Al dat begrip leidt tot normvervaging
Een moedige vrouw tegenover anti-Israël activisten
- Al dat begrip leidt tot normvervaging - 30 augustus 2026
- Over wantrouwen en verraad - 22 juli 2026
- Wat voor Joden in Nederland veranderde na 7 oktober 2023 - 22 mei 2026
Beeld: X/Eppo Tjuchem
Na een confrontatie met pro-Palestina activisten in de gemeenteraadsvergadering in Utrecht ruim een jaar geleden deed burgemeester Sharon Dijksma geen aangifte “uit begrip voor hun woede en verdriet”. Het moedige raadslid Yvonne Hessel deed wel aangifte. Door ‘bestuurlijk meebewegen’ met de agressors worden de rollen omgedraaid: de dader wordt een zielig slachtoffer en degene die zich hiertegen verzet de boosdoener.
De warme dagen en stille straten nodigden uit tot rustig nadenken tijdens een avondwandeling. Ik had liefdesverdriet en was kort na de breuk ook vastgelopen in mijn schrijven. Ik twijfelde eraan of ik dat überhaupt nog wel kon. Bovendien vroeg ik me af of het zin had over dat vermaledijde antisemitisme te blijven schrijven. De Jodenhaat is immers overal ingeburgerd.
Steeds weer schrijven over wat ons wordt aangedaan biedt geen uitkomst of voldoening. Het maakt me vooral woedend en machteloos, omdat er geen ontsnappen aan is.
Verstoring raadsvergadering
Thuis aangekomen viel mijn oog op de laatste berichtgeving over een kwestie in Utrecht die ik al geruime tijd met verbazing volg. Demonstranten van Utrecht4Palestine verstoorden in juli 2025 de Utrechtse gemeenteraadsvergadering, nadat een motie over een boycot van Israëlische producten het niet had gehaald.
Burgemeester Sharon Dijksma besloot de politie niet in te schakelen en ging zelf met de activisten naar buiten om met hen in gesprek te gaan. Daar verhinderden activisten haar terugkeer naar de raadszaal, er vielen klappen en bodes en beveiligers werden aangevallen. Dijksma werd uiteindelijk voor haar eigen veiligheid door beveiligers meegenomen en keerde via de achteringang terug.
Burgemeester Dijksma deed geen aangifte van de verstoring van de raadsvergadering. Zij zei die avond wel, voor de camera, dat op het verstoren van een raadsvergadering hoge celstraffen staan van vier jaar. Om daaraan toe te voegen: “Ik geloof niet dat er iemand is die dat hen wil aandoen. Ze zijn ontzettend boos en ik begrijp die woede en het verdriet.” Van het verhinderen van haar terugkeer en het geweld buiten deed de gemeente later wel aangifte. Inmiddels worden daarvoor vier personen vervolgd.
Normvervaging
Mijn verstand stond even stil toen ik dit las. Zo ziet normvervaging eruit.
Want als het verstoren van een raadsvergadering zonder consequenties blijft, raakt dat direct aan de vrijheid en veiligheid van raadsleden. Als raadslid in Utrecht zou ik voortaan wel twee keer nadenken voordat ik daar mijn mond nog zou opendoen. En als ik tegen de boycot had gestemd, zou ik me ook afvragen wat dit voor mijn eigen veiligheid en die van mijn gezin betekent.
Daarnaast zijn de activisten door hun burgemeester niet als volwassenen met hun eigen verantwoordelijkheid behandeld, maar als een groep opstandige kleine kinderen die ‘begrepen’ moeten worden. Niks, nada, niets aan consequenties voor de verstoring. Schreeuwen, dreigen, ga je gang maar.
Een klein jaar later was Dijksma aanwezig bij de ‘Nakba-herdenking’ op het Domplein, overigens mede op uitnodiging van Utrecht4Palestine. Samen met wethouder Linda Voortman legde zij daar namens het Utrechtse college bloemen. Ik vroeg me af of haar eerdere confrontatie met de activisten daarbij nog een rol speelde.
Yvonne Hessel
Dit muisje heeft echter een nog langere staart. Want één raadslid, Yvonne Hessel van Utrecht Solidair, deed als enige wél aangifte van de verstoring van de gemeenteraadsvergadering. Omdat dit nou eenmaal een strafbaar feit is. Vervolgens hoorde ze daar niets meer over. Na navraag leek haar aangifte aanvankelijk ergens tussen politie en OM te zijn ‘zoekgeraakt’. Later kwam die alsnog boven water. Het OM bood daar later excuses voor aan, maar besloot de verstoring van de raadsvergadering toch niet te vervolgen.
Yvonne Hessel legt zich daar niet bij neer en is nu een artikel 12-procedure begonnen. Ik zag haar onlangs in een filmpje dat in onze Joodse appgroep veelvuldig en met bewondering werd gedeeld. Bij de pro-Palestina demonstratie, ditmaal tegen de deelname van Israëlische studenten aan een internationaal debattoernooi in Utrecht, stond daar een vrouw, in haar eentje. Het was Yvonne Hessel.
Zij zwaaide daar met de Israëlische vlag tegenover de pro-Palestina demonstranten. Niemand in de Joodse appgroep doet haar dit na. Na een half uur tegenover de demonstranten te hebben gestaan werd ze noodgedwongen door de politie naar huis begeleid.
En afgelopen week verscheen er een bericht dat ik toch echt twee keer moest lezen voordat ik het kon geloven. Datzelfde Utrecht4Palestine, de actiegroep die betrokken was bij de verstoring van de raadsvergadering en die mede de demonstratie organiseerde waar ‘Lang leve 7 oktober’ werd geroepen, heeft nu een integriteitsmelding gedaan tegen het volgens de groep ‘radicaliserende’ raadslid Yvonne Hessel.
Tja. Als grensoverschrijdend gedrag steeds wordt vergoelijkt en gerechtvaardigd draaien de rollen vanzelf om. Degene die grenzen overschrijdt wordt dan zielig en slachtoffer en degene die zich hiertegen verzet de boosdoener.
Meebuigen
Ik vraag me overigens al lange tijd af of al dat bestuurlijke meebewegen overal daadwerkelijk uit begrip bestaat. En of er misschien gewoon vooral angst is voor de heftige en dwingende confrontaties met activisten, omdat men bang is om zelf doelwit te worden van deze agressie. Ik zou daar niet van opkijken. Misschien kiezen bestuurders daarom overal zo vaak eieren voor hun geld, buigen ze mee met de demonstranten of activisten en geven ze toe. En wellicht rechtvaardigen ze dan voor zichzelf en de buitenwereld hun gedrag met ‘begrip voor de woede en het verdriet van de demonstranten’.
Yvonne Hessel is een baken van licht in deze verwarrende en donkere tijden. Ondanks alle tegenwind blijft zij in haar eentje staan voor wat ze vindt en schuwt ze geen confrontatie als dat nodig is. Het zette mij aan het denken over wat ik nou zelf doe als het om Jodenhaat in mijn directe omgeving gaat, of om mijzelf. Erover schrijven durf ik wel. Maar als het op een echte confrontatie aankomt, kies ik geregeld voor vermijden.
Zo was ik van de week bij de nieuwe praktijkondersteuner voor het meten van mijn bloeddruk. Het bleek een vrouw te zijn met een hoofddoek. In een poging mijn bloeddruk zo laag mogelijk te laten uitkomen vroeg ze naar welk land ik op vakantie wilde gaan. Ik durfde toen niet meteen te zeggen dat dit Israël is. En ik hield mijn mond, wat niet alleen mijn eigendunk maar ook mijn bloeddruk niet ten goede kwam.
Ik wil vaker een Yvonne Hessel zijn.
Aan mijn liefdesverdriet verandert dit niets. Maar ik schrijf weer.
OpinieZ bestaat dankzij u! Geen betaalmuur, geen subsidie — OpinieZ is gratis omdat lezers zoals u ons steunen. Iedere bijdrage helpt ons onafhankelijk te blijven. |
|
Problematiek is sterk verwant aan de reactie op de Lindsay Clancy zaak (moeder in de VS die haar 3 kinderen ombracht en alles heeft bekend). Nadien is er een groep moeders/activisten opgekomen die de dader van alle blaam willen zuiveren cq haar willen ophemelen als een held/heilige….omdat zij een vrouw is….dus zielig/slachtoffer. Een Substack auteur omschreef de zieke “schuld”-cultuur die dit soort groeperingen ophoest als “a Culture That Cannot Place Blame Where It Belongs When the Perpetrator Is a Woman”. Lees voor “woman”: arme zielige Gaza/Hamas fundamentalisten, ethnische minderheden, LGBTQ+ minderheden, neurodivergent minderheden etc. De norm moet vervaagt worden om een politiek/ideologisch ongewenste uitkomst te voorkomen, nl dat de schuld wordt gelegd bij een “slachtoffer”.
Wie durft er nog een Israëlische vlag aan de gevel te hangen of een menora op de vensterbank voor z’n raam? Verschrikkelijk, wat er momenteel gaande is!
De uitdrukking ‘begrip hebben voor’ betekent meestal ‘kunnen bevatten’ of in ruimere zin ‘kunnen invoelen’. Maar zoals burgemeester Sharon Dijksma het gebruikt, gaat een stap verder: het is partij kiezen. Zodat de activisten gevrijwaard kunnen worden van juridische vervolging.
Deze burgemeester speelt voor eigen rechter, kiest de kant van een actiegroepje dat zeker niet representatief is voor de bevolking van Utrecht.
Zo, die is weer spot on!
“Zo ziet normvervaging eruit.”
Idd en het is maatschappij breed al lang in werking. Het maakt ook mij woest.
De politieke lafheid is stuitend in vrijwel alle organen die de normen juist moeten verdedigen en bewaken.
Het is de samenleving in verval en ik hoop inmiddels dat de aanstichters en meelopers de rekening snel gaan krijgen.
Wat een moedige vrouw, voor mij is zij een heldin!
Zo zijn er veel te weinig, van die vrouwen met ballen.
De bekende mea culpa houding van linkse ambtenaren is dodelijk voor onze samenleving. De blanken hebben altijd de schuld is gelijk aan de verzinsel destijds van minister Sorgdrager van de automobilist heeft altijd de schuld. De ultieme domheid van links denken.