De strijd tegen de religie van de vrede
- Superjoden! - 26 december 2017
- Voor wie ik schrijf - 4 december 2017
- NewSpeak creëert NepNieuws - 17 november 2017
Wanneer politici vrede prediken, let dan goed op je veiligheid. Si vis pacem, para bellum (als je vrede wil, bereid je dan voor op oorlog) is dan ook volgens diezelfde politici en een overgroot deel van de Nederlandse bevolking iets engs. Waar je beter niet over kan nadenken. Met als gevolg: de kaalslag van onze krijgsmacht en de impotentie van onze veiligheidsdiensten.
Dat maakt ons land kwetsbaar voor terroristische aanslagen. Zelfs nu, in deze woelige tijden, zijn er genoeg Nederlanders te vinden die er voorstander van zijn om de krijgsmacht verder uit te hollen, die privacy boven veiligheid prefereren en die universele mensenrechten alleen betrekken op de daders en niet op de slachtoffers van diezelfde daders.
Privacy is belangrijk. Maar bij operaties om de vijand te observeren en preventief uit te schakelen, is het op zijn zachtst gezegd onhandig de veiligheidsdiensten geblinddoekt en met een arm op de rug gebonden hun werk te laten doen. Het verzamelen van metadata is een puik stukje gereedschap in de strijd tegen terrorisme. Als je in oorlog bent, gelden er nu eenmaal andere regels dan in vredestijd. En ja, we zijn in oorlog. Niet de geromantiseerde oorlog met gezanten die met veel aplomb verklaren dat hun natie nu in oorlog is met de onze, maar in oorlog zijn we zeker, sinds 1983 om precies te zijn. Met de radicale islam.
Mensenrechten zijn ook belangrijk, maar die zijn alleen belangrijk bij een gelijk speelveld. Met andere woorden: als alle partijen die mensenrechten erkennen. En daar zit hem de crux. Het OIC (Organization of Islamic Cooperation) denkt heel anders over mensenrechten dan Westerse landen. Wanneer deze gematigde moslimlanden al geheel anders denken over mensenrechten dan wij denken, dan is de versie van islamisten totaal niet verenigbaar met de Westerse waarden.
We zijn dus in oorlog met aanhangers van de religie van de vrede. Met degenen voor wie vrede totale onderwerping aan de islam betekent, niets meer en niets minder. Deze ideologie maakt school in islamitische landen van zowel soennitische als sjiitische persuasie, maar ook in het Westen waar islamitisch extremisme gemeengoed wordt.
Voor de goede orde: we zijn dus niet in oorlog met alle moslims, maar met een minderheid van radicale, jihadpredikende moslims die hun wereldbeeld willen opdringen. Het probleem is dat de naar schatting 5% van moslims die deze denkbeelden steunen overeenkomt met 50 miljoen personen wereldwijd.
Roepen dat het nu vrede is, is iets voor idealisten zonder enige realiteitszin. We zijn in oorlog, zo simpel is het. Die oorlog wordt niet uitgevochten op georganiseerde slagvelden met oorlogsrecht en regelgeving. Deze oorlog wordt uitgevochten in chaotische landen als Mali, Afghanistan en Syrië, maar inmiddels ook al dichtbij huis in Frankrijk, de VS, België, Nederland en Israël.
Juist Israël is een gidsland hoe tegen islamisten moet worden opgetreden. In Israël vechten moslims in het Israëlische leger en strijden zij aan zij met hun Joodse en christelijke broeders tegen de islamisten van Hamas, Hezbollah en andere terreurorganisaties, die meester zijn in de zogenoemde asynchrone oorlogsvoering.
Ik durf te stellen dat het gebrek aan steun van Westerse landen aan Israël in de strijd tegen islamistische terreur een extra stimulans is voor de islamistische oorlog tegen het Westen. De islamisten weten dat hun religie van de vrede niet voor vrede in onze tijd zal zorgen. Het Westen ziet het niet zo somber in. De gevolgen van zoveel naïviteit zijn voorspelbaar. Ik moet in ieder geval regelmatig denken aan de woorden van Chamberlain in 1938:
“… a British Prime Minister has returned from Germany bringing peace with honor. I believe it is “peace for our time.” Go home and get a nice quiet sleep.”
Het is inderdaad oorlog en in het oog van deze oorlogs “orkaan” ligt Israël, als enige democratie tussen haatdragende Islamitische landen. Dus steunen die democratie! en richt je op de aanstichters van de oorlog: de onverdraagzame Islam.