Vrede voor Israël is meer dan een wapenstilstand
Komen alle gijzelaars nu echt vrij?
Israël maakt zich op voor de vrijlating van gijzelaars sinds het ingaan van de eerste fase van de wapenstilstand, maar iedereen zweeft tussen hoop en vrees. Hoeveel gijzelaars komen echt vrij? En hoeveel terroristen worden uitgeruild, die weer voor veel ellende kunnen zorgen? De spanning is voelbaar want er is nog zoveel onduidelijk. Israël voelt verlossing, maar nog geen vrede.
Eergisteren, terwijl de regen eindelijk weer viel over Israël en WhatsApp-groepen wereldwijd ontploften van spanning, hoop en ongeloof, kwam het nieuws dat Israël en Hamas akkoord gingen met de eerste fase van een deal. Vandaag, nu de hemel boven Tel Aviv nog nat is van gisteravond, is de wapenstilstand daadwerkelijk ingegaan en ademt de wereld voorzichtig uit. Maar de pijnlijke vraag blijft: zal dit vrede brengen, of slechts een adempauze in een eindeloze oorlog?
De nacht van hoop en regen
Die nacht was er een die niemand snel vergeet. Terwijl de regen zacht tikte op de daken, voelde het alsof de hemel zelf meehuilde. In de Joodse traditie is regen een teken van zegen en vernieuwing. Gisteren om 12:00 uur lokale tijd is het staakt-het-vuren officieel van kracht geworden en trok de IDF zich gedeeltelijk terug naar de overeengekomen lijnen. Hamas heeft volgens de deal 72 uur de tijd om de nog ongeveer twintig levende gijzelaars vrij te laten, van de achtenveertig die nog worden vastgehouden, in ruil voor onder andere de vrijlating van Palestijnse gevangenen.
De eerste overdracht van gijzelaars wordt naar verwachting zondag uitgevoerd, uiterlijk maandagochtend, afhankelijk van de veiligheidscoördinatie en de overdracht via het Rode Kruis en Egyptische bemiddelaars. Israël publiceerde intussen een lijst van 250 Palestijnse gevangenen die in deze ruil vrijkomen, onder wie zwaardere daders. Families wachten op telefoontjes, houden elkaars handen vast, bidden, durven niet te slapen. In Hostages Square stroomt de menigte samen. Na meer dan twee jaar oorlog lijkt er licht door te breken, maar niemand weet hoe lang het blijft branden.
De dag erna
En vandaag voelt alles stil. De regen is gestopt, maar de lucht blijft zwaar. De vreugde over de aankomende vrijlatingen gaat hand in hand met wantrouwen. Hoeveel gijzelaars komen echt thuis? Hoeveel terroristen worden tegelijk vrijgelaten en wat zullen zij opnieuw aanrichten? Er wordt gesproken over ontwapening, maar garanties zijn fragiel en de discussie over de precieze invulling van die voorwaarde is nog gaande. De euforie blijft uit. Israël voelt verlossing, maar geen vrede.
De stilte van de Rode Lijn
Terwijl in Israël de hemel langzaam opklaart, blijft een andere groep opvallend stil: de demonstranten, de activisten, de mensen met spuitbus en slogan. Vandaag zijn 250.000 useful idiots even werkloos.
Je kon lopen, rennen, spuiten, blokkeren, indrukwekkend, maar selectief. De wereld lijdt op veel meer plekken: in Soedan, in Jemen, in Congo, in Myanmar, in Oekraïne. Daar geen hashtags, geen camera’s, geen red lines. Alleen stilte.
Wat zeggen jullie over pijn en nood in eigen land? De zorg die op instorten staat, leraren die verdwijnen, ouderen die vereenzamen, gezinnen die hun rekeningen niet meer kunnen betalen. Dat zijn rode lijnen die voor onze neus liggen, maar daar loopt bijna niemand voor.
Jullie noemen jezelf moreel. Moreel m’n togus. Moreel zijn is niet iets wat je aantrekt op zaterdagmiddag en weer uitdoet als het weekend voorbij is. Jullie lopen liever met een verfpot door de stad dan dat je je oma bezoekt in het verzorgingshuis. Ga helpen bij de voedselbank, bij de egeltjesopvang, bij de vrouwenopvang. Daar kun je iets redden zonder te vernielen.
Hoop, maar geen zekerheid
Vandaag is er hoop, maar broos. Er zijn gezinnen die eindelijk durven hopen dat hun geliefden terugkeren. Moeders die voor het eerst in ruim twee jaar weer durven ademen. Kinderen die straks misschien weer durven slapen. Er zijn Palestijnen die opgelucht zijn, niet om politieke winst, maar omdat ze hopen bevrijd te worden van Hamas en van de terreur van hun eigen machthebbers.
Maar vrede is nog ver. De eerste fase van de deal draait om vrijlatingen, gedeeltelijke terugtrekking en humanitaire toegang, terwijl de aanpak van de moeilijke kwesties in de volgende fases, de daadwerkelijke ontwapening en de definitieve veiligheidsarrangementen, nog moet worden afgesproken.
Ik schrijf dit op vrijdag, vlak voordat Shabbat ingaat. Buiten begint het langzaam te schemeren. In Israël daalt de rust neer die elke week weer probeert te helen wat gebroken is. En terwijl de wereld even stilvalt, vraag ik me af waarmee we zondagochtend wakker zullen worden. Met vrede, met nieuws van thuiskomst, of met nieuwe teleurstelling en nieuw verdriet.
Spanning
Het blijft zo spannend. Elk sprankje hoop wordt vastgehouden alsof het het laatste licht is dat nog over is na twee jaar duisternis.
Maar zullen ze er zondag weer een show van maken? Wordt het weer zo’n pijnlijk toneelstuk, met camera’s, met het Rode Kruis, met juichende menigten en die vreselijke theatrale scènes waarin mensen met vlaggen staan te zwaaien, met zwaarden in de lucht, schreeuwend Allahu Akbar, terwijl anderen nog rouwen om hun doden? Hoe mensonwaardig zou dat zijn.
Ik heb Palestijnen gezien die opgelucht zijn, blij zelfs, omdat ze hopen dat Hamas eindelijk zijn macht verliest. En ik heb anderen gehoord, schreeuwend op straat, dat ze elke Jood willen afmaken. Dat is de realiteit waarin deze vrede moet landen.
Wat gaat dit brengen? Wat gaat het ons brengen?
Meedoen
En ergens, bijna cynisch, denk ik dan: als het echt vrede wordt, mogen we dan weer meedoen aan het Songfestival? Mag Maccabi Tel Aviv weer gewoon voetballen in Europa? Mogen Israëlische artiesten weer optreden in Nederlandse theaters die eerder hun deuren sloten? Kunnen Joodse schrijvers van kookboeken hun boeken weer terugzien in de schappen? Worden ze nog uitgenodigd voor kookprogramma’s, voor podcasts? Kunnen Joodse ondernemers wereldwijd hun winkels weer openen, of blijven we geboycot worden?
Vaart Greta Thunberg dan binnenkort naar de Krim?
Vrede is meer dan een wapenstilstand. Vrede is ook de wil om de haat los te laten. En misschien, heel misschien, is dat nog de moeilijkste strijd van allemaal.
Dat is de grote, letterlijke, koshere hamvraag.
Over de auteur
Recent gepubliceerd
Antisemitisme26 mei 2026Wat gebeurt er met kinderen die worden opgevoed met haat en geweld?
Israël1 april 2026Dilemma’s bij Israëlische wet over de doodstraf voor terroristen
Antisemitisme18 maart 2026De buitenwereld bepaalt niet wat Joden zijn, moeten vinden en doen
Antisemitisme15 maart 2026Aanslag Joodse school is geen geopolitiek maar Jodenhaat
Hamas is en blijft nu eenmaal zeer onbetrouwbaar. Het gaat ze niet om dat stukje land maar hun enige doel is de totale vernietiging van de staat Israël en alle Joden. Dat is sinds 1948 niet anders geweest en zie helaas geen enkel teken dat daar nu of op termijn verandering in gaat komen. Israël is dan ook genoodzaakt om hun defensie in opperste staat van paraatheid te houden. Echter het ‘Beloofde land’ zal stand houden.
Shalom Israël!
Zolang terroristen machtig zijn zal het nooit vrede zijn. Israël heeft geen staakt het vuren nodig maar blijvende vrede bevestigd door erkenning van hun land door alle Arabische Staten. Islamitische landen zijn onbetrouwbaar, vrede in Europa is ook niet zeker met al die toegelaten terroristen.
Mooi geschreven mevrouw Vink-Meijer.
Veel dank.
Ik hoop en bid met U mee, dat de gegijzelden in welke toestand dan ook
vrijgelaten worden.
Zoveel verdriet , zoveel aangedaan leed heeft dat mooie Israël en haar inwoners moeten doorstaan sinds 7 oktober 2023, dat is bijna niet te bevatten.
Dagelijks in mijn gedachten en gebeden.
Wij gaan het afwachten…
Volgens mij was Hamas aan het eind van zijn krachten en was gedwongen om in te stemmen met een wapenstilstand waarvan nu de consequenties te voorschijn komen.
Hamas was een machtsblok maar nu niet meer. Dat realiseren ze zich nu.
Het IDF heeft voortreffelijk zijn werk gedaan, maar zal op zijn hoede moeten zijn om de terreur geen kans te geven.
ik hoop niet dat ze zich opnieuw hergroeperen met nieuwe aanwas.
Het is een zekerheid dat ze dat zullen doen.
Haat is hun bestaan.
En dan zal Gaza weer opgebouwd moeten worden.
Al die pro-Palestijnse schreeuwers, zullen die ook bereid zijn daar de handen uit de mouwen te steken?
Zullen ze vrijwillig een weekje puin ruimen, in de anonimiteit zonder spotlights maar gewoon omdat ze van Palestijnen houden?
Zal Greta Thunberg, als haar is uitgelegd hoe een schop en een kruiwagen werkt, in het zweet harer aanschijns in een achterafstraatje, ver weg van camera’s, zich inspannen voor haar geliefde Palestijnse volk?
Of laten ze ze vallen als een baksteen en gaan ze op zoek naar een nieuwe hobby.
Hun hobby is haat.
Ik denk niet dat daar veel aan gaat veranderen.
Misschien als we haat niet meer als verdienmodel accepteren
Prima verwoord. Houd mijn hart vast. We hebben dit eerder meegemaakt. Bijna “vrede”, tot ongenoegen van Hamas en consorten en daar ontploften alweer de bommen in Israëlische bussen en straten.
Weg overeenkomst, laat het aub niet weer gebeuren.
Onthouden…
Na de uitwisseling van gijzelaars en dat Hamas weigert de wapens in te leveren breekt
er een burgeroorlog uit in Gaza en de Palestijnen gaan Israël smeken om hulp.
Eens kijken hoe de pallylovers dan reageren op Israël.
Hamas zal er alles aan doen om te blijven bestaan en zoekt nieuwe voedingsbronnen.
Ook hier.
Hamas behoudt dezelfde “voedingsbronnen” van met name Iran en het (hypocriete) Qatar. En binnenkort staat Europa al weer klaar om de zielige Palestijnen (financiële) hulp te geven. Ik zie de naam “Kaag” ook al weer regelmatig in de media verschijnen. Wat moeten die meer dan 20 “regeringsleiders” komende week trouwens in Egypte?? De meesten van hebben nauwelijks kennis van de geschiedenis / huidige situatie in het Midden-Oosten, anders dan wat de nepberichten in de media daarover de afgelopen tientallen jaren en tegenwoordig beweerden. Voor velen gaat de kennis niet verder terug dan 7 oktober ‘23.
Ik denk dat de wapenstilstand een goede stap is omdat dan de gegijzelden vrij komen en een deel van Hamas misschien vertrekt naar het buitenland.
Dan is er in ieder geval in dat opzicht een nieuwe situatie ontstaan.
Voor de rest zal er weinig veranderen, want de media en de politiek in Europa is gehersenspoeld en handelt vanuit een blauwdruk en negeert feiten op de grond.
Reken maar dat het IDF er alles aan zal om wat naar Hamas riekt af te zonderen en te isoleren.
Wat Europa doet moet Europa weten.
Europa gaat op grote schaal asiel verlenen, onder het mom van ‘behandelen’ van wat ze ook maar als zielig motief kunnen bedenken.
“Vrede is ook de wil om de haat los te laten.” Zo waar. Helaas een mooie droom, vrees ik.
Vrede is de afwezigheid vaan oorlog.
Terreur is het wapen van de haat.
Ook in vredestijd kan er haat zijn. We zien het in Nederland elke dag.
Ik kijk zo uit naar de bevrijding van de gijzelaars. Laat dit alsjeblieft snel gebeuren. Komt er duurzame vrede? Ik hoop het maar ik ben helaas pessimistisch.