Queer stoeptegels veroveren de hoofdstad
'Walk of Pride': op weg naar het regenboogparadijs
- Queer stoeptegels veroveren de hoofdstad - 13 augustus 2026
- Amnesty’s aanval op vrouwenrechten komt als een boemerang terug - 14 juli 2026
- Wetsvoorstel D66 wil ‘kind op bestelling’ legaliseren - 31 mei 2026
. Opening Walk of Pride Amsterdam (6 juli 2026). Foto: Paul2. CC BY-SA 4.0.
Amsterdam versterkt zijn inclusiewalhalla, met €50.000 subsidie voor ‘queer’ activisten en hun gloednieuwe Walk of Pride. Tussen Dam en Westerkerk vindt u 54 speciale stoeptegels die toeristen met LHBTQIA+ om de oren slaan. Onbekende transgenders van Nieuw-Zeeland tot Honduras worden er geëerd. Zelfs de aseksuelen hebben een tegel om trots op te zijn. In oktober gaat Amsterdam-Zuid ook voor de bijl, maar daar is verzet ontstaan.
Als voormalige COC-leden van ver voor de transtijd lopen wij vanmiddag de Walk of Pride, de nieuwste aanwinst op weg naar regenboogparadijs Amsterdam. Ik ben benieuwd wie vereeuwigd zijn op de ‘stoeptegels’ met het formaat van een riooldeksel en loop met een homovriend (72) die werkt als toeristengids. Trigger warning: wij voelen ons geen deel van de afgedwongen letterbakcoalitie.
Om met goed nieuws te beginnen: politica Annemarie Grewel is erbij, iconen zoals Bet van Beeren van het befaamde café ‘t Mandje op de Zeedijk, acteur Albert Mol, binnenhuisarchitect Benno Premsela en ‘levend kunstwerk’ Fabiola zijn present. Schrijfsters Anna Blaman en Andreas Burnier zijn vertegenwoordigd, net als de Amerikaanse auteur Audre Lorde, die met haar boek over borstkanker al sinds 1980 vrouwen kracht weet te geven. ‘Eenzaam Avontuur’ (1948) van Blaman was eerder in de literaire canon opgenomen, ‘Het Jongensuur’ (1969) van Burnier pas vorig jaar.
Hoe krijg je het Jongensuur op de leeslijsten?
‘Het Jongensuur’ is Burniers meesterwerk, een autobiografische vertelling over een Joods meisje dat zich doodongelukkig voelt over haar uitbottend tienerlichaam, gesitueerd in de Tweede Wereldoorlog. Makkelijk leesbaar, informatief over de bezettingstijd, het onderduiken van Joodse Nederlanders en genderdysforie. Dit boek hoort zeker thuis op leeslijsten van middelbare scholen vanwege de actuele thema’s.
‘Het Jongensuur’ lezen zet meer zoden aan de dijk dan een stoeptegel. Dat besef roept gelijk de vraag op waarvoor je stoeptegels het best kunt gebruiken. Boodschappen van de gemeente? Zeker! ‘Hier uw grofvuil.’ Maar wat is het doel van dit project en in hoeverre is dat symboolpolitiek? Neem de vele regenboogvoetpaden waar bepaalde jongens overheen lopen terwijl ze erop spugen. Ik bewonder wel de struikelsteentjes, bescheiden van formaat, mooi glimmend na een poetsbeurt, die je voor je eigen adres kunt aanvragen (en betalen) en die ons herinneren aan een individu, vaak een Joodse Amsterdammer, die is vermoord in een concentratiekamp. Dat is een sterke focus.
Ratjetoe: dood en levend, dichtbij en ver weg
De Walk of Pride is daarentegen een ratjetoe van doden en levenden, waarin je vooral het woke organiserend comité herkent dat ‘toekomstige generaties wil onderwijzen’. En zoals altijd moet de overdreven zichtbaarheid van de ‘LHBTQIA+-groep’ nóg verder vergroot worden. Amsterdam zit gevangen in een cirkel: het heeft een idiote letterbakcoalitie (LHB = aantrekkingskracht, QTA+ = verzonnen identiteit en I = ziekte) tot bevolkingsgroep verklaard, daarna mogen slechts de goedgekeurde organisaties met ons belastinggeld de geschiedenis queer herschrijven. Tenslotte krijgt die radicale ‘queer’-versie het gezag over de openbare ruimte.
Wie schotelt deze queer voorhoede ons als helden voor? ‘s Lands eerste ‘transbian’ (heteroman die zei dat hij lesbisch was en lesboporno promootte), een leernicht met een sm-winkel en een door zijn familie getreiterde Marokkaanse homo die roze koffieochtenden organiseerde.
Iedereen is evenveel held, waarvoor de gemeente met gemak een halve ton neertelt.
LHB heeft genoeg van TQA+
Omdat de Walk of Pride woke moet zijn, heeft het organiserend comité over de hele wereld gezocht, en zien we mini-minderheden zoals Māori’s uit Nieuw-Zeeland, mannelijke prostitués uit Honduras, een tot slaaf gemaakte man uit Brazilië die een wikkelrok gedragen zou hebben en rond 1591 voor sodomie werd aangeklaagd, maar niet is vervolgd. Een paar regels in inquisitieverslagen waren genoeg voor een Latino transactivist om hem in 2000 tot de eerste transgender te bombarderen. Een held is geboren!
“Wie doen we er een plezier mee om op de stoep een verhaaltje over een zogenaamde trans-slaaf te vertellen, of over een biseksueel raadslid in Rio?”, vraagt mijn vriend zich af. Hij vindt de tocht polariserend, want “welke heterogemeenschap gaat hier nog in mee? Het letteralfabet wordt ons op zoveel manieren door de strot geduwd dat we steun verliezen.” Deze homoman heeft een ‘prima leven’ geleid. “Maar dat je in Nederland helemaal nergens in belemmerd wordt, mag je niet zeggen. Deze wandeling is een schertsvertoning.”
Alleen trans mag toe-eigenen
Normaliter wordt culturele appropriation, ofwel toe-eigening, door woke denkers verguisd. Maar als het de geschiedenis betreft, wisselen in deze ‘LHBTQIA+’-beweging wensdenken, anachronismen en toe-eigening elkaar af. Tenslotte is het woord homoseksualiteit pas eind negentiende eeuw ‘uitgevonden’, het woord transgender honderd jaar later, en het woord queer het allerrecentst. Toch wordt zelfs een tot slaaf gemaakte Afrikaan uit de zestiende eeuw nu ook nog eens ‘tot trans gemaakt’. Als dat geen koloniaal gedrag is!
Analoog zijn opvallend vaak sterke vrouwen als Jeanne d’Arc of lesbische vrouwen doelwit van zo’n poging tot vertransing. Op de website van queer archief IHLIA lezen we: “Mogelijk waren sommigen die zich als lesbisch identificeerden in wezen trans man. Dit wordt wel beweerd over de schrijver Andreas Burnier.”
Het doel rechtvaardigt de middelen, en trans is het hoogste doel, al weet niemand wat transrechten eigenlijk zijn. Een ander voorbeeld van geschiedvervorming voor het transdoel is het overbodige toevoegen van voornaamwoorden die vooral ‘deugen’ uitstralen. Zo is bij Blaman, Burnier en Grewel steeds toegevoegd: zij/haar, she/her. Alsof iemand aan hun vrouwzijn twijfelde en alsof deze kanjers met een ideologische aanduiding akkoord zouden gaan. Volgens deze logica is Premsela hij/hem en he/him, evenals Albert Mol.
Black Face? No! Woman Face? Yes!
Deze taalnonsens heeft vooral tot doel mannen die zich als vrouw presenteren te normaliseren. Hoewel dat volgens het CBS maar 0,3% van de bevolking betreft, hebben zij in de Walk of Pride zo’n tien tegels, en daarmee 20% van het totaal! Geen wonder dat ze uit de verste hoeken van de wereld moeten komen. We zien op de website mannen in pruiken, met dikke make-up en brede schouders. Alleen voor hen is het toevoegen van she/her ‘zinvol’.
Black face — als wit persoon doen alsof je zwart bent — kan in Amsterdam allang niet meer. Maar onze burgemeester staat bij het Homomonument wel hand in hand met Jennifer Hopelezz, een homo met baard die altijd en overal verschijnt in woman face met pruik, siliconen voorgevel en enorme nepbillen. Een vrouw naspelen en voor gek zetten mag wel, want dat is trans!
De reden voor de oververtegenwoordiging van mannen die zich trans noemen bij de stoeptegels ligt bij het organisatiecomité. Dat bestaat uit transclubs als COC, Queer Museum, Transgender Netwerk Nederland, een lesbo-transfeministisch collectief, en ‘Rita’, dat in de hele stad safer spaces organiseert, want safe is niet safe genoeg.
Witte mannen naar achteren
Wat is er verder onevenwichtig aan deze Pride Walk? Het ontbreken van auteur Gerard Reve, choreograaf Hans van Manen en tv-mannen Jos Brink en André van Duin. Zij waren vast te cis-wit. Ook gewist uit de geschiedenis: het fantastische Sjalhomo (voor Joodse gays), dat in 1987 een internationale conferentie organiseerde in het Krasnapolskyhotel. Toenmalig burgemeester Ed van Thijn opende dit congres op zijn eigen, betrokken en emotionerende manier. Was Sjalhomo te… Joods?
‘Ik ben niet intersekse, ik ben gewoon een vrouw’
Tussen alle doden valt een kwartet levenden op: strijders voor de groep I, intersekse, die in het verleden onnodig als baby geopereerd werden. Bij jongensbaby’s werd vaak de micropenis ingekort tot meisjes-clitorisformaat, wat bij de betrokkenen onvoorstelbaar leed heeft aangericht. Triest, maar is dat de reden dat hun club NNID, tevens in het organiserend comité, zichzelf twee tegels heeft toebedeeld? En hoezo verdienen zeldzame syndromen in totaal vier tegels?
Inmiddels weten we dat zowel meisjes als jongens een DSD (Disorder in Sexual Development) kunnen hebben. In mijn boek ‘Gender Rebels’ vertelt Bevin Sheely dat zij het syndroom van Turner heeft, de bekendste DSD die uitsluitend meisjes treft. Andersom treft het Klinefelter-syndroom uitsluitend jongens. Sheely zegt: “Ik ben het beu dat genderactivisten mijn medische aandoening misbruiken, en doen alsof de letter “i” zou aantonen dat geslacht een spectrum is. Ik ben gewoon een vrouw.”
Bi+?
Dankzij de Walk of Pride heb ik wel bijgeleerd. Zoals ‘Bi+’, wat natuurlijk gewoon biseksueel is maar heel inclusief iedereen omvat die niet monoseksueel is. En dat zijn er nogal wat, volgens het CBS: 1,7 miljoen. Toch sneu dat wij biseksuelen het met twee tegels moeten doen.
Zelfs de aseksuelen hebben een tegel, want hoe meer letters in de soep, hoe beter. Bij het zien van die tegel verzucht mijn gay vriend: “Prima als je niet aan seks wilt doen. Heb je daar last van? Ben je dan een held?”
Ook leuke informatie voor de kinderen in vakantietijd: neem ze mee naar de beeldententoonstelling in Park Sonsbeek in Arnhem. Daar zorgt kunstenaar Jade Guanaro Kuriki-Olivo met zijn beeld ‘Puppies Puppies’ eindelijk voor transrepresentatie. We zien hem (she/her) levensgroot naakt met zijn penis, plus zijn nieuwe siliconen borsten. De meeste mannen die zich ‘vrouw’ noemen behouden namelijk hun penis. Een dubbele fetisj, waarvan zij steeds vaker in het openbaar willen genieten.
Verzet in Amsterdam-Zuid
De uitbreidingslust van de queer beweging is grenzenloos. Zes weken regenboogvlaggen is wat mager. Om het hele jaar zichtbaarheid te garanderen, vroeg een groepje bewoners van de chique Churchilllaan in Amsterdam-Zuid om een Pride Pad met honderd tegels. Maandenlang is er overlegd met het stadsdeel, wat andere bewoners pas recent in de gaten kregen, aldus de Telegraaf. Die willen geen ‘thematische wandelroute’, maar hun bezwaarschriften zijn zinloos. “De verleende vergunning is namelijk dusdanig dat bezwaar maken onmogelijk is”, aldus stadsdeel Zuid in De Telegraaf. De tegels komen in oktober.
OpinieZ bestaat dankzij u! Geen betaalmuur, geen subsidie — OpinieZ is gratis omdat lezers zoals u ons steunen. Iedere bijdrage helpt ons onafhankelijk te blijven. |
|
Vroeger waren helden mensen die iets deden voor de samenleving op een manier die normen en waarden in stand hielden en dus een bijdrage leverden aan continuïteit.
Tegenwoordig zijn helden mensen die zichzelf en hun lichaam beschadigen, vervolgens de samenleving de schuld geven en ook nog geld krijgen van de gemeente om zichzelf als slachtoffer te presenteren.
De ondergang van het Avondland krijgt steeds meer vaart.
Wat betreft de letterbak gekte ben ik van mening dat na de LHB de letter P volstaat voor de rest: de P van psychiatrie.
Vergeet het maar. Volgens de UvA zijn er 26 genders, want zo veel letters zitten er in het alfabet.
Ik neem de UVA al heel lang niet meer serieus. Was in de tijd dat ik aan de VU studeerde, eind jaren 70, al een extreem links bolwerk.
De bittere vruchten van het communisme manifesteren zich steeds verder en verder met Amsterdam als voorbeeld. Hun ideologie moet je op elke stap voelen. Samen met de media moet zelf nadenken helemaal uitgebannen worden. Net als in de Sovjet unie vroeger met al hun standbeelden en leuzen gemanipuleerd. Geen verschil. Dus denk na voordat je op Klaver gaat stemmen. Het is nu al erg genoeg.
“De meeste mannen die zich ‘vrouw’ noemen behouden namelijk hun penis. ”
En weer een T voor de letterbak: de T van Travestiet.
Dat kan onmogelijk een gender zijn, want de letter T is al bezet.
Ik heb er maar één woord voor: knettergek zijn ze. O ja, nog een wood: dominant!
Ze hadden de zinloos geweld tegeltjes moeten volhouden (rood met lieveheersbeestje)
Dan was driekwart van Nederland ondertussen rood betegeld….
LHB is nooit een echt probleem geweest. De rest van de letters, inclusief “+” (wat van alles kan betekenen) met hun walgelijke exhibitionisme en misbruik maken van de prachtige regenboog symboliek roepen hun eigen ellende over zichzelf af en begrijpen niet dat ze het tegendeel bereiken.
Misschien wordt het tijd dat LHB zich duidelijk verwijderd van de letterbak?
“Als de meeuwen op één pootje staan wordt het tijd om overstag te gaan”
(Gezegde van schippers om niet vast te lopen)