Gelovigen houden niet zo van vrije keuze
- Het Kaartenhuiskabinet Rutte-3 - 23 oktober 2017
- Forum voor Democratie gaat niet VVD, maar PVV leegvreten - 29 september 2017
- Het begint met een lolletje - 8 september 2017
Vrijheid is een groot goed, het is een verworvenheid van de Westerse Wereld die ons onderscheidt van de rest van de wereld. Helaas wordt onze vrijheid dagelijks aangevallen en moet daarom met hand en tand verdedigd worden.
De laatste tijd spelen twee discussies: orgaandonatie en een zelfgekozen levenseinde. De discussies worden vanuit diverse invalshoeken gevoerd en regelmatig worden argumenten aangevoerd om de vrijheid van handelen bij deze twee zaken zoveel mogelijk te beperken.
Als liberaal vind ik dat iedereen zijn eigen afweging moet kunnen maken. Beperk je jezelf vanwege religieuze denkbeelden? Be my guest, maar leg die beperking niet een ander op. Ben je medicus en wil je vanuit je levensovertuiging niet meewerken aan levensbeëindiging op verzoek van de patiënt? Tough luck, laat je overtuiging thuis en stap over je eigen schaduw heen of zorg ervoor dat de patiënt naar een collega wordt doorgestuurd die wel mee wil werken.
Religies kunnen moeilijk omgaan met individuele vrijheden
De belangrijkste leverancier van vrijheidsbeperkende argumenten is het geloof. Religies kunnen moeilijk omgaan met individuele vrijheden, omdat de aanhangers ervan geloven in het bestaan van een godsfiguur via wie alle belangrijke beslissingen in het leven moeten worden genomen.
Die godsfiguur heeft daarnaast ook een plan met ons – de wereld, de mensheid – en de gevolgen van dit plan dienen wij deemoedig te ondergaan. Oftewel: zelfbeschikking moet zoveel mogelijk bestreden worden, kan eigenlijk niet bestaan, in een wereld gerund door een goddelijke predestinatie.
Op zich zou dit argument geen problemen opleveren, zolang deze alleen van toepassing zijn op de aanhangers van die religieuze ideeën. Iedereen kan dan zelf bepalen of deze wel of niet relevant zijn voor diens eigen leven en daarmee is dan de kous af. Helaas is de werkelijkheid weerbarstiger.
Zoals u weet zit de zendingsdrang in het gelovige smaldeel van onze wereld diep in de eigen moraliteit ingebakken. Anders gezegd, het standpunt van de gelovige is: mijn normen en waarden die ik heb omarmd vanuit mijn eigen religiositeit moeten ook voor u – ongelovige – gelden.
val mij niet lastig met de eeuwenoude
ideeën van jouw zelfgekozen vriendje
Immers, mijn god bepaalt niet alleen mijn leven maar ook het uwe en daar hebt u zich maar aan te conformeren. Of die god (God, Allah, Jahweh) echt bestaat doet dan niet ter zake, u hebt het maar te accepteren. Mijn wet is de uwe en daar moet u het mee doen.
Deze religieuze denkbeelden zijn in feite een handicap: het maakt de eigenaren ervan onbekwaam om op een objectieve en onbevooroordeelde wijze bepaalde maatschappelijke discussies aan te gaan. Confronteer hen met de vraag of iemand zelf kan bepalen hoe en wanneer hij of zij een einde aan diens eigen leven mag maken en je merkt dat die discussie met hen niet gevoerd kan worden. Omdat zij zichzelf bepaalde vrijheden ontzeggen, mag ook jij die vrijheid niet hebben.
Tegen hen zeg ik: val mij niet lastig met de eeuwenoude ideeën van jouw zelfgekozen vriendje. Zij zijn voor mij volslagen irrelevant. Of je nu een politicus of een medicus bent: stop met het gemoraliseer, laat je religie thuis en doe je best om andermans vrijheid te erkennen. Zo niet, zoek dan een andere baan waarmee je mij niet lastig kan vallen.
En aan de overheid is de opdracht om ervoor te zorgen dat de omstandigheden zodanig worden gecreëerd, dat het zelfgekozen einde altijd op een integere en menswaardige manier kan plaatsvinden.
[…] moment dat ik er niets meer aan heb. Haal mij maar leeg en verbrand de rest. Oftewel, ík bepaal wat er met mijn lichaam gebeurt, niemand anders heeft daar verder enig zeggenschap over. Daarom kies ik […]