Kuzu’s populistische scoringsdrift tegenover Netanyahu
- De comateuze mening - 14 juli 2017
- Voorbij het politieke feminisme (2) - 22 juni 2017
- Voorbij het politieke feminisme (1) - 20 juni 2017
Het kan de meeste mensen niet ontgaan zijn dat Netanyahu het land bezoekt. Netanyahu, premier van Israël: het land van de start-ups en het land waar homoseksuelen zich onbedreigd kunnen voelen. Het enige land dat een werkbare democratie heeft weten te vormen in een kruitvat; ook al is de democratie zeker niet perfect, het is wel een democratie. Het land dat potentieel een belangrijke economische partner kan zijn voor Nederland.
Dit was voor Kuzu blijkbaar een uitgelezen kans om te scoren bij zijn achterban. Op het internet gaat een foto rond waarin Netanyahu zijn hand uitsteekt en Kuzu zijn hand op zijn borst houdt. Dit is natuurlijk populisme pur sang. De enige groep waar Kuzu nu aan denkt zijn de juichende jongeren thuis, die waarschijnlijk van mening zijn dat de Joden de zee ingedreven moeten worden.
Denkfout
Vaak wordt de vergelijking getrokken tussen de PVV en DENK: zij zouden twee zijden van dezelfde munt zijn. Waar de PVV begon met het populisme voor de Nederlander, trekt DENK ditzelfde populisme door voor de allochtone achterban. En als we het van de PVV hebben geaccepteerd, zouden we het toch ook van DENK moeten accepteren?
In deze benadering wordt echt een denkfout gemaakt (no pun intended). Het is waar dat de PVV de politiek degradeert tot gezwets dat op één A4tje past. Het is ook waar dat de PVV van alles zegt om de boze Nederlander maar met zich mee te krijgen. Wilders heeft het populisme in Nederland naar een heel nieuw niveau weten te tillen. DENK doet niet anders. Het belangrijke verschil ligt echter in de achterban. De achterban van de PVV is – en misschien ben ik te hoopvol – toch een achterban die fundamenteel geworteld is in de democratische rechtsstaat. In hun bloed stromen naast de witte en rode bloedcellen ook genoeg kleine Montesquieutjes. En dat bloed stroomt te sterk om zomaar de rechtsstaat overboord te gooien.
Gevaarlijk
Voor de achterban van DENK geldt dit niet. Daar stromen naast de rode en witte bloedlichamen ook nog autoritaire leiders. Het is veelal een generatie waarvan de ouders buiten de grenzen zijn opgegroeid. In een staatsvorm die weinig te maken had met de rechtsstaat zoals we deze in Noordwest-Europa kennen. Dit maakt dat DENK oneindig veel gevaarlijker is dan de PVV. We hebben het gezien met de mislukte coup in Turkije, de rellen die op straat waren deden me denken aan rellen in Nederland in al lang vergeten tijden, toen de huidige staat nog haar vorm moest vinden.
Als wij dus DENK met de PVV blijven vergelijken – wat misschien terecht is voor zover het hun strategie betreft – missen we het feit dat de achterban van beide partijen fundamenteel van elkaar verschilt.
Verantwoordelijkheid
Dit zou Kuzu eigenlijk moeten dwingen tot een hoger verantwoordelijkheidsgevoel. Hij zou moeten beseffen dat het niet de hand van Netanyahu schudden allerlei sentimenten versterkt in een achterban die nog niet dusdanig geworteld is in onze rechtsstaat. Eén van de meest interessante duiders op het gebied van multiculturaliteit en islam, columnist Spartacus van Geenstijl, laat zien hoe die achterban zich meer laat leiden door de zucht naar macht en het principe “wie het hardste schreeuwt”, dan dat zij zich afvraagt wie daadwerkelijk gelijk heeft. Dit betekent dat Kuzu een aansteker in handen heeft voor een lont die een ontploffing teweeg kan brengen waarvan de gevolgen niet te overzien zijn.
Het is dan ook nog des te erger dat ook GroenLinks heeft besloten om niet aan te schuiven bij gesprekken met Netanyahu. Daarmee ondersteunt GroenLinks DENK al dan niet bewust en sterkt zij Kuzu’s achterban nog eens in hun machtsbelustheid.
Foto: Powned.tv