Parijs, twee weken later (deel 2)
- Het Kaartenhuiskabinet Rutte-3 - 23 oktober 2017
- Forum voor Democratie gaat niet VVD, maar PVV leegvreten - 29 september 2017
- Het begint met een lolletje - 8 september 2017
Zaterdag, 28 november 2015.
In Parijs ontmoette ik mijn goede Franse vriend C.A. Hij vertelde mij over de invloed van de aanslagen op zijn leven, zijn ideeën, zijn denkbeelden. Een collega van hem overleefde de moordpartij in de Bataclan; een vriend van een klasgenoot van zijn dochter helaas niet.
Hij was nooit zo uitgesproken over de islam, over moslims. Het was leven en laten leven. Dat is in één klap veranderd. Dat geldt niet alleen voor hem, zo vertelde hij mij, ook veel van zijn vrienden en collega’s denken er zo over. Waar de ideeën van het Front National eerder werden genegeerd, worden ze nu steeds meer omarmd en overgenomen. Niet met zoveel woorden, niet met het refereren aan de partij. Je hoort het tussen de regels door. Hij maakt zich grote zorgen over de toekomst van zijn dochter, van Parijs en van Frankrijk. Hij ziet nu in dat Frankrijk grote fouten heeft gemaakt met haar immigratie- en integratiebeleid.
“jullie kunnen ons vermoorden, maar jullie kunnen ons niet breken”
Zijn dochter is bang. Ze hoort de verhalen op school, elke dag weer wordt zij aan de aanslagen herinnerd. Ook zij beseft dat er zomaar weer een aanslag kan plaatsvinden, waar en wanneer dan ook. Ze ervaart dat veiligheid, die zij zo vanzelfsprekend acht, een kwetsbaar en kostbaar iets is. Iets dat zomaar weg kan zijn.
Zijn vrouw is bang. Ze vertelde het mij ronduit, zonder gene. Zij is bang zoals vele Parijzenaars bang zijn. Na de aanslagen eerder dit jaar op Charlie Hebdo en de Joodse supermarkt was de impact minder groot. De laatste moordpartij veranderde dat: iedereen kan door deze religieus geïnspireerde schoften worden gedood, waar en wanneer dan ook. Mensen zijn achterdochtig, angstig, alert. Dat maakt het wonen, werken, leven in Parijs eng.
De Parijzenaars in de café’s aan République willen hun leven weer oppakken. Willen zich niet laten ketenen door de angst voor het moslimterrorisme. Het is hun opgestoken middelvinger tegen de Mohammedanen: “jullie kunnen ons vermoorden, maar jullie kunnen ons niet breken.”
Het is een manier om zelf grip op de situatie te herkrijgen en te houden.
Zij begrijpen dat de grenzen niet kunnen worden gesloten; zij weten dat terroristen niet per se uit het buitenland, maar juist ook uit de banlieues zullen komen. Zij zijn zich ervan bewust dat de controles in de metro, op het station, in scholen en winkels slechts een schijnveiligheid bieden. Dat een terroristische aanslag nooit te voorkomen valt, welke maatregelen je ook neemt.
In het zwart uitgedoste fascistoïde klimaatfanatici hadden de Place de la République omgetoverd tot een slagveld
Parijs moet nu herstellen van deze recente gebeurtenissen. Bij velen breekt, net als bij C.A., het besef door dat de kans op meer aanslagen groot is, omdat de kweekvijver van terroristen zo enorm is in zijn land.
Nadat we zondag uit Parijs vertrokken, hoorden we dat een ander soort terroristen had huisgehouden in de stad. In het zwart uitgedoste fascistoïde klimaatfanatici hadden de Place de la République omgetoverd tot een slagveld. Zonder enige aarzeling waren de duizenden kaarsenhouders en andere objecten, die bij het Monument staan ter nagedachtenis aan al die doden en gewonden, gebruikt als projectielen om de politie mee te bekogelen.
De nagedachtenis aan de wreedheid van religieuze waanideeën werd wreed geschonden, nu uit naam van politieke waandenkbeelden.
Parijs verdient dit niet. Parijs huilt in stilte. In stilte huil ik met haar mee.