De treurige doodsstrijd van de PvdA

• Over
• Laatste berichten

Uri van As

Adjunct-hoofdredacteur OpinieZ. Schrijft stukken die worden (voor)gelezen in rechtszalen, Den Haag en redactielokalen

Laatste berichten van Uri van As (alles zien)

• Leo Lucassen schijnt dol te zijn op OpinieZ - 8 januari 2023
• De pauselijke ambities van Sigrid Kaag - 9 september 2021
• De wederopstanding van duister Nederland - 16 mei 2021

Socialisten zijn geen lachebekjes. Op hun schouders rust het leed van de hele wereld.

Geen wonder dat de VARA tientallen lach-of-ik-schiet-komieken in dienst heeft, want socialisten worden alleen door zelfkastijding, leedvermaak of schuldgevoel tot lachen aangezet. Een sociaal bewogen mond die even glimlacht valt ogenblikkelijk terug in zijn uitgangspositie: een treurboog in een betrokken gezicht.

Aan politieke praattafels grossieren ze in grimlachjes. Men zegt dat socialisten lachlessen krijgen maar dat zulke mediatrainingen voor hen een kwelling zijn. In de socialistische snik, het met betraande stem spreken over achtergestelden, onderdrukten en andere slachtoffers van geweld, gender en geboorte, ligt hun ware overtuigingskracht. Tijdens voordrachten over grenzeloze werelden zonder verdriet laten extatische socialisten de tranen vrijelijk vloeien.

voordrachten over grenzeloze
werelden zonder verdriet

De SGP-fractie heeft meer gevoel voor humor dan alle socialisten samen. Dat Geert Wilders tijdens kamerdebatten politici en toehoorders laat schaterlachen, heeft de haat en minachting beslist versterkt. De diepte daarvan bleek afgelopen weken.

Wilders riep andere politieke partijen op om zaken te doen met de PVV, ‘want het is aan niemand uit te leggen als dat niet gebeurt’. Wilders sprak zijn vrees uit voor revolte en verzet en lichtte zijn uitspraak toe: ‘Mijn bedoeling is dat er geen revolte komt, ik heb gezegd dat we moeten voorkomen dat die er komt en dat de grootste partijen in Nederland maar ook in andere landen in Europa buitenspel worden gezet. Dat accepteert de bevolking niet’.

Nadat Spekman, Asscher en andere partijbonzen ter ere van de 70e PvdA-verjaardag het jachtseizoen op hun aartsvijand uitbundig hadden geopend – enigszins ontsierd door de perverse doodswensen van een PvdA-voorzitter uit Katwijk – mocht Wouter Bos het feestkonijn Wilders intellectueel afschieten.

Sinds 2012 schrijft Wouter Bos therapeutische columns in de Volkskrant. Wie Wouter googelt merkt dat deze therapie nog niet heeft geleid tot nieuwe ontspannen lachende foto’s. Zijn column van afgelopen donderdag over de politieke toekomst van Wilders is als vanouds doordrenkt met socialistisch zuur, wraaklust en rancune. Wouter koppelt Wilders via een revolte-google-zoekopdracht en een vileine schuld door associatie redenatie achteloos aan extreem rechts geweld.

Wouter vergeet zijn eigen traditie. Het socialisme is diepgeworteld in revolutionair geweld. Van de Franse revolutie tot Troelstra die in 1918 in ons parlement de socialistische revolutie uitriep. En Wouter weet toch wel dat vrijwel alle aanslagen in Nederland zijn gepleegd door socialistische of andere linkse militanten?

socialistisch zuur, wraaklust en rancune

Toch vraagt Wouter zich af of de gemiddelde PVV-stemmer het woord revolte meteen begrijpt en maakt hij zich zorgen over het gebrek aan nuance en de eventuele gewelddadigheid bij de zo makkelijk in vervoering te brengen laagopgeleide Wildersaanhang. Dat deze karakteriseringen ertoe bijdragen dat kiezers zijn PvdA walgend achterlaten ontgaat deze socialistische strateeg.

Zijn therapeutisch epistel eindigt met een kinderachtige Geertje-grap en regelrechte geschiedvervalsing over de PvdA-uitsluiting in 1977. Niet de rode dwaas Reckman voorkwam een PvdA-regering, maar het gezeur en getreiter van Nederlands grootse politieke ramp: Joop den Uijl. Zijn destructieve beleid en dat van zijn opvolgers creëerde de puinhopen van vandaag.

Hef deze humorloze partij op en voorkom een langdurige, pijnlijke doodsstrijd. Laat het ‘hoogopgeleide’ carrièrebewuste restant lid worden van D66, Groenlinks of de SP. Want een arbeiderspartij die beweert op te komen voor de gewone man en deze tegelijkertijd wantrouwt, veracht en ridiculiseert, heeft zijn bestaansrecht voorgoed verloren.

Het volk bedonderen en vernederen is voorbij. Weggelopen PvdA-kiezers hebben een goed geheugen. Hoe Hans ook huilt en wat Wouter ook schrijft, ze komen nooit, nooit meer terug.

Foto: Volkskrant