Een plasje plegen in Parijs
- Leo Lucassen schijnt dol te zijn op OpinieZ - 8 januari 2023
- De pauselijke ambities van Sigrid Kaag - 9 september 2021
- De wederopstanding van duister Nederland - 16 mei 2021
Terwijl in hartje Parijs dit weekend honderden diplomaten uit tweeënzeventig landen hun koffers uitpakken, testen geheimagenten voor het laatst hun camera’s en microfoontjes. Of de diplomaten buiten de paperassen en het schone ondergoed ook pikante parafernalia uitspreiden op de vijf-sterren hotelbedden is een beeld dat doorgaans voor ons verborgen blijft. Niettemin staat al maanden vast dat dit diplomatenfestijn in Parijs zal eindigen in een uitbundige orgie.
Pispaal
Onder het mom van een ‘vredesconferentie’ trakteert Frankrijks zwakste en minst geliefde president, François Hollande, zijn politiek-correcte gasten op een extravagant afscheidsfeest. Met als hoogtepunt een heuse Golden Shower Show waarin de feestgangers naar hartenlust plasjes mogen plegen tegen de meest geliefde diplomatieke pispaal: Israël. Een laatste kans. Na de inauguratie van president Trump lijkt er een einde te komen aan deze in diplomatieke kringen zo populaire vorm van antisemitisch vermaak.
Koenders
Onze minister van buitenlandse zaken, Bert Koenders, is ook van de partij. De door hevige hack-angst bevangen bewindsman neemt een extra beveiligde laptop mee. Overbodig. Alles wat deze pedante PvdA’er beweegt is immers bekend. Hij ambieert een glansrol bij de VN. Met Israël heeft hij weinig op. Hij pleit parmantig voor de Palestijnse ‘zaak’. De ‘betwiste gebieden’ heeft hij ingeruild voor ‘bezet Palestijns gebied’. En al mag hij van coalitiepartner VVD nog net niet overgaan tot erkenning van een Palestijnse staat, zijn handelen is erop gericht.
VN-resolutie
Koenders opereert in Parijs namens onze regering, ogenschijnlijk zonder restricties. Alle commotie die is ontstaan na Obama’s verraad van Israël in de VN-veiligheidsraad laat vakantievierend politiek Nederland volledig koud. De tekst van de schandalige VN-resolutie 2334 die honderdduizenden inwoners van Israël tot illegalen bestempelt en de Klaagmuur, de Tempelberg en Judea en Samaria tot bezet Palestijns gebied, wordt door VVD buitenlandspecialist Han ten Broeke in een tweet gekenmerkt als ‘staand’ beleid. De VVD volgt als vanouds de internationaal politiek-correcte koers.
Dictaat
Alles wijst erop dat Obama in samenwerking met de EU en de Palestijnen, zijn lafhartige aanval op de staat Israël voortzet. Op 28 december mocht adjudant John Kerry alvast een nieuw front openen in een abjecte speech die wereldwijd verontwaardiging wekte. In een poging de nieuwe Trump-regering de pas af te snijden presenteerde Kerry de parameters van een ‘vredesproces’. De Obama-versie waarin terreur wint. Een rampzalig dictaat dat in een ’na ons de zondvloed’ scenario door de feestgangers in Parijs dient te worden ondertekend en a.s. dinsdag in de Veiligheidsraad onder luid applaus als resolutie aangenomen.
Wegkijker
Dit zijn Obama’s laatste dagen van ongecontroleerde macht. Veel goeds valt niet te verwachten. Geen vrij Koerdistan noch een onafhankelijk Tibet. Oude volkeren die strijden voor zelfbeschikkingsrecht vonden Obama als obstakel op hun weg. Hun culturen worden straffeloos vernietigd. Obama kijkt weg. Hij heeft zijn hart verpand aan een volk dat in 1967 door de Russen en de PLO is verzonnen inclusief een land dat nooit heeft bestaan. Voor deze fantasie moet de realiteit, de geschiedenis en het internationaal recht wijken. Dat zijn knieval voor islamitische leiders leidt tot meer agressie tegen Israël en terreur in het Westen schijnt de moslimbroederschap apologeet niet te deren.
Er wacht ons een weerzinwekkend weekje. Tenzij de VN de signalen van het nieuwe politieke Amerika begrepen heeft en uit lijfsbehoud pas op de plaats maakt. Verder onfatsoenlijk stemgedrag betekent de onvermijdelijke ondergang van dit immorele instituut.
In Parijs vieren de dromers nog volop feest. Totdat de wekker gaat. Ontwakend uit hun roes zullen de feestgangers constateren dat ze vooral zichzelf en het eigen bed hebben bevuild. De beelden in hun dossiers spreken voor zich.