Foto:
De verbranding van fossiele grondstoffen veroorzaakt een desastreuze opwarming van de aarde, zodat binnenkort het einde der tijden echt aanbreekt, zo horen we dagelijks. Ook al zijn de alarmisten het onderling nog niet eens over de te verwachten datum. Eerder genoemde data zijn, bij uitblijven van de voorspelde catastrofe, verder de toekomst in geschoven.
[responsivevoice_button voice=”Dutch Male” buttontext=”Beluister dit artikel”]
De ‘fossielen’ zijn dus in de ban gedaan, we moeten van het gas af en er verrijzen overal windmolens, zonneparken en biomassacentrales. We stappen daarmee over op ‘groene’ stroom, een gigantische energietransitie. Om de opwarming tegen te gaan en de wereld te redden. Want dat wil iedereen, toch?
Bomen verstoken
Het absurde is dat de nieuwe ‘groene’ stroom voor een groot deel uit biomassacentrales komt, die vooral bomen verstoken. Terwijl vriend èn vijand vinden dat er juist veel méér bomen moeten worden geplant om opwarming van de aarde tegen te gaan. Herstel van bossen is in theorie genoeg om opwarming van de aarde te keren, blijkt uit Zwitsers onderzoek. Ja, en je kunt dan wel net doen als de EU en uitstoot van biomassacentrales met een onnavolgbare rekensom CO2-neutraal verklaren, maar met de werkelijkheid heeft dat niets van doen. Er is geen bioloog of ecoloog te vinden die bomen verbranden voor onze energievoorziening een goed idee vindt.
We verstoken dus sinds kort massaal bomen en dat worden er nog veel meer, als het aan ons kabinet en de EU ligt. Waarvan we van tevoren weten dat het juist de temperatuur op aarde zal doen stijgen. Toch gaat het maar door en door. Alleen al de RWE-centrales in Geertruidenberg en Eemshaven verstoken 80 voetbalvelden aan bomen per dag.
Industriële schaal
Onze nieuwe ‘groene’ stroom komt ook van zonnepanelen en zonneparken. Panelen op je dak: een goed idee. Hoogstens loop je wat extra risico op dakbrand, maar een kniesoor die daarop let: het is immers voor het goede doel. Het wordt anders als het om zonneparken gaat op industriële schaal, waarvoor veel grond wordt gebruikt.
“Er gaat wat mij betreft iets mis met de energietransitie als dit het resultaat is”, tweet Bert van Dijk, energieredacteur van het Financieele Dagblad, over de Taihang Mountains in China, helemaal bedekt met zonnepanelen. In dat gebied kan geen mens, dier of plant meer leven. Voor zonneparken moeten bomen wijken, wereldwijd: in Zuid-Korea meer dan twee miljoen bomen in drie jaar tijd. Net als voor de plaatsing van windmolens, soms in de mooiste bossen. In het Duitse Reinhardswald worden vijftig reusachtige windmolens gebouwd. Ze worden 241 meter hoog en hebben een rotordiameter van 150 meter. Hiervoor wordt maar liefst één miljoen (!) vierkante meter bos gekapt.
Cradle to cradle
Waar is ondertussen het tot voor kort zo populaire Cradle to Cradle-principe gebleven? Dat was een goed uitgangspunt: zorg voor een kringloop. Produceer op zo’n manier dat je alle gebruikte grondstoffen weer kan hergebruiken: van wieg tot wieg. Maar niemand heeft een oplossing voor de recycling van zonnepanelen als ze aan het eind van hun leven zijn. Ook de wieken van windmolens zijn niet te recyclen. En zo zitten we straks met een enorme berg afval, maar ach, het is voor een goed doel..
Schade
Het Ierse deel van de Noordzee herbergt het grootste windmolenpark ter wereld. Onderzoek van Manx Birdlife op het eiland Man, mede betaald door de windmolenproducenten (!), toont aan dat hier heel veel vogels gevlogen zijn, of verhakseld – het is onmogelijk om dit precies vast te stellen, want hun eventuele skeletten zijn in de zee niet op te sporen. Er wordt een afname van 40% in populaties van veel soorten vogels vastgesteld op de kust van dit eiland. En toevallig valt dit samen met de uitbouw van dit enorme windmolenpark.
Something has gone very wrong.
Het is vast toeval. Totdat na vervolgonderzoek over een paar jaar blijkt dat de afname nog verder is doorgegaan. Dus weer nieuw onderzoek. Maar als je een vogel was, zou je hier dan nog willen wonen?
Vissen
De vissen worden evenmin blij van de windmolens in zee. “De milieulobby hoopte dat tussen die windmolens blauwe paradijzen zouden ontstaan, omdat daar niet meer gevist werd. Nu blijkt dat de windmolens én de stroomkabels juist slecht zijn voor het onderwaterleven,” zegt voorzitter Job Schot uit Tholen van de Actiegroep Eendracht Maakt Kracht (EMK). Ze zijn een petitie begonnen tegen windmolenparken op de Noordzee.
Hoe lang gaan wij nog door met het koloniseren en industrialiseren van zee en land, ten koste van flora en fauna, om ‘het klimaat’ te redden?
Berichten over de schaduwkanten van de ‘groene’ energie horen we niet of nauwelijks in de mainstream media. Laat staan dat we foto’s zien van bloederige dode roofvogels, geveld door windmolens.
Dit is niet zo maar één berichtje. Er verschijnen steeds meer onderzoeksrapporten over de slachtingen onder (roof)vogels, vleermuizen en insecten.
Bambi
Ondertussen huilt de massa hete Bambi-tranen over de zogenaamde slachtoffers van de klimaatverandering: ‘knuffels’ zoals ijsberen en walrussen. Het motiveerde ook Greta Thunberg, de kindermascotte van de klimaatbeweging. Maar met de ijsberen en walrussen gaat het al jaren prima.
Er is niemand die huilt om de tonnen gedode insecten door de ‘groene’ energie. Terwijl we steeds maar horen hoe zorgwekkend hun afname is, en dat dat óók het ‘einde van de wereld’ kan betekenen… Windmolenbeheerders moeten geregeld lagen aangekoekte dode insecten van de rotorbladen verwijderen om de capaciteit van hun molens te behouden.
Is iedereen gek geworden?
Plasterk
De actiegroep Extinction Rebellion, wil Climate Action Now, en dat is meer en sneller van hetzelfde, meer ‘groene energie’: dus meer vernietiging van flora en fauna. Waarom staan ze niet elk weekend op het Malieveld om te protesteren tegen deze slachtingen, die zich nù onder hun ogen voltrekken?
“Als je niet bezorgd genoeg bent over het wereldklimaat om je standpunt over kernenergie te heroverwegen dan ben je niet zo erg bezorgd,” tweet Ronald Plassterk, voormalig PvdA-minister.
Hij heeft gelijk, of het nu om kerncentrales gaat of om het investeren in onderzoek naar thorium. En misschien zijn er nog andere alternatieven, die nu nauwelijks aandacht of geld krijgen.
In ieder geval is de nieuwe ‘groene’ stroom niet groen, maar bloedrood.
Over de auteur
Recent gepubliceerd
