Sektarisch links vertoont steeds meer fascistische trekken
Voor censuur, dwang en verregaande controle
Een sekte is een klein clubje met één strenge baas die iedereen controleert, rare regels maakt en je mag niet weggaan, aldus Grok op X in hele simpele taal. Vertoont links sektarisch gedrag? De AI’s gaven kenmerken van sektarisch gedrag en waren het erover eens dat de overeenkomsten met het gedrag van huidig links opmerkelijk groot waren: vereren van de leider, wij-zij denken en dwingende groepsloyaliteit, ontmenselijken van de buitenstaander en informatie willen controleren. Het lijkt verdacht veel op fascisme.
Een geinige sketch die op dit moment rondgaat op X: een linkse vriendengroep gaat langs bij een van hun makkers, om hem te vertellen dat ze vrezen dat hij veel te rechts is geworden. Want hij stemt D66, heeft geen pronouns bij zijn naam staan op zijn sociale media, vindt een stukje van Theo Maassen erg grappig en tot overmaat van ramp heeft de arme knul ook nog eens geen LGBTQ-vlag. Uiteraard is geen van zijn voormalige vrienden bereid hem zichzelf te laten uitleggen: als een rechtbank spreken ze hun oordeel uit en vertrekken dan.
Vriendin
Die sketch was pijnlijk herkenbaar: ik zal u een kort, persoonlijk verhaaltje vertellen over Anke (niet haar echte naam), een vrouw die ooit een van mijn beste vriendinnen was. Ik kende haar al sinds mijn vijftiende, het was een echte ‘door dik en dun’-vriendschap (iets wat wij in het Engels, met een vet Frans accent, steevast omschreven als ‘zzrough sick and sin’) waarin over werkelijk álles kon worden gepraat. Twee open geesten die graag een goeie boom opzetten en geen uitdaging uit de weg gingen. Heerlijk.
Totdat die vriendin, een jaar of tien geleden, een carrièreswitch maakte. Van het bankwezen, waar ze een goed betaalde baan had die ze haatte – maar met twee opgroeiende kinderen kwam het mooie salaris goed uit – naar het onderwijs: de kinderen waren de deur uit en ze kon het zich nu permitteren. Ik steunde haar in die keuze, natuurlijk. Maar haar keuze sloopte onze vriendschap.
Onderwijs
Ons onderwijs is overgenomen – zoals zoveel instituten in ons land – door geradicaliseerd links. En in het geval van vooral het basisonderwijs zijn het ook nog eens hoofdzakelijk linkse vrouwen die er domineren: maar liefst 88% van het personeel dat op dit moment werkzaam is in het primair onderwijs is een vrouw, en dat dus in alle functies. Van lesgevenden tot aan de directie en alles er tussenin: een vrouw. En volgens de onderwijsvakbonden stemmen die vrouwen overwegend links.
In een reportage die ik er een tijdje terug over maakte vindt u veel van de zorgwekkende feiten over hoe vrouwen onze onderwijswereld naar hun hand aan het zetten zijn – en daarmee de manier waarop onze kinderen mede worden opgevoed. Verbaast u zich niet over het feit dat men zich in het onderwijs druk maakt over de ‘manosfeer’: het zijn wereldvreemde vrouwen die zichzelf ingroeven in de illusie alles beter te weten dan wie dan ook, en zeker mannen, vooral blanke, die deze hetze aanwakkeren.
Afwijken is verboden
Afwijken is verboden in de wereld van de linksdenkers, en dus ook in het onderwijs. Binnen vier jaar was er van onze vriendschap niets meer over – en het duurde uiteindelijk die vier jaar omdat ik elk jaar nog wel ergens een poging deed eens met haar af te spreken en weer eens goed te praten, want ik voelde ook wel waar de schoen wrong: politieke standpunten. Anke was altijd al linkser dan ik ooit in mijn leven was, en dat kwam ineens tussen ons in te staan. Ze belde niet meer, zocht geen contact meer, zweeg me dood.
Veroordeeld
Nadat ik, na vier jaar tevergeefs proberen, concreet een punt achter de vriendschap met Anke zette, volgde er ineens een lange mail waarin ze zichzelf uitlegde: het kwam er in grote lijnen op neer dat het allemaal mijn schuld was, want ik schreef ‘gevaarlijke’ columns en had blijkbaar onmenselijke standpunten. Geen enkel rationeel argument zat er in die brief: het was alles emotionele chantage en moreel afkeuren wat ze deed. Ik had niet alleen afgedaan als vriendin omdat ik andere standpunten had, nee: ik had afgedaan als mens, blijkbaar. Een normaal, volwassen gesprek werd mij niet meer gegund. Ik was veroordeeld.
Sektarisch gedrag
Sektarisch gedrag van een vrouw die ooit een van de meest open geesten had die ik kende: ik was redelijk geschokt. Anke is ingelijfd door een wereld die nu haar nieuwe werkgever is, en ik ben mijn oudste vriendin ermee kwijt. Inderdaad: alsof ze een sekte in wandelde en haar oude leven de rug toekeerde. Onbereikbaar. Het was triest en het maakte kwaad.
Maar het zette me ook aan het kijken en aan het denken. Kijken naar hoe (toch vrij fiks geradicaliseerd) links zich tegenwoordig gedraagt en dan bedenken hoeveel dat weg heeft van sektarisch gedrag. En nou klets ik graag met AI, dus dat werden leuke gesprekken met Grok, Chatbot en Google AI.
Toen ik ze vroeg elk eens de tien punten te geven die zij zagen als de belangrijkste kenmerken van sektarisch gedrag, kwamen ze allemaal met andere rijtjes aan, met uiteraard overeenkomsten, maar ook verschillen. Echt leuk werden de gesprekken toen ik ze per punt vroeg hoe die factoren zich verhielden tot het gedrag van huidig links: alle AI’s waren het erover eens dat de overeenkomsten opmerkelijk groot waren.
Ik zal er een paar voor u uithalen om te bespreken en geloof me: u gaat het herkennen.
Verlichte leider
Grok gaf als eerste punt het vereren van de verlichte, welhaast goddelijke leider: ik moest acuut denken aan hoe men Halsema kritiekloos op een troon zet bij elke oprisping uit haar hoek, of hoe men, enkele jaren terug, de naam ‘Sigrid Kaag’ niet kon schrijven op de socials of er stond een groen hartje achter. De reportage over Kaag kunnen we ook meenemen als voorbeeld: daar werd ons een Leider verkocht die we absoluut moesten aanbidden. Kritiek op eigen leiders komt aan de linkerkant vrijwel nooit voor, in tegenstelling tot rechts dat ongezouten de eigen politici tegengas geeft als die niet bevallen.
Wij-zij denken
Chatbot gaf als eerste het sterke wij-zij denken – en ook dat herkennen we onmiddellijk. Onze linkse media zijn er een schitterend voorbeeld van: als er prijzen werden uitgedeeld voor polarisatie, zouden heel wat talkshows, kranten en linkse kopstukken nauw wedijveren om de eer, zo goed zijn ze erin en zo belangrijk lijken ze het te vinden om steeds maar weer aan te geven dat men een Speciaal Soort Mens is, anders dan het plebs dat toch niet weet wat goed voor ze is.
Groepsloyaliteit
De eerste die Google AI noemde was ‘absolute loyaliteit aan de eigen groep’ en ook dat is niet moeilijk waar te nemen: het is niet ingewikkeld om door links uitgestoten te worden als je niet bereid bent tot in je haarvaten trouw te zijn en mee te lopen. Een enkele verkeerde opmerking kan al genoeg zijn om jezelf in een verdacht licht te plaatsen. Zie de sketch hierboven, bijvoorbeeld. Een vriend van me, die in een vrij linkse, hechte gemeenschap opgroeide, vertelt me ook geregeld hoe het destijds (jaren ’70) al met afschuw werd bezien als iemand TROS keek of de verkeerde schrijvers las. ‘Conservatief links’ noemt hij het al heel lang: de dogma’s vliegen je om de oren en heb het lef niet er kritische vragen over te stellen of ervan af te wijken.
Xenofobie
‘Ontmenselijking van buitenstaanders’, die noemden ze alle drie: de xenofobie is ongekend bij mensen die zichzelf opsluiten in een sekte. Iedereen die niet meedoet is verdacht en zelfs gevaarlijk. ‘Absolute waarheid claimen’ – dat is, denk ik, nog wel het makkelijkst te herkennen. ‘Schuld, schaamte en angst als sturingsmiddel’: kijk een avondje talkshows en u weet wat hiermee bedoeld wordt. Maar kijk ook naar alle angst die we moeten hebben voor CO₂, voor stikstof, voor rechts, voor Israël, voor Poetin, voor allerlei ziektes, voor elkaar… De buitenwereld is onbetrouwbaar en gevaarlijk en de echokamer is veilig en herkenbaar, nietwaar?
Censuur
‘Controle over informatie’: de roep om censuur is oorverdovend ter linkerzijde; ‘ontmoedigen van kritische vragen en individueel denken’: zag u ons journaille de laatste jaren nog wel eens een linkse politicus (de eigen leiders, dus) het vuur aan de schenen leggen? Of ‘diepgewortelde slachtoffercultuur’, en oh boy wat weet links het slachtofferschap tot zelfs verdienmodel te verheffen; ‘speciaal jargon/eigen taal’: heeft u al pronouns en gaat u wel mee met de woke-terminologie voor alles?
En de vlotheid waarmee men aan die kant bereid is overduidelijke leugens te geloven, of het nou over Israël gaat of het klimaat of migratieproblematiek, toont vrij scherp aan dat kritisch denken is uitgestorven in die sekte: zolang de leugens uit de juiste hoek komen slikt men zo’n beetje alles.
Fascisme
Alle drie de AI’s moesten ook toegeven dat er een ernstige overlap is tussen sektarisch gedrag en fascisme. Nee, zeiden ze, het is niet hetzelfde – en dat ben ik met ze eens – maar de overeenkomsten zijn wel groot. Vooral omdat beiden opereren vanuit het idee ‘wij tegen hunnie’ – de grote kern van beide groepen. Het loyaliteitsprincipe is er eentje; de leider-verering is een hele herkenbare, het zwelgen in eigen waarheden, strenge dogma’s en de daaruit voortvloeiende xenofobie zijn bij beiden even gevaarlijk.
De verschillen zijn natuurlijk ook voor de hand liggend: zo is een sekte niet noodzakelijk politiek bezig, fascisme wel. Sektes willen graag teruggetrokken van de wereld leven; fascisme wil de wereld veranderen en aanpassen aan de eigen overtuigingen. ‘Ultranationalisme’ wordt door de AI’s genoemd, maar ook ‘ultra-internationalisme’, dat weinig anders is dan een internationale variant van het eerstgenoemde: een land of groep landen/partijen/mensen (denk bijvoorbeeld aan de EU) die, vanuit hun overtuiging, de hele wereld totalitair willen onderwerpen.
De linkse liefde voor globalisme heeft er verdomd veel van weg. We noemen dat dan transnational progressivism, maar het is in principe gewoon ‘ultra-internationalisme’. En dat is dan weer een beweging waar de NGO’s grote uitdragers van zijn en waar ze veel vruchten van plukken, zoals u zich kunt voorstellen: internationale afspraken zijn zoveel winstgevender dan nationale, en je netwerk wordt ook stukken interessanter, qua macht en invloed.
Het punt is – u zag ‘m al – dat de linkse sekte dus politiek bezig is. En wel degelijk probeert zo’n beetje de hele wereld te laten leven zoals zij denken dat het hoort, en bereid is daar geweld, censuur en verregaande controle voor in te zetten, zoals we inmiddels ook in ons land kunnen zien.
U mag zelf bedenken of u dat nog sektarisch vindt, of dat dat toch echt over de grens van fascisme heen gaat. Ik weet het wel.
Vond je dit artikel goed? Steun Ines van Bokhoven via inesvanbokhoven.backme.org
OpinieZ is en blijft gratis voor u! Maar we kunnen een bijdrage in onze kosten natuurlijk goed gebruiken. U kunt een donatie doen via GoFundMe. U helpt daarmee OpinieZ in de lucht te houden. Dank voor uw aandacht.
Over de auteur
Recent gepubliceerd
Linkse politiek27 mei 2026Sektarisch links vertoont steeds meer fascistische trekken
Migratie14 mei 2026Nee, meneer Paternotte: overheid praat niet met burgers over AZC’s
Politiek Nederland9 mei 2026Een verwarde vuurwerkbom in de D66-brievenbus
Migratie23 april 2026Gerechtvaardigde AZC-protesten Loosdrecht keihard neergeslagen
Deze mensen leven niet. Ze zitten in hun enge bubble en hebben angst voor alles wat er buiten valt. Angst voor het klimaat. Angst voor kritiek, angst voor de toekomst.
Het zijn zombies geworden. Ze hebben geen controle meer over zichzelf.
Je kunt ze dat niet kwalijk nemen. Het zijn marionetten die aangestuurd worden. Er zijn te veel instituten die zich daarmee bezig houden en dat al heel lang doen, waarschijnlijk al sinds mensenheugenis, alleen onze moderne techniek heeft dit geperfectioneerd op individueel niveau.
Tja, wat doe je er tegen? Ik denk dat het zichzelf opblaast. Een samenleving moet gevarieerd zijn om te leven. We merken nu al de akelige effecten. We gaan een doodlopende weg in.
Erg herkenbaar dit verhaal over de vriendschap.
Linkse mensen zijn idealisten. Hun ideaal wijkt altijd af van de alledaagse werkelijkheid en dat veroorzaakt veel cognitieve dissonantie op. Die dissonantie moet gedempt worden met steeds meer eisen , oftewel radicalisering naar links.
Omdat idealisten hun ideaal willen beschermen als hun betere zelf, verwijten ze anderen dat díe radicaliseren.
Want het kan niet aan henzelf liggen, zij zijn immers idealisten die het beste met de wereld voor hebben. Toch?
Hitler, Mussolini, Mohammed, Stalin hadden allemaal het beste met de wereld voor.
Het probleem met idealisten is dat ze zo verliefd zijn op hun ideaal, dat ze niet meer kunnen begrijpen dat realisten er gewoon geen behoefte aan hebben.
Het patroon dat in het artikel geschetst wordt, van openheid naar sectarisme, past bij de idealist.
De idealist is open in de fase dat hij anderen kan winnen voor zijn eigen opvattingen.
Zo gauw dat niet of onvoldoende lukt, trekt hij zich terug op het veilige eiland van zijn ideaal.
In beide situaties wint hij: in de eerste wint hij medestanders, in de tweede situatie de voldoening van ideologische zuiverheid.
De overeenkomst tussen beide situaties is dat de idealist hoe dan ook zijn gevoel van leiderschap en superioriteit behoudt.
Beste Ines,
‘Steeds meer’?
Elk clubje dat erg overtuigd van zichzelf raakt en niets van twijfel moet hebben, is sowieso erg te wantrouwen. En in onze binaire tijden is dat niet echt een recept om leuk in allerlei clubjes en verbandjes rond te huppelen.
Voor ‘hive-minds’ – om er nog maar eens een erg Nederlands begrip tegenaan te gooien – die daar wat minder aan tillen c.q. voor heel andere dingen gaan, is het bijzonder prettig dartelen tussen vele waardig en verheven doelen om je (eventjes) voor in te zetten. Zijn ook allemaal lieve en leuke mensen zolang je maar op vanuit hetzelfde liedboek bezig bent.
En om het nog wat interessanter te maken: Is dit niet ook een fenomeen dat makkelijk (zo niet intrinsiek) tot uitdrukking komt in verbanden waarbinnen vrouwen het voor het zeggen hebben? Niet dat mannelijke groepsmensen vrij van blaam zijn, maar dat wijt ik hier maar aan te veel soja in het dieet en te weinig rood vlees.
De neiging om het groepje bij elkaar te houden, waar dan tegenover staat dat nooit eindconclusies getrokken worden / alles altijd nog weer een keer besproken moet worden, maar dat de kudde wel netjes bij elkaar moet blijven. En de groepscohesie werkt prima als er af en toe een afvallige verwijderd kan worden.
Kwalijke agressie – en wel op een manier waar veel grofstoffelijke mannen nog een puntje aan kunnen zuigen – zit er bij de vrouw ook netjes ingebakken. Mean girl fenomena en zo.
Dat zijn natuurlijk omstandigheden waarbij nooit en te never de conclusie getrokken gaat worden dat we b.v. in het basisonderwijs onze toekomst entgultig aan het verkloten zijn als na 13 jaarplicht een derde van de ex-leerplichtigen niet kan lezen/schrijven en/of basaal rekenen op het absoluut allerlaagste niveau.
Haagse politici: Nederland is een kenniseconomie.
Realiteit: 1/3 van de 15-jarigen is functioneel analfabeet.
Gelukkig is het ministerie van Onderwijs druk met woke woordenboekje s.
Eens, en zo herkenbaar!
Fascisme is een linkse ideologie die zich onderscheid van communisme/Marxisme/Stalinisme omdat ze productie in handen is van particulieren ipv de staat. Verder zijn er meer overeenkomsten dan verschillen. Zoals
– Sterke leider
– Staatsgestuurde planeconomie
– Censuur/vermoorden van andersdenkenden
– Propaganda
– Politiestaat
En ga zo maar door.
Precies. Links was gebeten op Mussolini omdat die erin geslaagd was om na de mislukte revoluties van 1918 een nieuw model op te zetten dat wel de arbeider bevoordeelde, maar geen sociale revolutie met zich meebracht.
Als dat zou slagen, dan zouden de concepten van klassenstrijd en wereldrevolutie hun betekenis verliezen.
De sociaal-democratie kregen al rond 1930 hetzelfde verwijt dat ze fascisten waren, omdat ze samenwerkten met andere partijen.
Het vrije westen heeft zichzelf de as omgedaan. De creativiteit die ons ver heeft gebracht is onderdrukt en we worden steeds dommer. Nu wacht ons het bestuursmodel wat daar bij hoort namelijk de Islam.