Erdogan’s gewelddadige hetze tegen de Koerden

Turkije is een veilig land, wordt gezegd. En het is zeker een veilig land, al helemaal als je naar de buurlanden in het Midden-Oosten kijkt. Alleen is Turkije op het moment wel een roerig land, waar de gevestigde orde van de AK-partij de aanval wederom geopend heeft op de PKK, die ook weer terugslaat op weinig diplomatieke wijze.

Turkije is het land waar de prominenten binnen de AKP en haar staatsmedia niet schromen om de PKK gelijk te stellen met de HDP en zo weer alle Koerden gelijk te stellen met de PKK.

Het zijn de kenmerken, denk ik dan, van een land dat nooit met zijn verleden in het reine is gekomen. Een land dat haar minder rooskleurig verleden (zoals zoveel landen dat hebben) liever onder het Turks tapijt laat verstoffen en de positievere aspecten van haar verleden, dat het ook echt wel heeft, extra in de schijnwerpers zet.

Afgelopen weekend zat ik foto’s op te zoeken over de anti-Griekse pogrom in Istanbul van 6-7 september 1955, de Istanbul Pogrom. Een gebeuren, zorgvuldig georganiseerd en voorbereid door de hoogste autoriteiten, waarbij als vanzelfsprekend ook Armenen en Joden geraakt werden. Een gebeuren dat een nagenoeg definitief eind maakte aan de aanwezigheid van de nazaten van Grieken die de stad eeuwen daarvoor gesticht hadden.

Foto’s van vernielingen, de Turkse vlag trots uit kapot geslagen ramen hangend, foto’s van hordes nationalistische Turken, zwart-wit foto’s uit het verleden, een hoofdstuk in een boek doordrenkt van gewelddadige episodes contra kwetsbare minderheden.

Een dag later, 8 september zie ik opeens op Twitter dezelfde foto’s voorbij komen, foto’s van hordes nationalistische Turken, foto’s van vernielingen, foto’s van de Turkse vlag op de schouders van agressieve jongeren, foto’s van bebloede mensen. Maar deze foto’s waren in kleur. History repeats itself.

Dit keer wordt het doelwit gevormd door de HDP, de Koerdische partij en via haar alle Koerden. Het zat er aan te komen, na jarenlang Koerden niet als gelijkwaardig te beschouwen en na maanden van demonisering. Alles en iedereen (Yahudi ve Ermeni; Joden en Armeniërs) krijgt de schuld van alles wat er misgaat in Turkije, gecombineerd met niet altijd even juiste informatie over de PKK. Fascistische Turken hebben hun landgenoten zitten voeden als duiven op Taksimplein met een haat zoals ik die alleen maar ken uit verhalen van senioren in Cyprus, verhalen uit boeken, verhalen uit het verleden.

En dat is wat me frustreert, dat die verhalen uit het verleden ook vandaag plaatsvinden. Het maakt me kwaad en vooral verdrietig over een land dat met haar geschiedenis een stempel heeft gedrukt op mijn geschiedenis en wat Cyprus betreft de stempel zowat door het papier drukt. Turkije is een land dat daar niet van leert.

Dat een man als Erdoğan en het gedachtengoed van de AKP als het ware Turken en Koerden gijzelen en ze niet toestaan vrede te vinden. Dat schrikbarend veel Nederlandse Turken hier in meegaan, de Erdoğan fanboys, de Erdo-minions.

Het irriteert me dat de EU jaarlijks flink wat Euro’s overmaakt aan Turkije met het oog op toetreding. Geld onder andere bedoeld voor de bevordering van mensenrechten en het ontwikkelen van een fair juridisch systeem. Dat geld is wellicht beter besteed aan de huidige vluchtelingenproblematiek.