallen was en is de veilugste afweer tegen een dictatuur. De media vertegenwoordigen deze dictatuur en dus herhalen wat van hun verwacht wordt in ruil voor subsidies(omkoping). Zo was de communistische pers ook ingericht. De oppositie kwam met hetzelfde nieuws in ruil voor hun bestaan(dmeen soort WNL). Als je jarenlang niets anders leest of hoort ga je het geloven of neem je aan dat het zo zal zijn. Zeker als je het van jongst af aan binnenkrijgt. Dat gebeurt hier al sinds de kijk-en-luistergeld geïntegreerd werd in de belasting. Je kunt het niet opzeggen, hoogstens niet lezen of kijken. De resultaat is inmiddels wel dat mensen stemmen voor Jetten en dat PRO de grootste partij is. Precies die partij die zal zorgen voor het ‘Oostblok communisme’ in Nederland. U bent gewaarschuwd.
Europarlamenteerders. Mooi. Ook in onze 1e en 2e kamer zijn volop parlamenteerders. Er wordt wat af gelamenteerd daar, met name op (s)links, en dan weer met name op Israël. Debatteren is lamenteren geworden.
Duidelijk een geval van confirmation bias.
Die Bartov lijkt verdacht veel op die vreemde snuiter die laatst door Haarlem liep met een bord dat alle Joden het land uit moesten.
De Volkskrant en andere Linkse Media zitten allemaal op één lijn met het gedachtengoed van De Groot Mufti, Amin al Hoesseini, en zijn opvolger Yasser Arafat (werkgever van Kaag’s echtgenoot):
Israël mag niet bestaan.
De Mufti was vriend van Himmler en groot voorstander van de Holocaust, mede oprichter van beruchte SS Divisies Handschar en Skanderbeg.
Het onbegrijpelijke en inconsequente is dat deze bewegingen door De Linkse Kerk steevast als extreem rechts wordt geframed.
Inderdaad, mijn vader werd 21 in een concentratie kamp in Krevelt. Ontsnapt. Mijn opa kreeg 2 dreigbrieven van de NSB. De verdraaiing dat de NSDAP Rechts is gebeurde in de jaren zeventig. Mijn vader werd wit heet van woede. Ik ben nu de verzamelde documenten aan het uit zoeken. In 1942 moesten mijn grootouders hun paarden inleveren. Ik heb de brief gevonden.
Die was van de overheid die overgenomen is door de SS. Maar de ambtenaren waren Nederlanders. Dit was Links.
De echo van de Wannsee conferentie in 1942 wordt steeds sterker en luider in onze straten en bij de MSM: Palestine Free, from the river to the sea.
De nazis zouden extreem rechts zijn.
If you repeat a lie long enough, it becomes the Truth.
Hetzelfde gebeurde met Rhodesie. Ik ben er heen gegaan en de eerste week liep ik met een open mond rond. Alles wat verteld werd, klopte niet. Nu is Zimbabwe een derde Wereldland geworden en Links heeft gewonnen. Het land wordt leeg geroofd door China.