- Straks deel je al je bankgegevens voor een Pizza Pepperoni - 18 mei 2019
- Drie basisregels voor gebruik sociale media - 20 februari 2019
- We moeten weer dijkenbouwers worden met ambitie en visie - 4 januari 2019
In mijn eerste blog op OpinieZ heb ik gedeeld dat ik een zwak voor verliezers heb. Dat is de afgelopen weken nog sterker geworden door een artikel van Frank Berkemeier op deze site. In dat artikel gaat Frank in op de relatie tussen Israël en Palestina.
Ik heb een zwak voor Palestijnen. Dat komt vooral omdat het eigenlijk niet uit te leggen is, dat een volk dat al duizenden jaren ergens woont, te maken heeft met één vast gegeven: er is altijd een partij die ze onderdrukt. Of het nu Ottomanen, Engelsen of Israëliërs zijn: altijd zijn er veel sterkere legers die het land in meerdere of mindere mate controleren en effectief beperken om zich te ontwikkelen.
Palestijnen zijn geen winnaars, zo lijkt het. Maar wel volhouders, want met 4.5 miljoen wonen ze nog steeds in gebieden waar Israël ze op verschillende manieren het leven moeilijk maakt. Ondanks dat Israel niet bezet, is de invloed op handel en leven enorm. Daarnaast zijn er natuurlijk nog miljoenen Palestijnen die in Israël, Jordanië of Syrië wonen. Ik vind dat we ze moeten belonen voor dat volhouden. Ik zie daarbij twee uitgangspunten.
1. Israëli’s kunnen dingen
De Israëlische bevolking heeft de afgelopen jaren door hard werken (en miljarden dollars steun uit met name de VS) gezorgd voor een buitengewoon hoog niveau van opleidingen en welvaart. Israël laat zien dat het midden tussen de brandhaarden van de wereld een democratisch land, weliswaar met continue dreiging, heeft kunnen opbouwen. Buitengewoon indrukwekkend.
2. Palestijnen zijn volhouders
De Palestijnse bevolking heeft de afgelopen eeuwen laten zien dat ze ondanks alle landjepik hechten aan hun thuisgrond. Anders waren ze, lijkt me, al lang uitgewaaierd naar andere streken. Het is indrukkend hoe er gestreefd wordt naar een eigen staat met volledige rechten en kansen. Zoals Israël heeft laten zien hoe het kan.
In de wetenschap dat de Palestijnse bevolking waarschijnlijk nog wel even blijft, lijkt het me dat de meest geavanceerde staat een incentive moet hebben om te zorgen dat de Palestijnen een zelfde ontwikkeling gaan doormaken. Ondanks het andere startpunt.
Discussies over wie het meeste recht op Jeruzalem heeft, hebben geen zin. Verhalenbundels verpesten die discussie. Het is logischer om financiële incentives af te spreken. Heel praktisch kan ik me voorstellen dat van elke euro die de komende jaren in Israël extra wordt verdiend, minimaal de helft wordt geïnvesteerd in kenniscentra, universiteiten of bedrijven die door Palestijnen uit de Palestijnse gebieden bezocht en bestuurd worden. Met de innovatiekracht van Israël en het volhouden van Palestijnen vermoed ik binnen een tiental jaren een prachtige samenwerking tussen de beide landen.