Het kolonialisme waar niemand over spreekt
Arabisering en islamisering als verzwegen geschiedenis
- Het kolonialisme waar niemand over spreekt - 27 juni 2026
- Misleidende mediaberichten over Israël jagen antisemitisme aan - 14 juni 2026
- Wat gebeurt er met kinderen die worden opgevoed met haat en geweld? - 26 mei 2026
Beeld: Gemini (AI)
Waarom wordt er veel gesproken over het Europese kolonialisme, maar nauwelijks over de verdwenen volkeren en beschavingen in het Midden-Oosten als gevolg van arabisering en islamisering? Wat wel en niet in geschiedenisboeken staat is een keuze en blijkbaar is er gemakshalve gekozen voor negeren van sommige fenomenen. Misschien begint echte beschaving niet bij wat wij bouwen, maar bij wat wij weigeren te vergeten.
Wanneer Europeanen een gebied veroverden, noemen wij dat kolonialisme. Wanneer inheemse volkeren hun taal verloren, spreken wij over culturele onderdrukking. Wanneer oude beschavingen werden overschaduwd door nieuwe machthebbers, erkennen wij dat als een pijnlijk hoofdstuk uit de geschiedenis. Tenzij het over het Midden-Oosten gaat. Dan lijken plotseling andere regels te gelden. Want hoe vaak horen we over de Assyriërs? Over de Kopten? Over de Armeniërs? Over de Amazigh-volkeren? Over de Jezidi’s? Over de Igbo’s uit Nigeria? Of over hindoes die vandaag de dag nog steeds als kwetsbare minderheid leven in Pakistan en Bangladesh? Bijna nooit. Sterker nog, veel mensen weten niet eens dat deze volkeren bestaan.
Oude beschavingen
Tegenwoordig bestaat de Arabische wereld uit 22 staten en honderden miljoenen mensen. Maar die regio was niet altijd Arabisch. Lang vóór de komst van de islam leefden daar oude beschavingen met hun eigen talen, religies en identiteiten. Door eeuwenlange processen van islamisering en arabisering verloren veel van deze volkeren hun dominante positie. Sommige gemeenschappen werden verdreven, andere gemarginaliseerd, weer andere assimileerden of verlieten uiteindelijk de gebieden waar hun voorouders al duizenden jaren leefden. Dat is geen mening. Dat is geschiedenis.
Pijn van culturele verdwijning
Aramees, ooit de belangrijkste taal van het Midden-Oosten, wordt tegenwoordig nog slechts door kleine gemeenschappen gesproken. Koptisch, de taal van de farao’s, leeft voornamelijk voort binnen de Koptische Kerk. Assyrische christenen zagen hun gemeenschappen krimpen en werden in verschillende periodes verdreven uit gebieden waar hun voorouders al leefden lang voordat de moderne staten ontstonden die wij vandaag kennen. Amazigh-volkeren moesten generaties lang strijden om hun taal en identiteit levend te houden. Toch wordt vrijwel nooit gesproken over wat deze volkeren verloren. Blijkbaar erkennen wij de pijn van culturele verdwijning alleen wanneer die binnen een bepaald westers kader past.
Begrijp me goed. Dit is geen aanval op Arabieren. En dit is geen aanval op moslims die in vrijheid en vrede met anderen willen samenleven. Kritiek op islamisering of op ideologieën die geen ruimte laten voor andersdenkenden, afvalligen of religieuze minderheden is niet hetzelfde als vijandigheid tegenover individuele moslims. Maar de geschiedenis van het Midden-Oosten is niet alleen een verhaal van beschaving en vooruitgang. Het is óók een geschiedenis van veroveringen, islamisering, vervolgingen, pogroms, gedwongen bekeringen, discriminatie en genocides.
die de mainstream media niet brengen.
Geen verre geschiedenis
Voor veel Assyriërs, Armeniërs, Kopten, Jezidi’s en andere minderheden is dat geen verre geschiedenis. De Assyriërs dragen nog altijd de herinnering aan de Sayfo-genocide met zich mee. Armeniërs herinneren zich de genocide van 1915. Jezidi’s dragen de littekens van de gruweldaden van ISIS. En voor veel Igbo-families uit Nigeria leeft de Biafra-genocide nog altijd voort in de verhalen van ouders en grootouders. Het zijn geen hoofdstukken uit een geschiedenisboek. Het zijn familieverhalen. En voor sommigen is het zelfs de actualiteit.
Christenvervolging
Nog altijd staan christelijke gemeenschappen in delen van Irak, Syrië, Egypte, Nigeria en andere landen onder druk. Kerken worden aangevallen. Families slaan op de vlucht. Oude gemeenschappen die eeuwenlang standhielden, worden steeds kleiner. Miljoenen christenen wereldwijd leven nog altijd onder vervolging, discriminatie of ernstige beperkingen van hun godsdienstvrijheid.
Wie met gevluchte christenen uit het Midden-Oosten spreekt, merkt al snel dat zij vaak een heel ander verhaal vertellen dan het verhaal dat wij in Europa gewend zijn te horen. Misschien is vervolging niet altijd het einde van een volk. Soms begint het echte verdwijnen pas wanneer niemand hun verhaal nog kent.
Verdwenen uit ons collectieve geheugen
Eerlijk gezegd schaam ik mij daar ook voor. Want veel van deze verhalen kende ik zelf niet. Ik wist weinig over de Assyriërs. Ik wist nauwelijks iets over de Kopten. Ik kende de tragedie van Biafra niet. Ik wist niet hoeveel Jezidi’s nog altijd leven met de littekens van genocide. En ik besefte niet hoeveel talen, culturen en gemeenschappen langzaam uit ons collectieve geheugen zijn verdwenen. Misschien is dat wel het meest pijnlijke. Niet alleen dat een volk wordt vervolgd. Maar dat de wereld uiteindelijk vergeet dat het ooit bestaan heeft.
Familieverhalen
Pas de laatste jaren ben ik met mensen uit deze gemeenschappen in gesprek geraakt. Met Assyriërs. Met mensen uit Nigeria. Met christenen uit het Midden-Oosten. Met vluchtelingen uit Iran. En telkens hoorde ik hetzelfde: familieverhalen. Verhalen die niet in schoolboeken staan. Verhalen die niet trending zijn op sociale media. Verhalen die worden doorgegeven aan de keukentafel, van ouders op kinderen, van grootouders op kleinkinderen.
En juist daarom maak ik mij zorgen. Niet alleen over wat er in onze geschiedenisboeken staat. Maar vooral over wat er níét in staat. Want wie bepaalt eigenlijk welke verhalen onze kinderen leren? Wie beslist welke volkeren een hoofdstuk krijgen en welke vrijwel verdwijnen uit het collectieve geheugen? Waarom worden sommige tragedies jaarlijks herdacht, terwijl andere vrijwel onbekend blijven?
Onbekend
Waarom hebben veel mensen nog nooit gehoord van de Assyrische Sayfo-genocide? Waarom kennen zo weinig mensen de tragedie van Biafra? Waarom weten zoveel Nederlanders niet dat complete christelijke gemeenschappen uit delen van het Midden-Oosten vrijwel zijn verdwenen? En hoe kan het dat sommige geschiedenissen steeds verder naar de achtergrond verdwijnen, terwijl andere — terecht — wel een plaats in ons collectieve geheugen hebben gekregen? Waarom kennen vrijwel alle Nederlanders de trans-Atlantische slavernij, maar weten velen niets over de Assyriërs? Waarom leren we uitgebreid over bepaalde vormen van kolonialisme, maar horen we nauwelijks iets over de gevolgen van islamisering en arabisering?
Geschiedenis is een keuze
En ja, daar heb ik een mening over. Want geschiedenis is nooit alleen een verzameling feiten. Geschiedenis is ook een keuze. Een keuze over wat we benadrukken. Een keuze over wat we herdenken. En soms ook een keuze over wat we liever vergeten. Misschien vergissen we ons wanneer we denken dat geschiedenisboeken slechts het verleden beschrijven. Want uiteindelijk vertellen ze ons vooral wat een samenleving belangrijk genoeg vindt om door te geven aan de volgende generatie. En eerlijk gezegd vraag ik mij steeds vaker af of die balans nog klopt.
Ik pleit er niet voor om minder aandacht te besteden aan slavernij, kolonialisme of andere donkere hoofdstukken uit de Europese geschiedenis. Integendeel. Die verhalen moeten verteld blijven worden. Maar waarom zou erkenning een wedstrijd zijn? We hoeven niet te kiezen welke slachtoffers ertoe doen. We kunnen meer dan één geschiedenis tegelijk herinneren. Waarom kunnen we niet én spreken over slavernij, én over de Armeense genocide, én over de Assyriërs, én over Biafra, én over de Kopten, én over de Jezidi’s? Waarom moeten sommige geschiedenissen voortdurend worden verteld, terwijl andere bijna volledig verdwijnen?
Vergeten is makkelijker
Misschien omdat vergeten gemakkelijker is. Want een vergeten volk stelt geen vragen meer. Een vergeten taal protesteert niet. Een vergeten geschiedenis veroorzaakt geen ongemak. Vergeten is stil. En misschien is vergeten daarom wel de laatste overwinning van iedere vervolger. Want wat blijft er over wanneer een volk eerst zijn land verliest, vervolgens zijn taal en uiteindelijk zelfs uit het geheugen van de wereld verdwijnt?
Misschien is dat de reden waarom sommige gemeenschappen zich zo hardnekkig vastklampen aan hun geschiedenis. Waarom zij hun taal blijven spreken. Waarom zij hun tradities doorgeven. Waarom zij weigeren zich volledig te laten opnemen in de vergetelheid.
Pas toen ik mij in al deze vergeten geschiedenissen verdiepte, realiseerde ik mij iets wat ik vroeger nooit zo had gezien. Er is nog een oud volk dat eeuwenlang werd verteld dat het geen recht had op zijn geschiedenis. Een volk dat uit talloze landen werd verdreven. Een volk dat pogroms, vervolging en vernietigingspogingen overleefde. De Joden.
Weigeren te vergeten
Misschien gaat het uiteindelijk helemaal niet alleen over Joden. Misschien gaat het over iets veel groters. Over de vraag hoeveel oude volkeren mogen verdwijnen voordat de wereld besluit dat geschiedenis er toch toe doet. Want wie de Assyriërs begrijpt, wie de Kopten begrijpt, wie de Armeniërs begrijpt, wie de Amazigh begrijpt, wie de Jezidi’s begrijpt en wie de Igbo’s begrijpt, begrijpt misschien ook waarom sommige volkeren weigeren zichzelf te laten uitwissen. En misschien begint echte beschaving niet bij wat wij bouwen, maar bij wat wij weigeren te vergeten.
Daarom moeten deze verhalen verteld blijven worden. Daarom mogen deze volkeren nooit uit ons collectieve geheugen verdwijnen. En daarom zullen sommigen van ons hun stemmen blijven versterken. Zodat zij niet voor de tweede keer verdwijnen.
|
OpinieZ bestaat dankzij u Geen betaalmuur, geen subsidie — OpinieZ is gratis omdat lezers zoals u ons steunen. Iedere bijdrage helpt ons onafhankelijk te blijven. |
|
Buitengewoon mooi, dat je hier aandacht aan besteed. Ik ben al enige tijd bezig met het verzamelen van veel vergeten en/of zwaar onderbelichte geschiedenis en ben dat ook aan het uitwerken. Gelukkig heb ik al mijn boeken bewaard en heb ook veel nieuwe bronnen gevonden. Mocht je willen, dan deel ik het. Ik hoop nog de tijd te krijgen, om alles te bundelen.
Internet is een prachtig middel, maar ook sterk vervuild en de zoekmachines zijn erg onbetrouwbaar. Ik vergelijk vaak nog met m’n grote Oosthoek en schrik van de verschillen. Dank voor je waardevolle artikelen.
Niet alleen de in het artikel genoemde christenen hadden een leven als tweederangs mens onder het bewind van de moslims.
In Andalus gebeurde hetzelfde, elk jaar vertrokken duizenden christenen naar de christelijke koninkrijken in het noorden.
Op de Balkan werden de christenen eeuwen lang uitgebuit door de moslim Turken.
Dit alles is goed gedocumenteerd.
Het is onbegrijpelijk dat we mensen binnenhalen die dezelfde opvattingen hebben als hun geloofsgenoten destijds.
NL heeft over het algemeen geen probleem met de individuele moslim. NL heeft een hekel (gekregen) aan de agressieve, allesinhetlevenomvattende, wereldoverheersing nastrevende doctrine islam. Het is geen op zichzelf staande godsdienst. En zou ook geen daarop gebaseerde voorkeursbehandeling moeten krijgen.
Het niet onbegrijpelijk, maar past in de ontwikkeling van de tijd! Wie vuil is, worde vuiler!
Kijk alleen maar naar de kennis en uitspraken van hen die boven ons zijn gesteld, zoals de overheid.
Ik zal altijd deze overheid gehoorzamen, zolang zij echt recht doen, maar stop ermee, zodra ze ‘vals’ speelt. En dat doet ze, maar zullen het persoonlijk ook eens moeten verandwoorden. Gelukkig ga ik daar niet over.
Ik ben wel zover dat ik nergens meer aan meewerk, als deze overheid mij iets vraagt. Niets, helemaal niets meer. Ik ga er vanuit dat alle ambtenaren in principe landverrraders zijn, totdat ze het tegendeel bewijzen. De eerste moet nog komen!
Net als dat de Zulus, die nu over Zuid-Afrika heersen later aankwamen dan de kaapvaarders.
Het is altijd parasiteren op de opgebouwde welvaart van anderen, totdat het kantelt.
Gebeurt nu in de hele westerse beschaving.
De erosie in de geschiedenis van volken, talen en cultuur is al in volle gang. Kijkt u b.v. eens naar lemmata (Israel, Palestina e.a.) in Wikipedia! Niet te geloven hoe feiten worden weggepoetst en verzwegen….of zelfs worden omgedraaid. Men laat dit kennelijk gebeuren.
“History is written by the victors” zei Winston Churchill, en het is waar. Dus als we kijken naar de geschiedenis die liever vergeten wordt, en eerlijk kijken naar de geschiedenis die onontkoombaar ingewreven wordt, dan zien we gelijk wie op dit moment de overwinnaars zijn. Een doodscultus die al 1400 jaar bezig is de wereld te veroveren met hulp van de nuttige idioten die de deuren wagenwijd voor hen openzetten.
Het zou gekheid zijn om te verwachten dat deze cultus zichzelf na 1400 jaar opnieuw gaat uitvinden, en plotseling vredelievend wordt.
Een hoopgevend citaat dan maar: “Not everything that is faced can be changed, but nothing can be changed until it is faced” van James Baldwin
Hier spelen 2 factoren:
1) in Nederland hebben wij in principe alleen kennis van wat gebeurt in de westerse/Europese cultuur kring, o.a. vanwege de taalbarrière met bijv. Arabisch en Chinees.
2) belangrijker is dat door denkers als Rousseau, Condorcet en Hegel het idee is ontwikkeld dat Europa zich sneller ontwikkelt dan andere gebieden. Dit verschil in snelheid is gevolg van het mercantilisme, de ontdekking van Amerika en de industriële revolutie. Om allerlei redenen veronderstellen deze mensen dat alle volken dezelfde ontwikkeling zullen doormaken. Die veronderstelling is theorie, niet gebaseerd op waarneming.
Omdat Europa voorop loopt mag het geen eisen stellen aan de andere volken die nog bezig zijn. Europa heeft immers door handel en industrie geprofiteerd van die volken.
Om dezelfde reden zijn linkse mensen voorstander van de-industrialisering. Want dat is anti-kapitalistisch (kapitaal heeft ongelijkheid tussen volken veroorzaakt).
Dus al die acties tegen co2 en stikstof zijn ideologisch verbonden met antisemitisme en het verzwijgen van het Arabische kolonialisme.
Want het Arabisch kolonialisme was alleen cultureel, niet mercantilistisch of kapitalistisch, is dus voor marxisten geen onderwerp.
Als men de theorie loslaat dat alle volken dezelfde ontwikkeling doormaken, dan ziet alles er anders uit
Ja, goede conclusie. Ik verbaas mij elke dag meer, hoe mensen hangen aan opgedrongen theorieën. Zelf nadenken blijft echt nodig en ja dan moet je conclusies soms ook bijstellen of zelfs herzien. En ja, ik denk zelf na en heb daardoor meer inzicht gekregen. Je krijgt er niet altijd nieuwe vrienden mee, maar dat maakt op mijn leeftijd niet uit. Dus ik luister graag, analiseer en bouw daarop soms wat nieuws. Geniet van uw reacties, hoewel ik er soms ook anders tegenaan kijk. Laten we dit forum blijven vullen met zinvolle bijdragen.
Ja, goede invalshoek. Shanna, je schrijft heel duidelijk en heel indringend waar het werkelijk om gaat. Compliment en zeer interessant je stukjes te lezen.
Er wordt beschreven hoe diverse volken geminimaliseerd of zelfs zijn verdwenen door arabisering en islamisering. Zo worden genoemd de christenen, Armeniërs, Assyriërs, Kopten en Jezhidi’s. Horen de Joden in dit rijtje ook niet thuis? Met dit verschil dat dit volk zich vooralsnog door de islamisering juist niet laat wegpesten?
Dat is een bewuste keuze. Juist de Joden noem ik pas in het laatste deel van de tekst als een soort cliffhanger. Zij vormen misschien wel het bekendste voorbeeld van een volk dat door de eeuwen heen is vervolgd, verdreven, ontmenselijkt en in veel landen is verdreven of uitgeroeid, zonder dat het als volk is verdwenen. Juist dat contrast wilde ik aan het einde maken.
Mijn reactie op jouw tekst was bedoeld om de Israeli’s te eren voor hun reddingen van joden en druzen maar helaas werd het niet geplaatst.
Onderaan staat wel mijn reactie, mijn fout, sorry.
Toen mijn geboorteland in december 1949 onafhankelijk werd had de nieuwe Republik Indonesia te maken met 2 grote vijanden. De Communisten en de fanatieke Islam (Darul Islam). De Republik had toen nog geen georganiseerde Tentara Indonesia (Militaire macht). Er is toen opgericht een Speciale Eenheid. De Kopassus. De grondlegger van deze elite eenheid was een Nederlanden (RBV), die zijn opleiding in Engeland heeft gehad,
De basis van een gezonde samenleving in deze Republik was de Pancasila (5 punten) genoemd met de Garuda als symbool. https://nl.wikipedia.org/wiki/Pancasila_(Indonesi%C3%AB).
Ettelijke malen ben ik er terug geweest, Heb ik vrij goed de taal Bahasa Indonesia geleerd. Mijn juiste uitspraak is verassend voor hen.
Wat ik hier boven geschreven heb, is tot mijn verdriet (afschuw) in Europa “Godsonmogelijk”.
” De verkeersregels in Europa luiden Houd Rechts”.
Maar samengesmolten “partijen met een – niet alleen voor mij – bedenkelijk allooi” houden de boel links.
Met gevolg de leuze in Naam van Links Houd wagenwijd Open Die Poort.
Duizenden zijn reeds binnengewandeld en er volgen (dagelijks) meer.
Niet Roodkapje waar gaat dat henen. Naar het Bos.
Maar waar gaat Europe henen ??? Nergens meer. Wij Europeanen zijn al jaren de klos.
Met o.a. uw geboorteland als voorbeeld van een vijandige overname door islam, zou je verwachten dat men er in Europa alles aan doet om zo’n afgedwongen islamisering hier te voorkomen.
Islam krijgt echter in het westen alle vrijheid om exponentieel te groeien en steeds meer ruimte op te eisen.
Vergeet niet dat een (teruggedrongen) islaminvasie in het verleden al tot het zuiden van wat nu België is, was opgestoomd. Sommige namen herinneren daar nog aan (b.v. Le vieux Sultan).
En in NL zijn er dan toch weer ramptenarren die nu straatnamen zouden willen arabiseren.
Bestaat geschiedenisonderwijs eigenlijk nog?
Waarde Niets is wat het lijkt.
Ik begrijp hoe je het bekijkt.
Echte Geschiedenis in de les verrijkt
Nu Desinformatie ….helaas . . . dat blijkt.
Voor de redding van de Mizrachi joden, de Ethiopische joden en zéér recent de Druzen mogen we de Grote Israëlische Redders, bedanken. Terwijl de wereld wegkijkt en terreur verdedigt en de EU een van de grootste oorlogsmisdadigers van deze eeuw, isis beul en president van Syrië Al Julani ofwel Al-Sjaraa, met 250 miljoen Europees belastinggeld overlaadde, moordden zijn milities de minderheden uit. Dankzij het Israëlische leger, dat ook de christenen van Libanon regelmatig heeft gered van hezbollah, zijn er vele Druzen ontzet.