EU wil Gaza binnenhalen

• Over
• Laatste berichten

OpinieZ Nieuwsredactie

Analyse van actueel nieuws

Laatste berichten van OpinieZ Nieuwsredactie (alles zien)

• Von der Leyen wil Canada bij de EU - 18 september 2026
• China zwijgt over Xi’s gezondheidstoestand - 16 september 2026
• Troonrede 2026: vlucht in vaagheid - 15 september 2026

Beeld: Gemini (AI)

40.000 Gazanen naar acht Europese landen halen, Nederland incluis, via de band van ‘gezinshereniging’. Dat is het plan dat vanaf begin 2027 moet worden uitgevoerd, zo meldt de Britse journalist en commentator Jonathan Sacerdoti deze week in The Algemeiner. Zijn bron is wat hij ‘goed geïnformeerde veiligheidskanalen’ noemt, verder niet met naam genoemd. 

Officieel gaat het om gezinshereniging; gezinsleden van Gazanen die al in Europa zijn, mogen overkomen. Hoe rekbaar die term in de praktijk is, bleek in juni voor een Britse rechtbank. Die stond in één keer de komst toe van achttien leden van één Gazaanse familie. De gastvrouw werkt parttime en ontvangt zelf een uitkering. De rechter voorspelde dat het gezin ook na aankomst op publieke middelen zou moeten terugvallen. Niemand van de achttien sprak noemenswaardig Engels. Reken dat brede gezinsbegrip door, en veertigduizend is eerder een ondergrens dan een plafond.

Britse hulporganisaties gaven asielzoekers uit Gaza bovendien een voorlichtingsgids mee die uitlegt dat er toestemming nodig is voor seks, in klare taal, alsof dat niet vanzelfsprekend kon worden verondersteld. Sacerdoti noemt in dat verband ook recente strafzaken in Harrow, op het strand van Brighton en in Nuneaton, met daders van migratieachtergrond. Het zijn drie op zichzelf staande strafzaken, niet meer dan dat. Ze laten zien waarom een plan van deze omvang meer vraagt dan een goede bedoeling alleen.

Zweden als waarschuwing

Voor Palestijnen specifiek houdt Zweden geen aparte criminaliteitscijfers bij. De Zweedse justitiestatistiek deelt verdachten in per geboorteland — een cijfermatige categorie, geen etnische. Er zit niettemin een patroon in de wél beschikbare cijfers, en dat patroon is relevant voor ieder plan om in korte tijd tienduizenden mensen uit een oorlogsgebied naar Europa te halen.

Het laatste grote onderzoek van de Zweedse Raad voor Misdaadpreventie (Brå), uit 2021, is wat dat betreft veelzeggend. In het buitenland geboren inwoners worden tweeënhalf keer zo vaak verdacht van een misdrijf als Zweden met twee in Zweden geboren ouders. Bij moord en doodslag ligt dat cijfer voor de tweede generatie migranten vijf keer hoger, bij verkrachting voor de eerste generatie bijna drie keer. Onder tweede generatie migranten met een Noord-Afrikaanse of Sub-Sahara-Afrikaanse achtergrond was tussen 2015 en 2018 meer dan één op de vijf verdacht van een strafbaar feit. Palestijnen komen in die cijfers niet apart voor; eenmaal opgenomen in een brede categorie wordt een groep nooit meer apart geteld.

Nederland doet al mee

Nederland hoeft niet op dit plan te wachten. Het land heeft zelf al een instroomkanaal vanuit Gaza. Sinds oktober 2025 zijn vijf kinderen met begeleiders naar Nederland gehaald voor medische behandeling, de eersten van een wachtlijst van ongeveer 18.500 mensen, van wie zo’n vierduizend kinderen. In een brief aan de Tweede Kamer waarschuwt het kabinet zelf dat uitzonderingen buiten de bestaande kaders tot precedentwerking kunnen leiden. Geëvacueerde patiënten kunnen bovendien alsnog asiel aanvragen. Het kabinet gaat welwillend door, ondanks die eigen waarschuwing.

Nederland voert ook het nieuwe EU-Asiel- en migratiepact in, sinds de Eerste Kamer daarmee instemde in mei. Dat pact regelt de spreiding van asielzoekers over lidstaten en is geen aparte Gaza-route op zich. Het toont wel dat Brussel op migratiegebied inmiddels dwingender kan optreden dan Den Haag lief is. Een structurele Gaza-route via gezinshereniging past in diezelfde beweging, met minder nationale grip en meer sturing vanuit Brussel over wie waar terechtkomt.

Jordanië weigert opvang

Er zit een wereld van verschil tussen een handvol families opnemen en een structurele route optuigen die zichzelf via ‘gezinshereniging’ kan vermenigvuldigen. Egypte en Jordanië moeten daar niets van hebben, en beide landen hebben er een bittere reden voor.

In september 1970 ging Jordanië bijna ten onder aan zijn eigen Palestijnse bevolking. Een week na een mislukte aanslag op koning Hoessein brak zwaar geweld uit tussen zijn leger en Palestijnse strijdgroepen als Fatah en het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina, die er feitelijk een staat binnen de staat hadden opgebouwd. Tegen de zomer van 1971 waren alle Palestijnse strijders verdreven; de geschiedenis kent dit als Zwarte September. Vandaag is naar schatting zestig procent van de Jordaanse bevolking van Palestijnse afkomst, en de onrust is sindsdien nooit helemaal weg geweest: confrontaties tussen politie en demonstranten in 2001, de moord op een Amerikaanse hulpverlener in 2002, een beleg van een islamistisch bolwerk in de stad Maan. Voor Jordanië is een groeiende Palestijnse bevolking geen theoretisch vraagstuk, het is een bron van instabiliteit die het land ooit bijna deed kantelen.

Egyptische grens

Egypte heeft een andere reden om de grens potdicht te houden. Na de val van president Morsi in 2013 ontdekte het Egyptische leger dat de smokkeltunnels onder Rafah, naast gewone handel, ook wapens en strijders naar islamitische milities in de Sinaï vervoerden. Tientallen Egyptische agenten en militairen kwamen om door toedoen van die milities. Sindsdien vernietigde Egypte honderden tunnels en sluit het de Rafah-grens geregeld af na een nieuwe aanval op de eigen veiligheidstroepen.

Toch overwegen Europese landen zo’n structurele route. Egypte en Jordanië hebben de gedeelde taal, de cultuur en decennia bloedige ervaring met deze bevolkingsgroep; Europa heeft dat niet.

Geen draagvlak

Van draagvlak bij de eigen bevolking is al helemaal geen sprake. Een YouGov-peiling in zeven Europese landen liet begin 2026 zien dat tussen de 64 en 82 procent van de ondervraagden tegen meer migratie is. In ongeveer de helft van die landen steunt zelfs een meerderheid een volledige immigratiestop. Neem Hongarije. Daar erkende Viktor Orbán in april zijn verkiezingsnederlaag, na zestien jaar aan de macht, en de kiezer koos een opvolger met een even harde lijn. De nieuwe Hongaarse premier, Péter Magyar, weigert het EU-migratiepact uit te voeren en belooft de grensafrastering aan de zuidgrens juist te handhaven. Van een gezamenlijk EU-besluit is voorlopig geen sprake. Acht landen zouden dit dan ieder op eigen houtje moeten uitvoeren, zonder mandaat vanuit Brussel.

De Zweedse integratiecijfers van de afgelopen twintig jaar laten zien welk risico daarbij hoort. Brussel noemt het gezinshereniging. In Den Haag heet het voorzichtiger: welwillend onderzoeken. Geen van beide legt de eigen inwoners uit wie straks de rekening betaalt.

Bronnen:
The Algemeiner: Europe Wants Thousands of Gazans to Immigrate. What Could Go Wrong?
Remix News: Sweden: People with immigrant backgrounds vastly overrepresented in crime data (op basis van Brå-onderzoek 2021)
Tweede Kamer: Kamerbrief medische evacuaties uit Gaza naar Nederland
ADST: Jordan’s Black September, 1970
The Times of Israel: Egypt destroys smuggling tunnels on Gaza border