Komende twee weken zal in Parijs de 21ste United Nations Climate Change Conference plaatsvinden, ook wel COP21 genoemd. Bijna twee weken lang komen politici bij elkaar om samen met wetenschappers te praten over de oorzaken en effecten van en oplossingen voor klimaatverandering. Daarnaast nodigen bedrijven en (milieu-)lobbyisten zichzelf in groten getale uit in Parijs om hun mening te geven.
Een van de zekerheden is dat in de aanloop van dit soort conferenties allerhande organisaties die onderzoek doen naar klimaatverandering – zoals in Nederland het KNMI – op zo ongenuanceerd mogelijke wijze het nieuws willen halen. Zo geeft het KNMI een “Oranje” waarschuwing om Nederlanders te attenderen op de urgentie van de situatie.
De argumentatie van de directeur van het KNMI, Gerard van der Steenhoven, bestaat uit het volgende: „Dat de eerste tien dagen van november uitzonderlijk warm waren, kunnen wij bij het KNMI alleen maar verklaren door ook klimaatverandering aan te nemen”. Daarmee bewijst Van der Steenhoven niet alleen zijn eigen onkunde, maar zorgt hij ook voor materiaal waarmee klimaatsceptici hun gelijk halen. Deskundigen als Prof. Richard Tol en Marcel Crok staan dan ook direct klaar om hun mening te geven. En heel Nederland valt hen bij. Terecht in dit geval.
de euro-crisis, waar economen vooral bezig waren te soebatten of modellen wel of niet werken
Gerard van der Steenhoven doet hier precies wat vele economen tijdens en na de meest recente bankencrisis hebben gedaan: het failliet van de wetenschap bewijzen. Om aandacht te krijgen, om hun eigen naam te vestigen en daarmee fondsen te werven worden ingewikkelde onderwerpen veel te veel gesimplificeerd. Dat laatste doet Marcel Crok natuurlijk ook, maar dat is dan ook een wetenschapsjournalist en geen wetenschapper. En ook doet Professor Richard Tol hetzelfde, door de hele klimaatdiscussie in economisch perspectief te plaatsen en dat leidend te laten zijn. Een klein aspect van een enorme, breedvertakte discussie.
Het deed me denken aan de euro-crisis, waar economen vooral bezig waren te soebatten of modellen wel of niet werken zonder met resultaten te komen die verder gaan dan beschouwend beschrijven wat er in het verleden is gebeurd. Op basis van dat soort inzichten kunnen wetenschapsjournalisten dan prachtige artikelen schrijven en allerhande mensen en instituties de schuld geven. Want natuurlijk moet er altijd iemand gelijk krijgen.
De wetenschap gaat zo failliet. Wetenschappers durven niet meer toe te geven dat er heel veel is dat we niet weten en dat we daarom meer onderzoek moeten doen. Onderzoek waar hypothesen worden getoetst en niet waar hypothesen moeten kloppen, omdat anders het gelijk niet meer bewezen kan worden.
de klimaatwetenschap houdt zich bezig met elkaar vliegen afvangen in plaats van analyses te maken en oplossingen aan te dragen
De wereld warmt op, het gaat meer en heftiger regenen, sommige plekken worden kouder of droger. Het weer wordt meer extreem en de klimaatwetenschap houdt zich bezig met elkaar vliegen afvangen in plaats van analyses te maken en oplossingen aan te dragen. Schuttersputjes worden verdedigd. Extremen en simplificatie lijken de snelste weg tot het verkrijgen van onderzoeksgeld.
Misschien zit ik fout en zie ik slechts een beperkt deel van de wetenschap, maar in de geest van deze tijd zou ik dan willen vragen of goedwillende wetenschappers afstand willen nemen. Neem afstand van wetenschappers die slechts hun eigen gelijk willen aantonen en niet geïnteresseerd zijn waarheidsvinding.
Dus vooralsnog stel ik: de wetenschap dreigt failliet te gaan door de focus op het eigen gelijk. En dat is jammer, want er zijn een hoop vraagstukken die moeten worden opgelost. Wetenschap blijft toch een kwestie van vragen stellen en openstaan voor nieuwe inzichten.
Over de auteur
- Vraagt zich vooral dingen af en verwondert zich over technologie, innovatie en samenleving. Werkt bij een overheid.
Recent gepubliceerd
