Europese defensie, pro en contra
Weinig vertrouwen in sluipstrategie EU-elite
Titelfoto: EU-Commissaris Federica Mogherini bij ondertekening PESCO. Screenshot door redactie OpinieZ van YouTube-video, kanaal Vigorously Live
- Begrotingsperikelen: CDA en D66 slaan linksaf - 3 september 2026
- Trump is de brandweerman die niemand wilde - 27 augustus 2026
- Verenigd Rechts: niet fuseren, wel beter samenwerken - 22 augustus 2026
Gisteren tekende Nederland met 23 Europese landen een akkoord over militaire samenwerking. Hoewel het formeel geen Europees leger mag worden genoemd, wordt wel een aantal stappen in die richting gezet. Zo komen er afspraken over gemeenschappelijke defensie-uitgaven, gezamenlijk aanschaffen van militair materieel en bindende plannen voor vervoer van dat materieel door de Europese Unie. Een verstandig besluit, of een stap naar de gevreesde Europese superstaat?
Pesco
Deze samenwerking wordt al enige tijd uitgebouwd en wordt in Europees jargon de Permanent Gestructureerde Samenwerking (Pesco) genoemd. Het Nederlandse parlement blijft verantwoordelijk voor het Nederlandse leger, maar de overeenkomsten die in EU-verband worden afgesproken zijn juridisch bindend. Een stapsgewijze uitholling van de nationale soevereiniteit dus, net zoals dit op het monetaire vlak (euro) of op het juridische vlak (migratie) al is doorgevoerd.
Voordeeltjes
De reacties in Nederland zijn vrij voorspelbaar. Terwijl de anti-EU partijen zoals PVV en FvD mordicus tegen zijn juist vanwege die uitholling van de soevereiniteit, zijn de pro-EU partijen ervoor, maar ontkennen het verlies aan soevereiniteit zoals zij dit altijd doen. De burger wordt gesust met concrete voordeeltjes die het akkoord zou bieden: het akkoord zou de nationale strijdkrachten extra vuurkracht geven (geen pang pang meer) terwijl de belastingbetaler per jaar 25 à 100 miljard euro bespaart.
Nuancering
Toch behoeft deze indeling van liefhebbers van de Europese federalisering die ook voor gemeenschappelijke defensie zijn en tegenstanders van EU-federalisering die er dus tegen zijn, enige nuancering. Zo zijn de Visegrad-landen – die zoals bekend mordicus tegen iedere inmenging zijn van de EU in hun immigratiebeleid – juist voorstander van een gemeenschappelijke Europese Defensie, mits die ook wordt ingezet om de EU-grenzen te beschermen, in plaats van voor allerlei linkse hobbies van de “crypto-communisten” in Brussel.
De Gaulle
Ook als we de geschiedenis nader beschouwen (zie dit handige overzicht van alle pogingen tot het vormen van een Europese Defensie) komen we tot een genuanceerd beeld. Want met name de Franse president Charles de Gaulle, de man van het beroemde l’Europe des patries – geen correct citaat overigens, maar het gaf wel De Gaulle’s visie op Europa weer – was in het verleden voorstander van een Europese Defensie. Juist op het gebied van Defensie en Buitenlands Beleid moesten de Europese landen nauwer samenwerken volgens De Gaulle, terwijl hij in andere opzichten (migratie, cultuur, economie) juist een losser verbond wilde.
Sluipstrategie
Wat hier naar voren komt, is hoe moeilijk het is om nog met rationele argumenten een debat te voeren over de EU, juist door de sluipstrategie van de Europese elite om de federalisering stapje voor stapje door te drukken. Als we kijken naar de enorme geopolitieke uitdagingen waarvoor Europa staat zoals conflicten in het Midden-Oosten en Afrika, de overbevolking daar en de mega migratiegolf die op ons afkomt, dan ben ik geneigd het eens te zijn met de Visegrad-landen dat een Europees Leger op termijn een noodzaak zal zijn.
Dan heb ik het nog niet eens gehad over de militaire en politieke ambities van de Turkse “sultan” Erdoğan of de dreiging van de Russische beer, in combinatie met het geleidelijke terugtreden van Amerika als supermacht. Ook al vertrouwen we nu nog op de NATO voor onze bescherming, een sterkere Europese defensie zou op termijn wel eens een bittere noodzaak kunnen blijken.
Wantrouwen
De grote vraag is of wij de huidige EU-elite kunnen vertrouwen met de sleutels van het (toekomstige) Europese leger. Dan heb ik het over Frans Timmermans met zijn dubieuze migratiemiljarden, over Jean-Claude Juncker met zijn eeuwige federale gedram, en over voormalig communiste Federica Mogherini die de politieke islam in Europa van harte welkom heet. Maar vooral over de machtige bondskanselier Angela Merkel, die bereid is Europa middels ongeremde massa-migratie op te offeren aan haar eigen emotionele besognes. Het definitieve offer van Angela Merkel, zoals Leon de Winter ooit fraai schreef.
Hoe het ook zij, mijn antwoord op deze grote vraag is: ik vertrouw ze (de huidige Europese elite) helemaal niet meer en zeker niet met een Europees leger. Tegelijkertijd zie ik er wel de noodzaak van in. Dat maakt mijn positie ambivalent.